Ik ben een keer onder mn paard terechtgekomen in een val, beest van ruim 600kg, wat trappen over mijn hele lichaam verspreid, ik ben volledig out gegaan, in ziekenhuis weer bijgekomen met de mededeling dat ik in de ambulance hartstilstand had gehad.

Ik was eigenlijk alleen maar aan het dromen, over (hoe dom)paardrijden in de zee?

ik ben een keer met zon turn brug bij gym ervan af gevallen en toen viel ik met mn nek op de ijzeren onderkant, waardoor ik bijna 5 minuten nauwelijks kon ademen, ik dacht echt dat ik dood ging...

en ik ben bijna verdronken. na zwemles mochten we met een soort lang grote plastic mat spelen, en toen kwam ik daar onder en ik raakt in paniek, want dat ding was echt heel groot (een kwart van het zwembad)en ik zag aan de randen alleen de trappende voeten van de anderen kinderen (niet express ofzo).... gellukig was werd toen gefloten dat iedereen eruit moest zodat ik eruit kon, daarnaa heb ik in shock heel lang zitten huilen. Dat was wel lang geleden, ik ging toen voor mn c diploma, maar daarnaa durfde ik nooit meer door het gat dus ik heb c nooit gehaald...

3 jaar terug blindedarm ontsteking gehad.. Ben toen met hevige buikpijn naar de dokter gegaan na 2 dagen buikpijn, maar die zei dat er niks aan de hand was en dat het spanning was, omdat het toen niet zo goed ging tussen mijn vriend en mij! Kreeg een verwijsbrief naar een psychologe..Dus ik weer naar huis, maar de pijn werd erger dat ik mijn moeder dreigde uit het raam te springen om van de pijn af te komen.

Die nacht naar het ziekenhuis gebracht door mijn vriend en moeder en daar bleek dat ik ernstige accute blindedarm ontsteking had en meteen geopereerd moest worden. Later bleek dat de darm al helemaall geperfereerd was en dat ik niet later had moeten komen anders had ik het niet overleefdn dan schrik je wel even!

Dokters soms . Bij mij gaan ze in ieder geval echt lichamelijk onderzoek doen, zelfs als ze al bijna zeker weten wat het is...

Jaa, daar heb je echt geluk mee! Bij ons zijn ze erg makkelijk met zeggen: er is niks!.. De dokter heeft overgens mijn vader de volgende ochtend wel gebeld toen ik geopereerd was om te zeggen, dat hij er naast zat. Toen is mijn vader erg boos geworden op hem, dat hij zoiets niet had herkend! Nu durf ik eerlijk gezegd niet meer zo snel naar de dokter:$

Ik zou dan gewoon direct overstappen op een andere dokter. Ik ga er van uit dat jouw ouders dat wel zullen begrijpen (zeker gezien je vader zo tegen hem uitviel toen hij zijn excuses probeerde te maken).

In Egypthe toen ik 11 jaar oud was, ik was uitgedroogd.
En dat is redelijk link. ;S

En dat jaar daarop was ik in Duitsland en ging ik met vriendinnen in de wildwaterbaan.
Er was een waterval en ik kwam daar precies onder en kwam niet meer naarboven.
Gelukkig heeft mn moeder mij uiteindelijk naar voren getrokken. (:

in een wildwaterbaan in duitsland kwam ik niet meer boven, gelukkig kwam er een jongen net aan die me per ongeluk een keiharde trap gaf waardoor ik verder ging waar de stroming niet meer was en ik naar boven kon komen, hield er wel een blauwe plek aan over en angst voor stromingen,maar is nu zo goed als over. (:

en een x ging ik rijden op een paard, Champain, en die gooide me eraf en liep vervolgens over me heen, mn cap was stuk maar mn hoofd nog heel. (:

Ik was onderwater aan het zwemmen,en mijn lucht was op dus ik wilde naar boven. Toen schopte iemand die schuin boven me zwom,mij tegen mijn hoofd aan per ongeluk.Echt hard,dus viel ik terug. Gelukkig had een vriend van mij in de gaten dat hij mij naar boven moest halen

En ik heb een keer een hartaanval gehad...

Ja, toen ik in Mexico woonde kreeg ik op mijn 7e Pneumonia. Het werd heel erg na twee weken en ik moest naar het ziekenhuis. Daar leefde ik weken lang op medicijnen en de doctor zeiden dat omdat ik al zwakke longen heb, er een kans was dat ik het niet zou overleven. Mijn ouders wouden mij naar een betere doctor in America brengen omdat ik in die ziekenhuis was geboren en ze vertrouwden hun, maar volgens de Mexicaanse doctors zou ik dan te lang zonder medicijnen leven. Uiteindelijk heb ik het dus overleefd, en als ik nu terug kijk op foto's van mijn familie in het ziekenhuis, word ik heel dankbaar. Ze waren dag en nacht naast mij, en ik zie mezelf daar met zo'n levenloos, wit gezichtje en ben opeens heel blij met het leven.

Een longontsteking is heftig als je zwakke longen hebt. Maar, gelukkig bleek je sterker te zijn dan de ziekte .

Toen ik een jaar of 7 was, kwamen we altijd op de een soort boederij van me tante, en er was daar z'n grote stroberg waar we niet op mochten spelen maaja kinderen doen altijd wat niet ze niet mogen :P dus gingen we erop spelen en het was wel z'n 5 meter hoog denk ik en toen viel ik tussen 2 van die balen door, en kon ik me nog half vastgrijpen aan het stro toen ik begon te gillen draaide me zus en me nicht zich om en rende zo snel ze konden naar me toe en grepen me gelukkig vast, we zijn er daarna nooit meer op geweest.
maar dat was toch wel 1 van de engste momenten uit me leven.