|
Best wel een lang stukje ;3
Omdat het, het einde is.
Als ik wakker wordt ben ik helaas nog steeds in de kelder. In gedachten vervloek ik Daniël. Rusteloos kijk ik de kamer rond. Hoe kan ik in vredesnaam helpen als ik hier opgesloten zit? Mijn oog valt op een klein raampje in het plafond. Op hoop van zegen. Ik zet de stoel precies onder het raampje. Als ik op mijn tenen sta kan ik er net bij. Verdomme, waarom ben ik toch zo klein? Glimlachend denk ik terug aan Daniël die me vaak kleine muis noemde. Opeens begint de kamer te draaien. Val ik weer flauw? Of komt het door alles wat er boven gebeurd? Mijn oog valt op de hoek van de kamer, waar een lichtgevend boek ligt. Snel pak ik het boek op ik lees de titel: Verslavende Liefde, ik had het kunnen weten. Ik weet meteen wat de bedoeling is. Ik leg het boek op de stoel en klim daarop, nu kan ik er precies bij. Met al mijn kracht duw ik het raampje omhoog. Laat het niet op slot zitten bid ik. Opgelucht stop ik als ik een klik hoor, hij is open! Meteen hijs ik mezelf op, voor mij geen probleem aangezien ik op turnen heb gezeten. Ik kom terecht in een slaapkamer, waarschijnlijk die van Hilda. Zo snel als ik kan ren ik naar zolder. Zonder me te bedenken doe ik de deur open. Wat ik aantref is onbeschrijfelijk. Daniël is in gevecht met een jongen die precies op hem lijkt. Volgens het boek moet dat Tim zijn, de zoon van de duivel. ‘Chantal, leuk om je weer te zien’ grijnst Tim terwijl hij dreigend op mij afloopt.
‘Blijf van haar af’ gromt Daniël. Tim negeert hem. ‘Ken je me nog?’ vraagt hij. Bang kijk ik hem aan. Ik mag niet bang zijn, ik moet de vloek opheffen. Ik weet niet hoe, maar het gaat me lukken. ‘Blijf van mij af’ zeg ik boos. Tim zijn grijns wordt breder. ‘Geen zorgen, het doet maar heel eventjes pijn, ik zou het zo snel mogelijk doen.’ Zijn gezicht geeft mij de kriebels, het heeft iets arrogants. Tim zijn vleugels zijn zwart, terwijl die van Daniël glinsterend wit zijn. ‘Waarom ben ik geen engel meer?’ vraag ik me hardop af. Tim geeft al antwoord voordat ik mijn vraag helemaal heb gesteld. ‘Je hebt een fout begaan door Daniël af te wijzen.’ Ik probeer me de oude ik voor te stellen, dat gaat moeilijk. Ik kan me niet voorstellen dat ik Daniël niet ongelooflijk leuk vind. Opeens weet ik hoe ik de vloek kan opheffen. ‘Chantal, wat ben je van plan?’ vraagt Daniël achterdochtig. ‘Je weet toch dat je straks dood gaat, en ik kan er niets aan doen.’ Zegt hij treurig. ‘Ik weet hoe ik de vloek kan opheffen’ zeg ik met een heldere stem. Ik zie een moment van twijfel in het gezicht van Tim. ‘Je bluft’ schreeuwt hij. Zonder aarzelen loop ik naar Daniël toe. Ik kijk hem recht in zijn ogen aan. Daniël heeft supermooie ogen, helderblauw. Mijn stem trilt een beetje, van de zenuwen denk ik. Ik haal diep adem. ‘Ik houd van je’ zeg ik tegen Daniël. Meteen verandert er iets. De storm gaat liggen. Er dwalen alleen nog maar een paar papieren door de kamer. Hilda pinkt een traantje weg. Ik zie de pijn op Tim zijn gezicht. Voor ik het besef is hij weg, in een flits. ‘Hij is dood’ zegt Daniël met een zachte stem. Daniël zijn vleugels zijn verdwenen. Glimlachend kijk ik naar Daniël. ‘Zijn we nu voor altijd bij elkaar?’ vraag ik aarzelend. Daniël kijkt met een donkere blik terug. ‘Meende je dat dan wat je zei? Of deed je het alleen om de vloek op te heffen? Hoe wist je eigenlijk dat je op die manier de vloek opheft?’ de stroom vragen komen op me af. ‘Daniël, ik meen het echt. Ik heb je zoveel jaar geleden afgewezen, nu ben ik iemand anders. Het was logisch dat ik het moest zeggen, toen ik het niet zei kwam de vloek’ antwoord ik in één adem. Ik houd van je’ zeg ik nogmaals. ‘Het spijt me dat ik je opgesloten heb in de kelder.’ ‘Ach, het was voor mijn eigen bestwil’ herhaal ik zijn woorden. Opgelucht stort Daniël in mijn armen. We omhelzen elkaar innig, ik weet dat het zo moet zijn. Ik voel het.
_________________
Musin on, World of.
|
.
