|
KARS. Stuk 13
KARS
Hij had al een idee waar ze heen was. Toen van Dronten had gevraagd of iemand wist waar Suze heen was gegaan, had Joy verteld dat ze een afspraak bij de tandarts had, en dat ze van school was weggegaan. Meteen wist Kars dat dat niet waar was. Suze was een paar weken geleden al naar de tandarts geweest, en toen Kars gevraagd had of alles goed zat, had ze lachend geantwoord dat ze de het komende tijd van die enge man verlost was.
Het ging om hem. Niks tandarts. Hij had niet moeten vertellen dat hij haar zag zitten. Hij had haar nooit een kus moeten geven. Ze was er helemaal overstuur van geraakt. En hoe moest het met Danique? Kars liet zijn hoofd in zijn armen zakken. Davy zat naast hem, en porde hem tussen zijn ribben. Kars schoot overeind, en wreef met een pijnlijk gezicht over zijn borstkas.
‘Ja, wat?’
‘Jij weet waar ze heen is, hé?’
Kars keek Davy aan. ‘Waar heb jij het over, man?’
Davy keek Kars op zijn beurt aan.
‘Ik moet met je praten, gast, ik moet je echt even spreken.’
Na de les kwam Davy weer naar hem toe. Met zijn wenkbrauwen opgetrokken sleurde hij Kars mee naar een rustig plekje in de aula.
‘Ik weet wat je voelt voor Suze, hou je er nou niet buiten, het is overduidelijk.’
Kars deed zijn mond open om ertegen in te gaan, maar liet zijn hoofd toen zakken.
‘Je hebt gelijk’, fluisterde hij zachtjes, terwijl hij naar zijn tas keek, ‘ik voel wat voor haar wat ik nog nooit voor Danique heb gevoeld.’ Hij verwachte een preek van Davy, maar het bleef stil. Kars keek Davy voorzichtig aan, en die had een grote grijns op zijn gezicht.
‘Wat?’ vroeg Kars, terwijl hij weer rechtop ging zitten. ‘Nee, niet weer. Je hebt gewoon zitten bluffen, of niet?’ Davy grijnsde nog steeds, en knikte van ja. Kars sloeg een vuist in zijn handen en keek Davy wat pijnlijk aan.
Davy sloeg een hand op zijn schouder, en zei: ‘Kars, je weet wat ik altijd zeg. Je kan alles vertellen, ook al is het misschien wat raar.’
Kars knikte langzaam, en kwam toen met een schok overeind.
‘Vertel niks aan Youssef, oké? Hij heeft zo’n grote bek dat hij alles er zo weer uitlult, en ik wil niet dat Danique het weet.’
‘Ga je het Danique niet vertellen?’ Davy keek verbaasd naar Kars. ‘Dat meen je toch niet , hé?’
Kars keek hem nadenkend aan. ‘Ik moet het eigenlijk wel vertellen.’ Davy knikte een ‘zeker weten’.
‘Hoe moet ik dat doen? Je weet hoe Danique is.’ De blik van Kars was in hulpzoekend veranderd, en terwijl Davy hem peinzend aankeek, kwam Youssef naar hen toe hollen.
‘Hou je mond!’ siste Kars nog snel naar Davy. Die knikte snel, en stond toen op om Youssef te begroeten.
‘Dag mensen. Mensen. Mensen!’ Hijgend kwam Youssef tot stilstand, en zette zijn handen op zijn knieën terwijl hij op adem probeerde te komen.
‘Mensen. Wow!’ Weer leek het alsof Youssef naar adem hapte. Toen grijnsde hij, en zei zonder enige problemen met zijn ademhaling: ‘Hoi.’
Davy en Kars keken van Youssef weg, en probeerden hun lachen in te houden, maar toen barsten ze alle drie in lachen uit.
‘Mensen, ik wil jullie spreken’ zei Youssef, terwijl hij een diepe buiging maakte. Kars en Davy maakten een diepe buiging terug, en Davy antwoordde: ‘Waar kunnen wij u mee helpen, edele knecht van de knecht van de knecht van mijn knecht?’
‘Wat. Moet. Ik. Met. Joy? Jullie weten hoe ik over haar denk, en jullie weten wat ik gedaan heb, en jullie weten..’
‘Ja, ja, ja, we weten dat je spijt hebt, en we weten ook dat je haar terugwilt,’ snoerde Kars hem de mond. ‘Waarom had je dat niet eerder bedacht, Youss?’
Met een pijnlijk gezicht keek Youssef hen aan, en terwijl hij ging zitten, gooide hij zijn handen in de lucht, en zei hij: ‘Ik weet niet of ik dit jullie moet vertellen. Niemand weet het. Jullie zijn het wel waard om te weten, natuurlijk, maar het is dus.. Ik wil het helemaal niet vertellen! Oké, oké, het zit dus.. Mensen, kijk niet zo!’ Youssef gebaarde naar de andere mensen in de aula, en Kars zei rustig: ‘Als jij nou gewoon rustig doet, en rustig praat, niet zo schreeuwt, dan kijken die mensen vanzelf weer de andere kant op.’ Er verscheen een grimas op Youssefs gezicht toen hij verder vertelde.
‘Het is dus zo, dat vroeger, nou ja, vroéger.. Een paar jaar terug. Dat is ook niet waar, ik denk vorig jaar zomervakantie.. Ja, dat zal het ongeveer geweest zijn. In ieder geval, toen dus, had ik met Naomi, jullie weten wel, die 2e klasser waar ik net mee praatte.’ Terwijl hij dat zei gebaarde hij naar de plaats waar hij eerder met hen gekletst had. Davy en Kars knikten begrijpend, en gebaarden dat hij verder moest gaan.
‘Jullie weten dat dat een leuke tijd was, en als zij haar handen..’
‘Youssef! Geen details graag!’ klonk de gecommandeerde stem van Davy.
‘Oké, oké. Nou, iets dat ik jullie dus nooit verteld heb, is de reden waarom dat uit ging. Ik werd namelijk verliefd op haar beste vriendin, die Patty, ook al snap ik nu niet waarom, want ze kan arrogant zijn, joh! Als je haar..’
‘Youss!’
‘Ja, nou. Ik werd dus verliefd op Patty, en daar kwam Naomi achter. Daarom is het dus uit gegaan. En nu ben ik gewoon, tsja, hoe zeg je dat? Oké, ik weet het woord wel, maar dat klinkt zo zielig.. Nouja, ik ben gewoon báng. Bang om vast te zitten aan iemand, en om dan weer iemand pijn te doen. Nou deed het Naomi geen pijn, want een week later zat ze met Brian te zoenen op de kade van de Nijeveense Plas, maar zo is Joy niet. Ik wil haar geen pijn doen als ik bijvoorbeeld verliefd op Suze word.’ Bij die naam schoot een rilling over Kars rug, en Davy keek hem snel met een veelbetekende blik aan.
‘Daarom heb ik gezegd dat ik niet aan iemand vast wou zitten. Ik meende het niet, ik wil gewoon bij haar zijn, en jullie snappen dat gevoel ook heus wel. Ik kan wel stoer zeggen dat ze gewoon lekker is, maar..’ Met een hulpeloze blik keek hij naar Kars en Davy, die hem vriendelijk toeknikten dat ze het begrepen.
‘En nu is het gewoon dat ik haar terug wil. Maar ten eerste durf ik niks met haar te ondernemen, en ten tweede, áls ik het lef had om dat te doen, bekt zij mij net zo hard terug, dat is wat ik zou doen tenminste.’ Kars en Davy keken hem begrijpend aan. Het bleef even stil in de hoek van de aula. Toen opende Kars zijn mond: ‘Ik heb wel een idee. Wacht op het kamp. Dat is alles wat ik even kan zeggen.’ Protesterend wou Youssef zijn mond opendoen, maar toen hij het gezicht van Kars zag, deed hem dat de mond snoeren. Een paar minuten later ging de bel, en stroomden alle leerlingen richting hun lessen, terwijl Davy Kars achterhield totdat de aula bijna helemaal leeg was.
‘A) Wat is je plan? En b) Moet je niet achter Suze aan?’ Geschrokken keek Kars hem aan.
‘Shit!’ riep hij ontzet uit, ‘shit man, ik moet snel achter haar aan!’ Als een speer schoot hij naar buiten, en hoorde Davy achter zich roepen dat het oké was. Later zou hij gehoord hebben dat Danique woest was geworden toen ze hoorde dat Kars naar de dokter was. Ze wist als geen ander dat hij achter Suze aan was, die blijkbaar ook niet naar de tandarts moest.
Maar nu hield hij zich met andere dingen bezig. Suze, hij wist waar ze heen was. Naar het park, dat was zo klaar als een klontje.
Toen hij daar aangekomen was, zag hij haar fiets al in de berm liggen. Hij lag wat verscholen zodat mensen die langs kwamen fietsen hem niet konden zien, maar omdat Kars naar het hek toeliep zag hij de fiets liggen. Langzaam liep hij naar het hek toe, en bleef even stil staan om te luisteren of hij Suze hoorde. Maar hij hoorde niets. Hij trok zichzelf omhoog aan het hek en even later belandde hij aan de andere kant. Toen hij zachtjes riep dat hij het was, klonk er geen antwoord van achter de boom. Kars fronste zijn wenkbrauwen. Die fiets was toch echt van haar geweest. Hij liep om de boom heen en zag de tas van Suze liggen. Maar Suze was nergens te bekennen. Wat verbaasd keek Kars om zich heen, en probeerde te ontdekken waar Suze was. Plotseling zag hij in het hoge gras vers platgetrapte halmen liggen, en ging er regelrecht op af. Toen hij het pad afgelopen had, hoorde hij zachte muziek van achter de halmen vandaan komen. Voorzichtig duwde hij de halmen met zijn handen opzij, en zag Suze in de kleermakerszit zitten, terwijl ze heel zachtjes met de muziek meezong en een madeliefjesketting aan het maken was. Kars bleef even staan, en stapte toen naar voren. Hij zag de verbaasde blik van Suze, en zag ook dat die roodomrand waren van het huilen. Kars glimlachte toen hij haar blik zag. ‘Hai.’ Suze bleef even stil, maar toen glimlachte zij ook en begroette hem terug, terwijl ze met haar nagel een nieuw gaatje in het stengeltje van de bloem maakte. Kars liep naar haar toe en ging geruisloos naast haar zitten. Hij bleef stil, want het was nu goed tot hem doorgedrongen dat dat het beste was. Het verbaasde hem dat Suze op een hele normale toon vroeg of hij niet op school hoorde te zijn.
‘Ja, ach’ antwoordde hij vaag. Hij wist niet echt wat hij moest antwoordden, hij was altijd een beetje onhandig geweest als er iets speelde met of tussen mensen.
‘Gaat het weer een beetje?’ vroeg hij een beetje onhandig.
Toch leek het alsof Suze blij was dat hij dat vroeg.
‘Ja, ik bedoel.. Je weet helemaal niet wat er is?’ Suze keek hem vragend aan toen ze de laatste zin zei. Kars haalde zijn schouders op, en zei: ‘Ik weet ook niet wat er is, maar ik voel me zelf ook niet optimaal als jij je niet goed voelt. En dat merkte ik nog net wel.’
Suze glimlachte dankbaar, en legde de ketting van bloemetjes naast zich, en zette haar hand op de grond. Haar vingertoppen raakten die van Kars, en toen hij de elektrische schokjes weer door zijn hand voelde, trok hij in een reflex zijn hand weg. Hij schrok er nog steeds van. Bij Danique had hij dat gevoel nooit gehad. Hoe moest hij haar ooit gaan vertellen dat hij gevoelens voor Suze had? Hij had haar steeds voorgelogen dat er niks was, en hij had ook niet verwacht dat er iets was of kwam. Maar nu hij weer naast Suze zat werd de drang om haar hand te pakken en haar tegen zich aan te drukken heel erg groot. Hij moest zich inhouden met de gedachte dat hij met Danique had, en dat áls hij ooit Suze’s lichaam tegen zich aan wou voelen, hij het eerst aan Danique moest vertellen voor hij daar de toestemming voor had. Toch zette hij zijn hand vlak naast die van Suze. Leek het nou zo, of bewoog Suze’s vinger over die van hem? Tussen zijn wimpers door gluurde hij naar het gezicht van Suze, maar die staarde voor zich uit. Haar mascara zat over haar wangen, en Kars had de neiging om het er met zijn duim af te vegen, maar hij hield zich in. Weer leek het alsof Suze’s vinger langzaam over zijn duim wreef. Voorzichtig tilde Kars zijn pink op en legde die over de pink van Suze. Hij keek naar haar gezicht, maar er was geen verandering in te zien. Suze keek nog steeds voor zich uit en het leek wel alsof ze niet doorhad wat hij deed. Maar toen keek ze naar de vingers, en toen naar Kars. Een golf van een mengeling van blijdschap en verdriet viel door Kars heen. Die ogen waren echt.. Precies. Met een kleine glimlach keek ze hem aan, en keek weer voor zich. Kars slaakte een diepe, geluidloze zucht, en luisterde tevreden naar de muziek.
_________________
We dance with two occasions: when it rains, and when it doesn't.
Laatst bijgewerkt door Kirstenn. op 10 aug 2009 17:53, in het totaal 1 keer bewerkt
|
