|
Hahah ja dat zie ik nu ook, ik snap het al.
Hier is dan een deel:
Meneer Spechthower doet de deur voor me open en gebaart dat ik de kamer uit mag. “Ik waardeer je eerlijkheid, Red. Echt, ik ben onder de indruk van je.†Ik lacht en stap door de deuropening. “Geen probleem, Meneer. Dankjewel!†Als hij de deur achter zich dicht trekt, blijf ik even staan luisteren. De hoofd zucht en mompeld wat, Celine antwoord wat onverstaanbaars. Ik kijk op mijn horloge. Nog tien minuten, perfect.
“Heey, boys.†Op een vlotte tempo stap ik op Robert en zijn vrienden af. “Heb ik wat gemist?†Robert draait zich om. Hij kijkt teleurgesteld, maar in de war. “Nee, maar wij volgens mij wel. Wat is er gebeurt?†Carlo komt naast heb staan. “Ja, en waar de hell is Celine?!†Oh-kee. Hij is boos. “Bij de hoofd. Aan het praten.â€, zeg ik rustig. Ik kijk weer naar Robert. Blijkbaar weet hij nog niet genoeg. “Red, sirieus, wat is er gebeurt?†Ik twijvel. Dan ga ik met een hand door mijn gestijlde haar en vraag: “Willen jullie de waarheid weten?†De jongens knikken, dus ik vertel hun het verhaal die ik ook aan Mener Spechthower verteld heb.
Dat Celine vorige week bij de grote franstoets bij mij had afgekeken. Dat ik express een duidelijke fout had gemaakt om te kijken of ze het echt deed. Dat ik naar Celine was gegaan met de nagekeken toets in mijn tas, en dat ik zei dat als ze het niet zelf toegaf, ik het zou laten zien. En dat Celine bang mijn tas in het water had gegooid om de toets te vernielen.
De jongens knikken. Meneer Spechthower was er ook vol in getrapt. Celine gaf geen kik. Wat een stel idioten, zo’n verhaal geloven en dan ook nog vol medelijden mijn gaan troosten.
_________________
Once in a while, you should stop and wonder: ... where the hell is my wallet?!
|
