Ik begrijp hoe moeilijk je het nu hebt, maar weglopen voor je problemen helpt niet. Je hebt mensen die jou en je moeder misschien kunnen helpen. En begrijp met niet verkeerd het is niet dat ik denk dat je gek bent ofzoo, maar misschien is het een idee dat je met iemand gaat praten die je kan leren omgaan met je moeder. Want geloof me, ook al is het moeilijk, je moeder houdt heel veel van je en die wil echt het beste voor je. Ik zou zo'n uitspraak als ik dump je bij ... niet pikken hoor! Daar zou ik geloof ik echt heel kwaad om worden en verdrietig als je moeder je ergens wil dumpen het kan gewoon niet dat dat je niets doet. En dat je vader je slaat kan ook echt niet, je vader luistert gewoon niet naar je en alleen maar naar je moeder. Daarom is het handig als je met iemand gaat praten. Die kan je erbij helpen en het is ook zeker belangrijk dat je haar/hem vertelt dat je geslagen wordt door je vader. Ik snap heel goed dat je niet meer naar huis wil, en het is denk ik beter als je een paar dagen bij je vriendin blijft om even af te koelen en dan kan je moeder ook even tot rust komen. Maar stuur je ouders wel even een smsje, dat je bij een vriendin zit, veilig bent en daar een paar dagen blijft om even tot rust te komen.

Laat ff weten hoe het afloopt oké??

X

wow, ik vind het echt een hele lastige situatie! ik zou eigenlijk niet weten wat je dan zou moeten doen, praten lijkt mij de beste optie.
of je moet ergens anders hulp gaan zoeken,
dat eventueel eerst je vriendin helpt en met je ouders gaat praten.
of anders misschien toch ergens 'professionele' hulp gaan zoeken?
ik weet het ook niet echt.. iig sterkte ermee! (L)

kindertelefoon..?

je moet snappen dat ouders sommige dingen doen om je te beschermen.
Ga eens rustig met je moeder praten, je hebt namelijk verschillende manieren van praten. Vertel jouw kant van het verhaal, maar laat je moeder ook haar kant van het verhaal vertellen.
komen jullie er echt niet samen uit, kan jij ook aangeven dat je hierbij hulp wilt, want ik neem aan dat je een goede band wilt met je ouders.

Niet te hard roepen dat je niks meer geeft om je moeder, dat is een groot deel puberteit.
Geloof me ik snap je heel goed, ben zelf weggelopen voor de situaties thuis, heb hier profesionele hulp voor gekregen uiteindelijk. Ik woon nu bij me vriend en mijn band met me ouders is nog nooit zo goed geweest. En ik heb geschreeuwd tegen jan en alleman dat ik niets om me ouders gaf en blablabla, maar uiteindelijk kom je er nog wel achter dat je niet zonder ze kan

Sweet_Iris heeft eigenlijk al verteld wat ik dacht, maar ik wou zelf ook nog reageren op het topic.

Zo te horen hebben ze nogal moeite dat hun meisje de 'grote' wereld ingaat. Vooral, omdat hun meisje eigenlijk helemaal nog niet zo groot is. 15 is nog een kwetsbare leeftijd. Je bent in principe nog een jonge tiener en ik denk dat je ouders bang zijn dat je iets overkomt. Of; ze zijn bang dat hoe meer ze jou zin door laten gaan, hoe meer jij je eigen weg zal gaan. En als ze daarvoor altijd al jou in de watten hebben gelegd, dan kan het moeilijk voor ze zijn om die controle te verliezen. Sommige ouders kunnen daar makkelijk mee omgaan. Die van jou niet. En ik denk ook dat jouw moeder die woorden niet meent, maar er op doelt om jou bang te maken: zodat je wel gaat luisteren. Je moeder heeft net zo geen zin in drama (of opstandigheid ofzo) dan jou (en ik denk eerlijk gezegd dat je moeder je opstandig vind, omdat je inderdaad een brutale mond teruggeeft), dus probeert ze nog de controle over jou te winnen. Helaas ja; haar felle reactie daarop werkt niet. En daar raakt ze gefrustreerd van.

Denk erover na. 15 is hartstikke jong. Ik mocht alleen naar een concert/andere stad als mijn ouders daar mee eens waren en dat ze waren betrokken bij het regelen. Ik moest ook niet proberen om het heft in eigen handen te nemen, vonden zij. Want ze waren echt bezorgd dat ik door mijn leeftijd en naiviteit (en ja, dat heb je sowieso bij 15-jaar) iets zou overkomen en ze vertrouwden het niet dat een meisje van amper 15 dat soort dingen zelf kon regelen.
Mijn moeder was er ook op tegen dat ik radicale uiterlijksveranderingen nam. Oorbellen mochten, meer niet. Ik moest al vooral niet komen aanzetten met een tongpiercing. Uiteindelijk heb ik op mijn zestiende in een rebelse bui mijn haren geverfd, maar boontje kwam om zijn loontje en ik leerde de les welke mijn moeder zo vaak van tenvoren had gepreekt. Bovendien, over piercings moet je nadenken. Zo'n tongpiercing roept alleen maar reacties op en je wordt ermee gelabeld. Tenzij je dat leuk vind, natuurlijk.

Maar ja, dat je vader losse handjes heeft kan misschien wel wat zorgelijk zijn.Er wordt zelfs tegenwoordig moeilijk gedaan om een billenkoek, maar geweld gebruiken is never nooit niet toegestaan. Stel je voor dat het echt uit de hand vliegt? Wat dan?

Wat doet die Linda eigenlijk? Misschien is het geen probleem om een nacht bij Linda te slapen ofzo. Nou ja, slapen. Waarom? Uh, praten is voldoende. Misschien dat - met Linda erbij (door jouw verhaal denk ik dat zij gaat over pleeggezinnen ofzo) je met je ouders wel om de tafel kan zitten en praten. Zij is eigenlijk de rusthouder van het gesprek dan. Als zij werkelijk waar een paar adressen weet, dan kan ze in ieder geval kijken of het nodig is
Okay, dat klonk best lullig, maar ze weet misschien waar ook punten zijn waaraan jullie als gezin aan kunnen werken.

Kindertelefoon zou kunnen helpen, maar ze komen niet altijd met de beste oplossingen.

Verder zou ik de opmerking van Girlish goed doorlezen, daar staan veel dingen duidelijk in vermeld waarover dit zou kunnen gaan.

Je ouders willen er waarschijnlijk voor zorgen dat je niet een grote fout begaat.
Vaders/moeders slaan wel eens vaker, vooral als je klein bent, dat doen ze om te laten weten wie er tot nu toe nog steeds de baas is en daardoor laten ze je weten of je iets hebt gedaan wat niet getollereerd word. Wel hoop ik dat dit niet regelmatig/vaak gebeurd, want dan is er iets anders aan de hand.

Het probleem is dat je moeder waarschijnlijk gewoon te beschermend voor je is, en misschien moet je het daar eens goed over hebben. Maak regels over wat wel en niet mag, dat maakt het samenleven misschien toch wat makkelijker. Verder raad ik aan de reactie van Girlish nog eens een keer goed doorlezen.