Hey!

Ik weet niet of het topic hier goed staat, maar heb je ooit een bijna-doodervaring gehad?

Ik wel. Ik was toen 9 jaar.
Mijn pony had me aangevallen in de wei, ze liep me omver. Dus ik lag op de grond en toen heeft ze naar me geschopt, en m'n hoofd geraakt. Het was net boven m'n slaap. Ik had 3 hechtingen. Volgends m'n vader, ik denk wel dat hij wat overdrijft, had als Kelsey (pony) mijn slaap had geraakt ik wel dood had kunnen bloeden..

Maar, heb je ooit een bijna-doodervaring gehad?

xxx

Ben in zee wel eens meegesleurd door de stroming. Had behoorlijk fout af kunnen lopen, aangezien ik niet zo'n heel gevorderde zwemmer was. Gelukkig kalm gebleven en stug schoolslag blijven zwemmen naar de kust. Ben dat jaar niet meer in zee geweest.

Ook een keer in het zwembad behoorlijk kantje boord. Ik kon nog helemaal niet goed zwemmen en zwom met zo'n bandje om m'n middel. In het diepe bad hadden ze een soort drijfding neergegooid waar je op kon klimmen. Ik wilde, heel eigenwijs, ook een poging wagen en probeerde er op te klimmen. Ik gleed terug, zo door mn bandje heen, kopje onder. Half in paniek pogingen gedaan om terug te zwemmen en uiteindelijk mijn bandje vast kunnen pakken. Toen was ik echt bijna gestikt.

Waarom zwem ik eigenlijk nog

Ik was op vakantie toen ik nog heel klein was. Ik kon niet goed tegen de hitte, en kreeg toen last van een ernstig tekort aan vocht. Dus ben ik met spoed naar het ziekenhuis gebracht. Mn ouders dachten dat ik dood ging, ik aan het infuus... Daarna ging het eigenlijk steeds slechter. Ik had te lang met te weinig vocht in mn lichaam geleefd. Mn ouders dachten dat ik dood ging, maar ik ben er bovenop gekomen.

hmm wel heftige verhalen hier..

Ik was een keer met skaten op me bek gegaan.
ik viel naar achter omdat in de stoep een deuk zat en ik naar achter gleed, ik probeerde nog voorover te vallen maar ging niet meer.

Dus ik viel met een grote klap en al m'n gewicht op me stuitje, door die klap op me stuitje schoot het omhoog.
Ik kreeg geen lucht meer en hapte naar adem, en ik hoorde ook bijna niks meer en uiteindelijk en me zicht werd ook minder goed, eerst werd alles grijzig/blauw en daarna nog stipjes voor me ogen.

Ik dacht dat ik doodging maar gelukkig hielpen vrienden me en hielpen me overeind en langzaam kreeg ik weer meer lucht en ging dat andere ook weer over.

Wow wat een verhalen.
Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt, alleen dat ik eens een auto ongeluk had, en toen ik op de weg lag ik een minuut ofzo 'weg' was.
Maar dat is geen bijna dood ervaring.
Edit: oh shit, dat is zeker wel een bijna-dood ervaring? Omdat als ik niet geremd had vol op de auto was gekomen? Of..nouja laat maar

Oja, bij mijn geboorte was ik bijna gestikt. Maar daar weet ik dus niks meer van.

Was je gewoon 'out'? Ging je ook hallucineren ofzo terwijl je 'out' was?

@ iris, aan wie vraag je die vraag ?

En waardoor stikte je dan bijna bij je geboorte?

Jij bent de enige die sterretjes ging zien tot nu toe in dit topic dus de vraag zal wel aan jou gesteld zijn

oh oke

Nou ik ging niet echt out ofzo, ik was er nog wel gewoon bij.
Alleen had het misschien niet veel gescheeld, het was gewoon best wel raar wat er gebeurde.

Ah ok

Nou ik lag in stuitligging, dus mijn hoofd lag boven en mij benen onder, en toen slikte ik heel veel 'water' in... en ik had t heel benauwd omdat mijn hoofd er dus als laatste pas uit kon, normaal gaat dat als eerste, en ze konden me nog net redden.. gelukkig.

Ik heb last gehad van 'wiegendood' toen ik heel klein was, als klein kindje op mijn borst in de wieg gelegen maar mijn borst was niet sterk genoeg en werd daardoor vastgedrukt als het ware, waardoor ik geen lucht meer kreeg. Maarr wonderbaarlijk genoeg ademde ik alweer voldoende in de auto richting het ziekenhuis x']

En euh, een keer met zwemmen dat ik onder iets vast kwam te zitten en bijna gestikt ben, maar verder geen echte bijna-dood ervaringen, geloof ik.

toen 2 was en het winter was ben ik onder een brugleuning doorgelopen en zo naar beneden gevallen want me moeder stond met iemand te praten en toen ben ik plat met m'n gezicht op het ijs gevallen en me moeder is achterna gesprongen het was best hoog en me moeder was te zwaar dus zijn we door het ijs gezakt maar gelukkig heeft de buurman ons eruit gehaald en toen moesten we naar het ziekenhuis en werden er foto's van mijn hoofd gemaakt toen heeft m'n oog 2 weken dichtgezeten en nou heb ik een slecht oog.. maar voorderest niks aan overgehouden gelukkig

idd gelukkig anders was je er nu niet geweest

Is een bijna-dood ervaring niet dat je werkelijk dood gaat, maar dat men je weer levend krijgt door die stroomdingen?

ja opzich is dat het wel
Maar ik denk dat weinig mensen dat hier hebben gehad en zo is het ook wel leuk
De titel klopt dus misschien niet helemaal.

Mijn oma vertelde dat haar zusje toen ze 10 was bijna verdronken is en toen ook licht heeft gezien enzo..

zoiets is toch wat je dan bedoelt..?
iig, dat heb ik gelukkig nog nooit gehad =)