Heej iedereen, even iets dat voor jullie misschien raar zal klinken.
Mijn oma is niet goed, ze is gisteren opgenomen in het ziekenhuis voor de tweede keer sinds een lange tijd maar het is eigenlijk nogal een "schande" dat wij vaak denken nu van, ja heej we gaan binnen enkele weken skien en het zo stom zijn moest er dan iets gebeuren want dan kunnen we niet vertrekken.
Maar het zit nogal zo dat wij eigenlijk geen zo een goed contact hebben met de kant langs mijn vader en we nogal vaak er tegen op zien om naar daar te rijden (2uur) wat eigenlijk wel erg is. Nuja zij hebben daar ook nooit moeite gedaan om ooit naar hier te komen, ze belden nooit voor verjaardagen, of wanneer mijn broer afstudeerde. Broer heeft nooit iets van zijn meter gekregen, niet met verjaardag of communie. Kortom de relatie met mijn familie langs vaders kant staat zo goed als op nul. En toch vind ik het cru dat we er zo over denken. Mijn andere broer zei dat hem het niets zou doen maar ik vind het eigenlijk wel erg hoe we er zo over denken. Maar ik weet niet wat het met mij zou doen moest ze nu overlijden. Niet zoveel maar misschien toch iets, ik weet het niet.

Jullie zullen dat ook wel erg vinden, maar ja ik wou het eens laten weten.

Groetjes!

Je moet doen wat goed voor jou voelt en waarvan jij denkt dat je er achteraf het meest tevreden over bent.
Ik heb een familielid dat niet bij de begrafenis van een van mijn grootouders kon zijn om een of andere vage reden en daar later spijt van heeft gekregen dat hij dat niet gedaan had. Maar het ligt er ook maar net aan hoe sterk je band anders met die persoon is geweest. Ik had ook altijd een hele slechte band met mijn opa en de periode voor zijn dood ben ik echt niet meer met hem omgegaan dan eerder (hij woonde in oostenrijk, maar goed), maar ik ben wel meegegaan naar de begrafenis.

Ik kan eigenlijk niet meer zeggen dan Vitani al heeft gedaan..
Je moet doen waar jij je goed bij voelt, maar doe het alleen omdat jij het echt wilt. En niet omdat je denkt dat het "moet"

Een neef van mij die is wel half om zo'n reden naar de begrafenis van zijn oma gegaan. Gewoon omdat hij wist dat hij er anders later misschien spijt van zou kunnen krijgen.

Het is niet dat ik niet naar de begrafenis zou gaan, het is gewoon slecht om te denken dat ik er geen verdriet om zou hebben.

Ik denk dat het niet echt iets is wat je te verwijten zou zijn. Zij heeft niet/nauwelijks tijd in het deel van de familie waar jij in zit gestoken heb ik begrepen en dan is het ook begrijpelijk dat dat geen warm contact is. Ik heb zelf ook harder gejankt toen m'n konijn dood ging dan toen ik de kist van m'n opa de grond in zag gaan. Bij de begrafenis van m'n oma (dat was m'n moeders moeder, die opa was de vader van m'n vader) heb ik wel gehuild geloof ik, maar daar was ik ook best wel close mee (was daar vaak zeker 2x per week gewoon voor het gezellige).

Zo is het in het verleden gelopen, ze zijn er eigenlijk 'nooit' geweest, dus veel verandering is er niet. Het gevoel is niet onterecht. Maar, het is en blijft familie. Ook al heb je geen contact gehad, is die kant van de familie wazig voor je, het lijkt me geen slechte daad om toch op de begrafenis aanwezig te zijn. Gewoon voor de familieband.

Ze zei ook dat ze er gewoon bij zal zijn op de begrafenis.

En ik zei dat het gevoel niet onterecht was. Zoals ze dat vroeg. En ik zeg erbij dat het inderdaad geen slechte daad is

I agree.