Dit is mijn 2e verhaal op dit forum. Mijn eerste heet "Op de vlucht".



'Nee, niet springen!' angstig kijk ik naar de jongen die op het punt staat om zelfmoord te plegen. Ik ken hem niet, niet persoonlijk. Hij is zo knap, ik kan me zelf wel slaan omdat ik weet dat ik hem leuk vind. Hij lijkt me niet te kunnen horen. Misschien hoort hij me wel maar wil hij niet luisteren. Ik ben zo bang dat hij springt. Één ding is zeker, als hij springt overleefd hij het niet. Dat is onmogelijk. Ik moet hem tegen houden. Mijn benen lijken wel van lood. Angstig kijk ik naar beneden. Ik sta op een gebouw van wel honderd meter, oke misschien overdrijf ik maar het is wel hoog. Ik zucht geïrriteerd om mezelf, hoe kan ik aan de hoogte denken op zo een moment. Gek is dat, ik herinner me niet eens hoe ik hier ben gekomen. Ik pak de hand van de jongen vast, op het moment dat ik hem terug wil trekken springt hij. Hij trekt mij in zijn val mee.




Doorgaan?

Zeker doorgaan, je wordt namelijk echt nieuwsgierig nu!
Ik snap niet dat jejezelf niet goed vind (andere topic), en dat we kritiek moeten geven :P
Ik vind het namelijk echt goed, iniedergeval, op dit stukje geen kritiek!

^ Ik vind dat ik te snel naar een gebeurtenis ga
Daarom worden mijn verhalen veel te kort voor eventueel een boek.
In echte boeken blijven schrijvers vaak "hangen" op 1 handeling of gebeurtenis zonder dat het eentonig is. Ik wil vloeiender schrijven dus uitgebreider en zonder herhaling enzo
Maar bedankt dat je het een leuk stukje vind n.n!
Morgen komt er meer =D

Het is weer minimaal net zo spannend als het vorige verhaal merk ik, van mij mag je doorgaan. Maar ik denk dat de hoofdpersoon straks zwetend wakker worden gaat in haar eigen bed .

over dat vloeiender schrijven
ik weet niet wat je plannen zijjn voor dit verhaal
maar miss kun je het verhaal langer maken met ookwat dagelijkse dingen erin
als je een spanned boek leest zijn er meestal ook gewoon normale stukjes in

maar je schrijft wel echt super goed en mooi hoor!

ik vraag me af wat er nu gebeurd?

Zeker doorgaan !

Idd je hebt helemaal gelijk, wil je een boek lang krijgen, dan moet de persoon bv. niet in de zomervakantie zijn, maar ook op school zitten. Zodat je daarover kan zeggen van, de hoofdpersoon kan zijn/haar gedachten er niet bijhouden.
Ook kan je gewoon een extra probleem toevoegen, bv ze wordt gepest op school, en weet wat die jongen wilt doen. Hierdoor moet je ook twee "verhaallijnen" (ja ik heb literatuur :P) schrijven, daardoor ben je langer bezig...

Wauw echt spannend, nu al
Kan niet wachten om te lezen hoe het verder gaat

Bedankt voor de tips n.n
Het is niet zo dat ik mezelf slecht vind ofzo, ik wil gewoon beter worden :3
Lang stukje voor vandaag omdat er morgen misschien geen stukje komt

Voorzichtig stap ik uit bed, het is pas half vier en niet bepaald warm maar ik moet hem tekenen. Nu ik zijn gezicht zo sprekend voor me zie moet het wel lukken althans dat hoop ik. Mijn tekenspullen liggen al klaar. Ik probeer hem elke keer weer te tekenen maar het lukt me nooit. Hij is te perfect. Zuchtend staar ik voor me uit. Ik probeer zijn knalblauwe ogen, zo blauw als de zee voor me te halen. Aarzelend zet ik de punt van mijn potlood op papier. Voorzichtig teken ik zijn oog. De rest van zijn perfecte gezicht volgt al snel. Halflang blond haar, kuiltjes in zijn wangen als hij lacht...
'Wat ben jij vroeg op'. Van schrik schiet ik uit op papier. 'En bedankt mompel ik. 'Wie is dat?' aandachtig bekijkt mijn moeder de tekening. 'Oh zomaar iemand'. Ik spring op en gris de tekening uit mijn moeder haar handen. 'Ik ga douchen'. Ik ren naar de badkamer en laat mijn moeder verbaasd achter. Ik was zo in mijn tekening verdiept dat de tijd voorbij is gevlogen. Het is alweer tien voor zeven. Twijfelend sta ik in de badkamer. Die tekening is toch al verpest maar ik wil zo graag verder over hem dromen. Bestaat hij maar. Het lijkt wel of ik verliefd ben. Al kan dat niet, verliefd zijn op een jongen uit mijn dromen. Vroeger deed ik altijd een wens voor ik ging slapen. Ik heb al honderd keer gewenst dat hij bij me in de klas kwam, niet dat ik in wensen geloof. Uiteindelijk besluit ik in bad te gaan. Een extra heet bad zal me goed doen en dan kan ik nog lekker nadromen. Ik kan goed tegen heet water, heerlijk vind ik dat. Ik zet het water op eenenveertig graden. Hoger kan het helaas niet. Voorzichtig steek ik een teen in het water. 'Chantal post!' roept mijn moeder naar boven. Meteen word ik chagrijnig. Waarom als ik net uitgekleed ben, gek word ik ervan. Het chagrijnige gevoel verdwijnt echter al snel als ik besef wat mijn moeder riep. Post, voor mij? Ik krijg nooit post behalve de Cosmogirl dan maar die komt nooit op zondag. In ieder geval is dat al gek, post op zondag? Voor mij? Snel doe ik een joggingbroek en een trui aan. Ik sprint naar beneden waar ik bijna over de kat struikel die op de trap ligt te slapen. Ik kijk mijn moeder haastig aan. 'Waar ligt het?' hijg ik. Mijn moeder wijst naar de keukentafel. Ik zie een kleine grijze envelop liggen met mijn naam erop. 'Van wie is het?'. 'Jeetje, wat ben jij nieuwsgierig zeg' grijnst mijn moeder. 'Ik zou zeggen open het dan weet je het'. Ik aarzel geen moment meer en scheur de envelop open. Op het nippertje verkom ik dat de brief mee scheurt. Er valt een klein geel notitieblaadje uit. Verbaasd pak ik het op. Er staat maar één ding. In grote rode letters geschreven. Ik gil van schrik. 'Wat staat er?' Mijn moeder probeert zich nieuwsgierig uit te rekken om te kijken wat er op het blaadje staat. 'Uh, oh niets. Het is van Lisa, ik moest vrijdag toch naar de tandarts? Dit is ons cijfer die we gehad hebben voor ons geschiedenisproject' verzin ik snel. 'Waarom gilde je dan?' Shit zeg waarom is mijn moeder altijd zo achterdochtig. 'We hebben een negen. Ik ben blij, ik ga in bad' ik sjees naar boven. Boven kijk ik nog eens op het blaadje. Voorzichtig lees ik wat er staat. Het valt me op dat het briefje er niet verkreukeld uitziet Het enige wat er staat Het was leuk je gezien te hebben vannacht, vanavond weer?. Het is geschreven in een mooi sierlijk handschrift. Een beetje ouderwets, dat wel. Tegenwoordig heeft niemand meer zo een handschrift. Dit kan onmogelijk van die jongen zijn, toch? Hij bestaat niet, ik ken hem niet. Trillend stap ik in bad. Hoewel het nog steeds heet is krijg ik het maar niet warm. Van binnen voel ik me ijs en ijskoud.

Nou volgens mij heb je die tips al aardig goed opgevolgd, iets meer details, maar niet langdradig, daar moet je namelijk mee oppassen.
En je wordt weer nieuwsgierig vind het echt nu al een goed verhaal (dat je dat ook zomaar kan verzinnen !!!)


(ja stiekem zat ik te wachten tot er een stukje kwam :P)

Spannend, maar niet zo erg dat mijn hart uit m'n borstkas springt. Oftewel: SUPER gedaan.

Die jongen weet wel waar ze woont

spannend!?

Toch nog een stukje vandaag :3
Ik merk dat het schrijven steeds makkelijker gaat (De stukjes worden ook langer)
Ik hoop dat het ook steeds beter wordt?
Enjoy!
x


De dag gaat te langzaam. Ik kan alleen maar aan hem denken. Ik zit de hele ochtend alleen op mijn kamer. Mijn geschiedenis boeken liggen open geslagen op mijn bureau. Ik heb de tekst al 100 keer gelezen, er dringt niets tot me door. Geen seconden is hij uit mijn gedachten. Hoe kan dit? Vraag ik mezelf honderd keer. Voor mijn gevoel is het al tien uur in de avond, maar het is nog maar net middag. 'Waarom ga je niet iets doen, ga weg of zo' moppert mijn vader, hij heeft altijd iets te zeuren. Sinds hij ontslagen is wordt het met de dag erger. Natuur valt mijn moeder hem meteen bij 'Ja ga met Lisa weg ze was hier vanochtend toch omdat briefje te brengen waarom is ze niet gebleven?' Opgelaten haal ik mijn schouders op. 'Welk briefje?' Ik zucht boos 'Gewoon iets van een cijfer pap'. Haastig trek ik mijn jas aan. 'Wat ga je nou weer doen?' vragen mijn ouders tegelijk. Ik rol kwaad met mijn ogen. 'Naar Lisa natuurlijk'. Voordat mijn ouders nog iets kunnen zeggen ben ik al de deur uit. Eigenlijk wil ik helemaal niet naar Lisa. Ik slenter een beetje rond en ga op het bankje in het park zitten. De sneeuw is vroeg dit jaar het is pas eind oktober en er ligt al een dikke laag sneeuw. Ik veeg met mijn hand een dikke laag sneeuw weg zodat ik niet op de sneeuw hoef te zitten. Ik huiver en trek de rits van mijn jas een beetje verder dicht. Ik haat het om te liegen tegen mijn ouders. Ik zit zolang stil dat mijn spieren stijf worden. Is dat briefje een grapje van een of andere gek? Dat zou wel heel toevallig zijn. Maar het kan ook niet zo zijn dat het van hem was, toch? Ik weet het niet. Ik besluit uiteindelijk om toch maar naar Lisa te gaan. Gewoon om de tijd te doden. Op een rustig tempo loop ik naar Lisa haar huis. Ik loop onbewust een flink eind om. 'He! Kan je niet uitkijken gek?! Hoor ik een jongen roepen als ik oversteek. Verschrikt kijk ik om. Ik was er niet de hele tijd bij met mijn gedachten. Maar als ik de jongen zie schrik ik nog erger. Het is de jongen! De jongen van mijn droom. Ik voelde de grond onder me weg zakken, droom ik nog steeds? Er werd luid getoeterd en ik hoorde een paar mensen schreeuwen. Toen werd alles zwart.

Zeker goed!! Ik ben nu al benieuwd naar morgen :P