Hooi,
Uhm, ik schrijf soms dus verhalen voor mezelf, en ik wou kijken wat mensen ervan vonden. Ik ben nu een nieuw verhaaltje aan het schrijven, die ik hier dus stukje voor stukje wil posten.
Dit is de eerste keer dat ik een van mijn verhalen op het internet zet, dus pleaase niet al te critisch zijn?

Dit is mijn eerste stukje:

Met mijn benen gekruisd zit ik op een stoel in de lunchkamer van college de Fermant, mijn middelbare school. Ik grabbel wat in mijn Marc Jacobs handtas, vis een uitklapbare clinique spiegeltje eruit, en breng een dun laagje lichtroze lipgloss aan. Met een luide, aandachttrekkende klap doe ik het spiegeltje weer dicht en glimlach ik met spierwitte tanden naar de mensen die aan mijn tafel zitten. Ik trek zachtjes aan een van mijn grote, goudbruine krullen en laat hem weer los terwijl ik om me heen kijk. Tegenover me zit Celine, die op een irriterende manier af en toe naar mij kijkt en lacht. Ze maakt nu voor het miljoenste keer een nieuwe staart in haar lange, zwarte, haar die ze beter gewoon los kan laten. Ik kan me nog de tijd herrineren dat ik stikjaloers was op haar haar, haar enorme bruine ogen en haar vlekkeloze, donkere huid. Ik lach een beetje in mezelf. Naast Celine zitten Marie, Heleen, en Josephine, haar Celine- wannabe- clique. Elke keer dat Celine weer een nieuw staartje maakt, zie je hun onzeker kijken of zij dat ook moeten doen.
Naast mij zit Robert, de populairste en knapste jongen van de derde klas. Hij is mijn mobiele nummer in zijn telefoon aan het zetten terwijl hij die van hem in mijn mobiel zet.
Tevreden denk ik na. Ik zit aan de tafel met de populairste mensen van de school, krijg het nummer van deknapste jongen die ik ooit gezien heb, en, al zeg ik het zelf, zie er geweldig uit.

Een jaar geleden was alles anders. Toen wist Robert waarschijnlijk niet eens dat ik bestond. Ik keek op tegen Celine en haar clique, en zou nooit bij hun aan tafel durven zitten. Ik was dik, lelijk, onpopulair, en onopvallend.

“Oh, mijn god, Celine. Kijk dan naar Redal.” Met een rood hoofd kijk ik op. Celine staat giechelend naar mij te wijzen. “Haha, check die benen dan! Flubber, flubber!” Ze stoot Josephine aan, die abrupt begint te schaterlachen.



Reactiees?

i wanna have more (aaa)

meer meer meer

"Uhm.. Red?" Geschrokken kijk ik op. Robert zit tegenover me, met een hand op mijn schouder. Bij het zien van zijn hand voel ik al vlammen opkomen in mijn wangen. "Ja, ja! Tuurlijk, dat vind ik ook. Helemaal gelijk heb je." Robert schiet in de lach. Ik kijk verward om me heen, en merk dat iedereen naar mijn en Robert staart. Robert is inmiddels uitgelachen, en geeft me mijn mobieltje terug. Oh, ja.. hij zette net zijn nummer in mijn mobiel. Ik lach een beetje mee. Als iedereen eindelijk weg kijkt, verschuift hij op zijn stoel. "Ik mag jou wel, Red," zegt hij een beetje zacht,"Maar uhm.. ik wou dus iets vragen." Ik voel onmiddellijk vlinders in mijn buik, maar ik wuif ze weg en gooi een lok lang, glanzend haar over een schouder en schenk hem nog een glimlach. "Ja?" "Beloof je dat je niet boos zal worden?" Ik geef hem een pittige diva- blik en vouw mijn benen over elkaar terwijl ik knik, alsof het niks is dat hij iets aan mij wil vragen. "Zat jij vorig jaar ook hier op school? Ik kan je me niet herinneren." Bam. De vlinders in mijn buik worden vervangen door een baksteen, en ik voel iedereens ogen in mijn rug prikken terwijl het langzaam stil word.


Sorry dat het zo'n kort stukje is, ik schrijf er vanavond nog wat bij!

oooeeeh more more more jij kan mooi schrijven>

dankjee!

Uit de hoek van mijn oog zie ik Celine mij uitdagend kijken. Even komen alle emoties die ik in mijn hoof opgesloten had eruit, maar ik blokkeer ze. Ik ben Redal niet meer, ik ben de geweldige, perfecte, zelfverzekerde, unieke Red. Ik herstel me, trek mijn shirt recht en zeg nonchalant: "Oh, dat.. uh, het is wel een lang verhaal. Ik heb namelijk.. vorig jaar in Frankrijk gewoond." Celine schraapt haar keel, maar voor dat ze wat kan zeggen, werp ik haar een blik toe en verzin een verhaal over mijn vaders werk, dat we daardoor een jaartje weg moesten. Celine kijk aarzelend, alsof ze nog wat gaat zeggen. Maar dat doet ze niet, dat weet ik zeker. Want ik weet iets over Celine. Iets dat niemand anders weet. Als ik het zou vertellen, zou Celine's leven vallen. Ze zou waarschijnlijk zelfs niet meer bij haar ouders mogen wonen, en dus zou ze van school af moeten.
Het klinkt waarschijnlijk alsof ik een echte bitch ben om ermee te gaan dreigen, maar dat is dus niet zo. Celine is de enige bitch hier. Jarenlang heeft zij mij geplaagd, getreiterd en gepest, en nu is het mijn beurt om de macht te hebben.

"Luister, vuile wrattenzwijn. Ik wou jou niet in mijn groep, en ik wil je er weer zo snel mogelijk uit." Angstig keek ik Celine aan. We stonden in de gymzaal, ver weg van de rest van onze trefbal team. Celine mocht de teams kiezen, en ik was weer als laatste over. De leraar had mij in Celine's team gezet, en ze was woedend. "Luister naar me, vieze wannabe!" Ze keek om zicht heen, gebaarde naar onze team dat we er zo aan kwamen, en ging weer verder. "Zodra we beginnen, ren jij naar voren, ga je met je rug naar de tegenpartij toe staan, en laat je je af gooien. Begrepen?" Ik keek naar me voeten en mompelde wat. "Heb je het begrepen, trut?!" Geschrokken keek ik op. Celine's ogen zouden net zo goed geweren kunnen zijn, zoveel pijn deed het om haar aan te kijken. "J-ja?" "Goed zo." Ze draaide op de hak van haar sport schoenen en gooide haar haren over een schouder, die ze daarna in een perfect staartje deed.

dankjee!

Uit de hoek van mijn oog zie ik Celine mij uitdagend kijken. Even komen alle emoties die ik in mijn hoof opgesloten had eruit, maar ik blokkeer ze. Ik ben Redal niet meer, ik ben de geweldige, perfecte, zelfverzekerde, unieke Red. Ik herstel me, trek mijn shirt recht en zeg nonchalant: "Oh, dat.. uh, het is wel een lang verhaal. Ik heb namelijk.. vorig jaar in Frankrijk gewoond." Celine schraapt haar keel, maar voor dat ze wat kan zeggen, werp ik haar een blik toe en verzin een verhaal over mijn vaders werk, dat we daardoor een jaartje weg moesten. Celine kijk aarzelend, alsof ze nog wat gaat zeggen. Maar dat doet ze niet, dat weet ik zeker. Want ik weet iets over Celine. Iets dat niemand anders weet. Als ik het zou vertellen, zou Celine's leven vallen. Ze zou waarschijnlijk zelfs niet meer bij haar ouders mogen wonen, en dus zou ze van school af moeten.
Het klinkt waarschijnlijk alsof ik een echte bitch ben om ermee te gaan dreigen, maar dat is dus niet zo. Celine is de enige bitch hier. Jarenlang heeft zij mij geplaagd, getreiterd en gepest, en nu is het mijn beurt om de macht te hebben.

"Luister, vuile big. Ik wou jou niet in mijn groep, en ik wil je er weer zo snel mogelijk uit." Angstig keek ik Celine aan. We stonden in de gymzaal, ver weg van de rest van onze trefbal team. Celine mocht de teams kiezen, en ik was weer als laatste over. De leraar had mij in Celine's team gezet, en ze was woedend. "Luister naar me, vieze wannabe!" Ze keek om zicht heen, gebaarde naar onze team dat we er zo aan kwamen, en ging weer verder. "Zodra we beginnen, ren jij naar voren, ga je met je rug naar de tegenpartij toe staan, en laat je je af gooien. Begrepen?" Ik keek naar me voeten en mompelde wat. "Heb je het begrepen, trut?!" Geschrokken keek ik op. Celine's ogen zouden net zo goed geweren kunnen zijn, zoveel pijn deed het om haar aan te kijken. "J-ja?" "Goed zo." Ze draaide op de hak van haar sport schoenen en gooide haar haren over een schouder, die ze daarna in een perfect staartje deed.

moremoremore

het klinkt een beetje als die boeken 'de clique' weetjewel ??

alsnog loveit.(k)

Haha, nee, ken ik niet. Ik woon in Duitsland. ;D



1 nieuw bericht
Ontvangen op 7 juli, 17:47
Robert

Ey, Red.
Heb jij misch. zin om morgenavond met mij,
Celine, Carlo, Josephine en Ward naar de film te gaan?
x Robert.

Ik staar naar de letters op mijn blackberry. Celine en Carlo. Josephine en Ward. Ik en Robert.
Ik kan het zelf eigenlijk niet geloven. Enthousiast typ ik terug:

Naar: Robert
Heej, Rob.
Jahoor. No problem. Hoelaat en waar spreken we af?
Xxx, Red.

Een kwartier later, geen antwoord. Een half uur laten, geen antwoord. Betekend het toch eigenlijk niks? Misschien ben ik gewoon ongeduldig. Ik heb ook eigenlijk helemaal geen ervaring met jongens. Nou, jawel, maar dat was allemaal negatief.

"Hallo, met Redal van Noorwijk, met wie spreek ik?" Het einige wat ik hoorde was wat gegiechel en een hoest. Waarschijnlijk waren het gewoon wat kwajongens, de buurkinderen misschien.. "Hal-lo-ho!" Ik schrok van de stem aan de andere kant van de lijn. "Oh, uhm, hey. Heey, schatje. Met Daan." Ik kreeg onmiddellijk een knalrood hoofd en een warm gevoel in mijn maag. "H- Hoi Daan. Uhm, met Redal van Noorwijk. Haha, dat zei ik net. Maar je hoorde het niet. Denk ik. Uhm, ja. Want je antwoorde niet. Haha." Ik wist dat hij me niet kon zien, maar ik nam toch een sexy pose aan op de kruk die naast de telefoon zat. "Maar oké. Wat wou je vragen?" Nog wat gechiegel. "Ik, uhm, wou eigenlijk vragen of je met me uit wou." "Vanavond?!" "Uh, ja, hoor! Vanavond. Doe je mooiste kleding aan. Ik je om 6 uur bij de park op. Doei!" Ik kon het niet geloven. Daan was, op Robert na, de knapste jongen van de tweede klas. Maar ja, Robert was nieuw dit jaar, en als je nieuw bent wil je niet met mij gezien worden.
De rest van de dag paste ik kleding en probeerde de mooiste outfit die Daan ooit gezien had te maken. Dat was me goed gelukt, ook. Maar die avond zat ik een uur op de schommels te wachten, en Daan kwam nooit opdagen. Maar iemand anders wel: Celine en haar clique. Met een doos vol eiren en een verfbus. Voor ik het wist, werd ik bekogeld en werd mijn mooiste jurk bekladderd met groene verf.

omg omg omg verdeeer pleaaaaaasss O_O ik wil sirrieus als dit een boek was 3 uur aan het leze om het einde te wete
:'Proud

maar verder

Dit is hopelijk niet het einde, toch?

Neee, maar ik zat uren in de auto naar Nederland vandaag en had gister een toets duss moest leren enzoo. Maar ik schrijf morgen nog een stuk, ben nu te moe en fantasieleeg. HahahXx

K kan niet wachten om verder te lezen

Vol zelfvertrouwen loop ik door de gang recht op Robert af. Hij staat met Carlo te praten, die opkijkt en meteen roept: "Ey, check dat, Rob. God heeft een engel gestuurd." Hij wend zich naar mij. "Wat voor een heilige boodschap moet je doorgeven?" Ik lach naar hem, maar reageer niet op zijn gesjans. In plaats daarvan kijk ik naar Robert, die meteen snapt wat ik bedoel en aan Carlo vraagd of hij even wachten kan. We lopen naar de aula en gaan aan de hoektafel zitten. Robert kijkt ongemakkelijk, maar begint toch meteen te praten.
"Dus..sorry dat ik gisteren niet terug sms'te." "Oh, geeft niet, hoor. Ik merkte pas vanochtend dat ik niks terug had gekregen." ..niet dus. Maar als hij weet dat ik de hele avond wakker was gebleven om het sms'je niet te missen en vanochtend zo ongeveer mijn hele make- up voorraad heb gebruikt om er weer eens perfect uit te zien, gaat hij denken dat ik weer een eenzame loser ben.
Pas als hij vragend kijkt, wuif ik naar mijn mobiel en zeg: "Ik krijg veel sms'jes. Ik lette niet echt op dat ene gesprek." Oops. Dat is wel een beetje te arrogant. "Maar vanochtend herinnerde ik het me weer, en ik wou niet truttig overkomen." Opgelucht haalt hij adem, alsof hij heel gespannen had zitten luisteren. "Oke! Maar in elk geval, sorry dat ik niet terug sms'de. Maar uhm.. het kan niet doorgaan." Opeens krijg ik een genante gevoel in mijn maag. Zo'n gevoel die je krijgt als je heel lang op een schoolfeest hebt zitten wachten, en er dan achter komt dat ze het hebben afgelast voor jou klas. "Oh. Oke. Uh, waarom dan eigenlijk?" Ik bereid me op het ergste voor. Ik denk... "Celine wilt het niet.." Bingo.

Ik doe mijn Dolche&Gabbana zonnebril af en haal mijn iPhone uit mijn tas. Geschrokken merk ik dat er een erorme kraak zit in de Kate Spade hoesje waar ik eeuwen voor had moeten sparen.
Natuurlijk, uit pure frustratie had ik gisteravond mijn iPhone tegen mijn muur gesmeten. Zuchtend kijk ik op mijn horloge. Ik heb nog tien minuten, dat zal vast wel genoeg zijn. Ik versnel mijn stappen. Ik loop de hoek om, langs de lockers, door de zwaaideuren, naar het plekje waar Celine en haar clique altijd staan. "Celine! Vieze trut!" Celine schrikt, draait zich om, en deinst achteruit.