|
Stuk 7.
‘Hai.’ Kars glimlachte zelfverzekerd. Suze keek hem even aan. Toen glimlachte zij ook. ‘Goeiemiddag.’ Kars ging op de picknicktafel zitten die een paar meter verderop stond. Hij klopte naast hem op het bankje, en schoof een stukje op. Dankbaar ging Suze naast hem zitten.
‘Weet je. Ik wil je wat vertellen.’
Suze keek met een luisterend gezicht naar Kars. Ze zag dat hij slikte voordat hij verder praatte.
‘Toen je een paar weken geleden bij ons op school kwam, is er iets gebeurd. Ik weet niet precies hoe het kwam, maar..’ Kars keek even om zich heen. ‘..maar vanaf dat moment loopt het niet helemaal goed tussen Danique en mij. Het is alsof er een Berlijnse Muur tussen ons is geplaatst, we kunnen elkaar niet meer vinden. Het klinkt misschien raar in jou oren, dat ik dit met jou bespreek, maar later zal je snappen waarom ik het aan jou vertel.’
In Suze’s buik begonnen vlinders heen en weer te vliegen. Bedoelde hij misschien dat hij haar leuk vond? Meteen wuifde Suze die gedachte weer weg. Jee, Suus! Doe normaal, hij probeert gewoon zijn verhaal te vertellen! Ze keek Kars aan. Met zijn blauwe ogen keek hij haar onschuldig aan.
‘Eigenlijk mag ik niet tegen je liegen. Hm, eigenlijk lieg ik niet. Of toch wel?’
Nadenkend keek Kars naar Suze.
‘Oké, ik sta niet echt te liegen, maar de hele waarheid spreek ik ook niet. Ik vertel het ook maar gewoon. Sinds het moment dat jij in onze klas kwam, kan ik je niet uit mijn hoofd krijgen.’
Met open mond keek Suze naar Kars. Meende hij nou wat hij daar net zei? Of had ze het niet goed begrepen? Kars keek afwachtend naar Suze. O, ze moest natuurlijk wel antwoord geven. ‘Eeh,’ hakkelde Suze. ‘ik.. Ik weet niet echt wat ik moet zeggen,’ fluisterde ze, een beetje verlegen. Toen realiseerde ze zich dat dit gevaarlijk was. Danique zou de hele klas tegen haar opzetten, Kars zou problemen krijgen, met zijn vrienden, en ook met de rest. Zijn reputatie zou naar de maan zijn. Nee, nu moest zij liegen. Het was een leugen om eigen bestwil.
‘Kars, ik ben eigenlijk gevleid door wat je zegt, maar je moet Danique niet opgeven. Ze is je leven, en ik ga haar plaats echt niet innemen. Ik zou het niet eens kunnen, want ik voel niks voor je. Sorry.’ Kars’ ogen leken even te veranderen in blauwe, heldere tranen. Maar in plaats daarvan verscheen er een glimlach op zijn gezicht.
‘Ach, ik denk dat het zo’n vleug is. Waarschijnlijk ken ik je nog niet goed genoeg.’ Kars sprong overeind, gaf Suze een klap op haar schouder en wou naar Davy en Youssef lopen. Toen draaide hij zich om en zei: ‘Ga je vanmiddag mee naar mijn huis? Mijn ouders willen wel eens weten wie je bent!’
Suze keek hem aan. ‘Ja, gezellig. Ik zie je na school wel!’ Kars knipoogde en liep verder. Suze zuchtte diep. Dit wou ze helemaal niet. Kon ze hem maar vertellen wat ze voor hem voelde. Maar het kon niet. Het kon gewoon niet. Het was onmogelijk. Suze kon het niet voorkomen dat er een traan over haar wang gleed. Verwoed veegde ze hem weg. Nog een traan volgde.
‘Hallo, Suze!’ Een vriendelijk gezicht verscheen om de deur van Kars’ kamer. Suze stond op. ‘Dag meneer, ik ben Suze.’
Het gezicht lachte, en zei: ‘Ja, dat had ik al wel door! Ik ben Jack, de vader van Kars.’
Kars draaide met zijn ogen, en duwde zijn vader uit het deurgat.
‘Pa, ga nou maar weg!’ Jack lachte weer, en verdween. Kars ging naast Suze op het bed zitten.
‘Aardige man hoor, maar ik was bezig met vertellen. Waar was ik gebleven? Oja! Toen ik dus 11 jaar oud was, begon ik met gitaar spelen. De elektrische gitaar kwam een halfjaar later, en daar werd ik helemaal verslaafd aan. Ik voelde me echt naakt zonder gitaar!’ zei Kars lachend, terwijl hij voorzichtig over de snaren van de elektrische gitaar streek. Suze keek stil naar Kars. Kon ze hem nou maar vertellen wat ze voor hem voelde. Nee, Suze, dacht ze bij zichzelf, ga nou niet hier in Kars’ bijzijn janken.
‘Wil je ook even proberen?’ vroeg Kars, terwijl hij haar vragend aankijkt. Zonder erbij na te denken knikte Suze ‘ja’. Kars overhandigde de elektrische gitaar, en legde uit hoe je hem vast moest houden. Omdat het nogal lastig was uit te leggen, vroeg Kars of ze tussen zijn benen wou zitten zodat hij het voor kon doen. Suze weifelde. Om niks te laten merken deed ze toch wat hij vroeg. Langzaam ging ze tussen Kars’ benen zitten. Toen hij zijn armen om haar heen sloeg, voelde ze een schok door haar hele lichaam.
‘Wat doe je?’ zei ze geschrokken, terwijl ze haar stem onder controle probeerde te houden. Zonder iets te zeggen pakte Kars voorzichtig haar handen, en legde ze op de juiste plaats. ‘Kijk, als je een akkoord aan wil slaan, bijvoorbeeld de G, dan zet je je vingers zó neer.’ Met zijn handen zette hij Suze’s vingers voorzichtig op de juiste fret neer, en liet zijn plectrum over de snaren glijden. Een warm, helder geluid klonk vanuit de gitaar. Suze keek verbaasd en blij tegelijk naar Kars. Die glimlachte, en zette haar vingers weer anders neer.
‘Een C akkoord,’ zei hij, toen Suze hem vragend aankeek. Weer liet Kars zijn plectrum over de snaren glijden, en weer klonk een warm en helder geluid uit de gitaar. Toen pakte Kars de gitaar weer in zijn handen, terwijl hij zijn armen nog steeds om Suze heen had. Hij begon traag een liedje te spelen. Het was zo rustig, en zo mooi dat Suze een warm en verliefd gevoel in haar lichaam kreeg. De neiging om haar hoofd tegen Kars wang aan te leggen was zo groot, dat ze zichzelf bijna niet meer in kon houden. Het kan best, dacht Suze bij zichzelf, jullie voelen allebei wat voor elkaar, alleen Danique staat nog in de weg. Voorzichtig legde Suze haar hoofd tegen Kars wang aan. Kars bewoog geen spier. Hij speelde het lied verder, en het leek even alsof hij met zijn wang over Suze’s hoofd wreef. Toen realiseerde Suze wat ze deed. Ruw duwde ze zich van Kars af, en doordat Kars schrok, liet hij zijn elektrische gitaar vallen. Met een denderend geluid en valse noten viel het ding op de houten vloer. Geschrokken deinsde Suze achteruit.
‘Sorry, sorry! Ik wou.. Ik bedoelde..’
Met strakke bewegingen pakte Kars zijn gitaar van de grond. ‘Ik hoop voor je dat hij het nog doet.’
Suze kon zichzelf wel voor haar hoofd slaan. Wat doe ik nou? Waar ben ik nou mee bezig? In die paar weken ben ik erachter gekomen dat hij het enige is dat ik wil, en waar ik naar verlang, dat hij de reden is waarom ik naar school ga. Waarom doe ik dit?
‘Kars, het spijt me. Ik bedoelde het niet zo.’
Koel keek Kars haar aan. ‘Dit ding, is mijn lust en mijn leven,’ zei hij alleen, terwijl hij controleerde of de gitaar beschadigd was. Hij zette het ding terug in zijn rek, en liep zonder iets te zeggen naar beneden. Suze wou hem achterna lopen, maar iets in haar zei dat ze hem even alleen moest laten. Langzaam liet ze zich op zijn bed zakken. Ze bekeek zijn kamer. In de hele kamer hingen posters aan de muur van voetballers, gitaristen en van zijn familie. Naast zijn bed stond een bedkastje, waarop een fotolijstje stond waar een foto van een vrouw. De vrouw lachte, en haar ogen leken mee te lachen. Het waren de ogen van Kars. Was dat zijn moeder? Was ze..? Geschokt keek Suze naar het lijstje, haar ogen werden nat. Er drupte een traan op het fotolijstje. Met de mouw van haar vest veegde ze voorzichtig langs de foto. Toen voelde ze dat er naar haar gekeken werd. Voorzichtig keek ze op. Kars stond in de deuropening. Het leek wel of hij niet wist wat hij moest zeggen. Toen kwam hij naar haar toe.
‘Sorry van die uitval van net. Ik.. Sorry, ik.. is het mijn schuld dat je huilt?’ Kars sloeg een arm om Suze een. Suze lachte.
‘Nee, ik moet niet zo dom doen. Ik moet sorry zeggen. Het spijt me van je gitaar.’
Kars sloeg op zijn bed. ‘Er is helemaal niks kapot, en het kan gebeuren. Ik moet me niet zo laten meeslepen.’ Met de rug van zijn hand ving hij de traan die van Suze’s wang liep, op. Hij keek haar aan, en kwam traag dichterbij. Suze leek veranderd in een standbeeld. Duizenden gedachtes rolden door haar hoofd, elektrische schokjes door haar hele lichaam. Totdat Kars lippen even langs haar wang te voelen waren. Suze keek hem als versteend aan. Kars stond op en pakte een zak snoep van zijn tafel. Alsof er niets gebeurd was, gooide hij die naar haar toe. Hij knipoogde even naar haar, en liep naar zijn nachtkastje. Hij pakte de foto van de vrouw, en keek er even naar. Toen legde hij die op de kop weer terug.
_________________
We dance with two occasions: when it rains, and when it doesn't.
|
... Goed geschreven!!!
