Praten met een psycholoog zou een oplossing kunnen zijn, maar dat betekent niet dat alles vanzelf weer goed komt. Ik heb persoonlijk ook therapie gehad, maar dan voor andere redenen als traumaverwerking. Voor gemengde gevoelens vind ik dat iemand een sterker karakter zou moeten bouwen om daar doorheen te kunnen gaan. Als dat lukt met een psycholoog is dat fijn, maar daarbij hoeven je problemen de wereld nog niet uit te zijn.
We beginnen maar eerst hoe ik denk over je thuissituatie;
Broers, en ook zussen, blijven hun zusje of broertje altijd pesten of gemene dingen toewerpen. Dat heb ik in verschillende families gezien en zelf maak ik het thuis ook mee.
Dit kan alsvolgt verklaard worden:
Citaat:
In de puberteit verander je op verschillende gebieden. Je interesses veranderen, je vrienden veranderen, je lichaam verandert, je emoties en gevoelens veranderen. Dit betekent automatisch dat met je broers en zussen ook opnieuw bepaald moet worden hoe je met elkaar omgaat. Dit geeft strijd en mogelijk rivaliteit.
Broers en zussen kennen elkaar zo goed, dat zij feilloos elkaars zwakke plekken kunnen raken. Dat is natuurlijk heel pijnlijk als je je toch al wat vreemd voelt over wat je nu leuk vindt en waarom je je ineens zo anders voelt. Zeker als je nog niet wilt dat de hele wereld van jouw nieuwe gevoelens of ontdekkingen afweet.
Je moeder daarentegen kan wel 2-zijdig voor jou zijn, maar ik zie erin dat zij juist geen partij wil trekken in de conflicten die jij hebt met je broer. Als je moeder iets gemeens zegt, zal dat alleen maar kritiek zijn. Tja, dat heb je nu eenmaal. Je begint te puberen, en alles wat je moeder zegt en wat jou erg aantrek is meteen gemeen. Ze blijft je moeder. En moeders zullen altijd blijven doorzaniken. Als troost kun je hebben is dat ze wel vraagt of alles goed met je is. Nu je daar geen antwoorden op geeft en meteen huilend naar boven rent eh... ja. Zo vinden we er geen oplossing op. Je moeder is dan ook ten einde raad en weet het niet. Zij gelooft dat het beste is dat je alles eruit huilt en dat jij komt om aan haar je problemen toe te vertrouwen. Misschien heeft ze zelf bij jouw zus en broer meegemaakt dat 'bemoeien' soms vervelende situaties kan opleveren. Vandaar.
Over je psychologische toestand;
Waarom zou je denken dat de dood het antwoord heeft op je vragen? Ik ben ondertussen klaar met de discussie is 'zelfmoord of een wens om ter plekke dood te gaan' egoistisch, want met die blijf je in een kringetje draaien. Er zijn redenen om maar gewoon te stoppen met het leven, maar waarom zou je eigenlijk? Hiervoor was je niets, nu ben je niets en ook met de dood ben je niets. Nu we niets aan het voorheen en de dood kunnen doen, kunnen we in ieder geval nog het beste maken van wat er tussen zit: het leven.
Vind je zelf ook niet?
Niemand verwacht van je dat je blijft leven voor diegene. Dat is wel een beetje te dramatisch en Hollywood. Net zo zeer dat jij denkt dat anderen jouw gevoelens niet begrijpen; jij begrijpt die van hen ook niet. Er zijn genoeg mensen die om je geven en je willen helpen. Maar als je dat voor jezelf wegpusht en afstandelijk daardoor doet, dan geeft men na de hand ook op. En ja; dan gaat het lijken op aanstelleritus of aandacht vragen.
Waar ik me eigenlijk het meest zorgen om maakt is je zogenoemde levensmotto. Aan zelfverminking heb je niets, meid. Echt totaal niets. Het laat het je nog slechter en lelijker voelen uiteindelijk. Je zegt dat het je niets kan boeien, maar eigenlijk boeit het je dan weer wel wat anderen van je vinden. Zo werkt het simpelweg niet. Houd op met zulke negatieve gedachten en handelingen. Voel je je echt fijner als je jezelf tot bloedens open krabt/snijd/bijt/etc? Als je zegt ja, dan lijkt me die psycholoog nog niet zo'n slecht idee.
Dit is wel slechts een fase. De meeste meisjes hier hebben dit meegemaakt, en wij zijn er ook doorheen gekomen. Ieder zo met haar goede en slechte ervaringen en herinneringen.
Omdat je pas net 13 bent geworden, verwacht ik niet dat je dit op een extreem volwassen manier zou kunnen oplossen. Denk toch alsjeblieft aan wat wij hebben gezegd, praat met je moeder en een vertrouwenspersoon op school. Desnoods een psycholoog als dat zou helpen. Maar doe geen gekke dingen waar je uiteindelijk verdrietig van voelt. Of waar anderen verdrietig van kunnen voelen.
Succes
.
.
