Het is logisch dat je je opa mist. Je ouders vinden het vast wel erg en hebben ook verdriet aan zijn overlijden, maar waarschijnlijk hebben zij het meer geaccepteerd en hebben ze gewoon de draad weer opgepakt omdat ze vinden 'zo is het leven nou eenmaal, oude mensen gaan nou eenmaal een keer dood'.
Maar ga gewoon een keer naar het graf. Dat doet toch een hoop voor het verwerkingsproces. Je kunt het beste iemand meenemen die je kan troosten of opvangen als je het toch niet aankan, dus vraag je broer of je vriendje of die mee wil gaan.

mijn opa was niet oud,..
hij is overleden aan kanker, hij maar 73 jaar gerworden. ':$

Dit soort problemen liggen heel persoonlijk. Zo'n verwerkingsproces moet je persoonlijk vinden. Die kan niemand je aanpraten.

Je ouders zeggen dit niet, omdat het misschien voor hun ook een gevoelig punt ligt. Of ze hebben zijn overlijden 'geaccepteerd' en gaan door met het leven. Misschien om zo een rolmodel voor jullie te zijn om sterk proberen te zijn in moeilijke tijden. In ieder geval; daar kom je alleen achter door met je ouders eens te praten.

Ik ben naar mijn oma's graf 1x geweest en dat was genoeg. Ik had het er moeilijk mee met haar dood, maar door mijn angst te confronteren en nogmaals ok afscheid te nemen voelde ik me beter. Naar het graf van een goede kennis ben ik paar keer geweest om te praten. Je krijgt geen antwoord terug, maar ik had toch het gevoel dat ik tegen hem praatte. Hopelijk dat hij het gehoord heeft.

In ieder geval zal ik het verdriet niet voor jezelf proberen op te kroppen. Als je het er echt moeilijk mee hebt, op de meeste scholen heb je 'verdrietverwerking' ofzo waar ze leerlingen helpen die het moelijk hebben met het verlies van een familielid. De meeste komen voor vaders, moeders of broers/zussen maar ik - en ik ken er nog paar - komen ook voor grootouders. Misschien kun je eens navragen of ze dat daar ook bij jou hebben? Ik voelde me toch wel fijner om die opgekropte gevoelens eruit te kunnen praten/huilen/verwerken door dingen te maken.

dankje, O,o als dat zou bestaan. wil ik daar naartoe.
x

73 is in mijn ogen best een respectabele leeftijd. Ouder dan mijn opa's zijn geworden in ieder geval. En het is nou eenmaal zo dat niet iedereen 80 wordt.

mijn fout. het heet "rouwverwerking" ik kon even niet op de naam komen

Bij mij op school heb je ook zo'n praatgroepje omdat er aan het begin dit schooljaar een docent en 2 meisjes van school dood zijn gegaan (de docent na een heel kort ziektebed, het eerste meisje na een of andere ziekte en het andere meisje is aangereden). Toen vonden veel leerlingen het toch kennelijk nodig steun te zoeken bij elkaar.

Mijn moeder doet ieder jaar die groep bij haar op de middelbare school. Daarom dat ze dat mij had getipt om zelf te zoeken op mijn eigen school. Uit eigen ervaring en haar ervaringen kan ik best concluderen dat de verwerking enigszins werkt. Natuurlijk ben je niet meteen van dat 'missen' af, maar het is al weer een stap in de goede richting om er beter mee om te kunnen gaan.

Mijn opa is in 2009 overleden, in zijn slaap, 's morgens om 10 uur toen hij een dutje deed. Ik heb me zo'n verdriet gehad: Hij was mijn enigste opa, mijn andere opa heb ik nooit gekend, die is overleden op mijn moeder haar 19e jaar. Ik heb vaak gehuild en ik vraag me af hoe de dood is. We zijn met zijn allen naar het huis van mijn oma geweest waar hij een paar dagen gekoeld heeft gelegen op bed. We hebben allemaal een kus op zijn hoofd gedrukt. Het was heel raar ... Net alsof hij sliep en op een moment zomaar wakker kon worden. Alsof hij zijn ogen open zou doen en zou vragen wat er aan de hand was. Vooral het feit dat hij altijd alles deed in huis en mijn oma niet veel, was een grote zorgen. Zij had helemaal geen verdriet - het drong haar niet door dat haar man was overleden. Ik had natuurlijk ook veel medelijden met mijn moeder die op de begravenis in tranen uitbarstte. Mijn opa was natuurlijk voor haar als een vader geweest. Toen we bij het graf stonden om hem er in te laten zakken had ik echt het gevoel alsof ik op de kist zou springen en hem niet zou willen laten gaan. Nee, dat deed ik niet. Vooral toen ik het bericht kreeg te horen dat mijn opa was overleden, ik had net nog ruzie gehad met mijn broertje over wie het eerst naar de wc mocht. Ik ben toen op de bank gaan liggen en heb voor me uit zitten staren. Wat ik nog erger vond is dat we na begin December 2009 een hele hoop sneeuw kregen. Toen mijn opa overleed veranderde het weer ook plotseling, net alsof dat met zijn dood te maken had. Ondertussen ben ik 2x bij zijn graf geweest. Hij ligt maar enkel 100 meter van me af, op dit moment, ik woon namelijk naast de kerk. Hij heeft in dit huis gewoont.

Je moet er gewoon een plekje voor vinden, wat iedereen op ten duur moet. Ik heb dat ook gevonden en eerlijk gezegt denk je niet meer vaak aan de doden. Maar als je terug denkt, dan heb je verdriet. Dat moet je accepteren. Net zoals de dood. Want op een gegeven moment gaat iedereen dood. En dan zullen jouw nabestaanden het ook een plekje moeten geven.