|
Stuk 32 Suze
‘Thee?’ vroeg Joy aan Suze.
Suze knikte flauwtjes. Even later zaten de meisjes met een warm kop thee in hun handen naast elkaar. Suze snikte nog lichtjes na, en hing tegen Joy aan. Die had een arm om haar heen geslagen en wreef haar zachtjes over haar rug.
‘Zijn moeder is dood’ zei Suze, terwijl ze voor zich uitstaarde. Joy kneep even in Suze’s schouder, en zei toen: ‘Ik weet het, ik weet het’
‘Waarom vertelde hij het niet?’ zei Suze, met weer een snik in haar stem.
‘Suze, ik snap dat je het niet begrijpt, maar bekijk het van zijn kant. Hij is enigs kind, hij had een ontzettend goede band met zijn ouders, dus ook met zijn moeder. Toen zijn moeder overleed is hij weken niet naar school geweest terwijl zijn vader dacht dat het goed met zijn zoon ging. Nog steeds praat hij er met niemand over, zelfs niet met Youssef en Davy. Suze, probeer je in hem te verplaatsen, het is ontzettend moeilijk voor hem.’
Suze slikte even, en er biggelde weer een traan langs haar wang. Ze veegde hem weg met de rug van haar hand, en zei toen met een lach door haar tranen heen: ‘Ik hou van hem’
Joy glimlachte, en Suze zag dat er bij haar ook de tranen in haar ogen lagen.
‘Hij ook van jou, Suze, hij ook van jou.’
‘Is dat echt geen probleem, Joy?’
‘Nee, joh, geen probleem! Mijn ouders stelden zelf al voor dat ik iemand te logeren vroeg zodat ik niet alleen zou zijn.’
Suze keek dankbaar naar Joy, die een bed opmaakte dat naast de hare lag.
‘Je moet dan nog wel even je ouders bellen, want anders worden ze ongerust. Je bent al best lang weg natuurlijk.’
Suze knikte, draaide zich om en liep de gang op. Ze bekeek zichzelf even in de spiegel en veegde de laatste restjes mascara weg. Toen glimlachte ze naar zichzelf. Wat had ze ook geluk met een vriendin als Joy. Ze deed haar naam haarzelf eer aan. Altijd vrolijk en probeerde die bui aan iedereen over te dragen. Glimlachend liep ze naar de hoek van de woonkamer, waar de huistelefoon stond. Ze tikte haar huisnummer in en wachtte tot de telefoon overging. Na twee keer werd er opgenomen.
‘Met Jill,’ zei een verwachtingsvolle stem.
‘Met Suze,’ antwoordde Suze.
‘Oh, Suze, lieve schat, wat ben ik blij dat jij het bent! Ramon, het is Suze!’ klonk toen de stem wat verder weg van de telefoon. ‘Suze, oh, wat is er gebeurd? Je bent zo lang weggeweest en toen begon het ook nog te regenen en ..’
‘Mam, rustig. Ik ben 16, ik kan heus wel op mezelf letten.’
‘Sorry, schat. Maar we waren zo ongerust! Waar heb je gezeten?’
‘Mam, kom op! Doe eens rustig. Ik was gewoon bij Joy, ik blijf hier ook slapen goed? Nu wil ik graag ophangen want Joy zit hier ook nog.’
‘Ja, is goed, ik snap het al. Gelukkig is alles goed met je. Bel je nog even hoe je dat doet met je schoolboeken en zo?’
‘Ik kan best een keer zonder schoolboeken.’
‘Nou, goed dan. Zie maar, anders hoor ik het wel. Moet je papa nog spreken?’
‘Nee, mam. Ik ga. Dag!’
‘Welterusten, lieverd!’
Suze drukte op het rode telefoontje, zette de telefoon terug in zijn standaardje en keek om zich heen of er nog lichten of elektrische apparaten aan stonden. Toen dat niet het geval bleek te zijn liep ze naar de gang, sloot de deur en liep zachtjes te trap op. Joy kwam in de deuropening staan met een kussen en een kussensloop.
‘Geregeld?’
Suze knikte. Ze liep naar het blauw gebloemde bed toe en liet zich erop vallen.
‘Weet je hoe goed me dit doet? Logeren bij een vriendin waar ik echt niet zonder kan?’
Joy keek op van haar bed-opmaak-werk en keek Suze aan.
‘Oh, ik hou van jou’ zei ze en toen liet ze zich naast Suze op het bed vallen.
‘We moeten nog een keer het kamp overdoen met de jongens. Het was echt heel erg gezellig en weet je hoe erg het was toen dat gebeuren met jou gebeurde. Jeetje, iedereen was zo geschrokken!’
Suze begon te lachen. ‘Ja sorry, maar ik moest Danique en Kars toch op de één of andere manier uit elkaar drijven!’
Joy lachte ook. ‘Nou, het scheelde niet veel of die band tussen hun was alleen maar sterker en sterker geworden! Wist je dat Danique en Kars gezoend hadden in die discotheek?’
Suze’s glimlach vernauwde. ‘Wat?’
Joy’s lach verdween ook. ‘Oh, dat wist je dus niet. Nou, het zat zo. Kars was volgens mij nogal van slag en heeft zich nogal bezopen daar. Als ik Davy moet geloven heeft hij zelfs een joint gehad. Toen heeft hij per ongeluk met Danique gezoend.’
Suze keek even met een koude blik voor zich uit. Toen schudde ze haar hoofd en zei: ‘Ach ja, het is toch uit, dus ik moet er niet te veel aan denken.’
‘Hee, dat het uit is zegt nog niet dat jij alle kans hebt, hé!’
Suze lachte en sloeg met haar kussen op Joy’s hoofd.
‘Hé, halve gare, wil je dat even heel snel laten!’ riep Joy, terwijl die ook een kussen pakte en op Suze’s rug begon te meppen. Lachend wierpen de meiden zich met hun volle gewicht in de kussenstrijd. Plotseling klonk het geluid van ‘Show me the money’ van Petey Pablo door de kamer. Suze en Joy keken tegelijk op en stootten hun hoofden tegen elkaar. Weer schoten ze in de lach en terwijl ze over hun hoofden wreven kroop Suze naar haar mobiel toe waar het geluid vandaan kwam. KARS stond er met hoofdletters op het schermpje. Suze aarzelde even, maar nam toen de telefoon op.
‘Hallo?’
Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. Toen klonk er gekraak en hoorde Suze de zachte, fluisterende stem van Kars:
‘Hee’ zei hij zachtjes. Toen werd het weer stil. Suze schraapte haar keel. Ze wist niet goed wat ze moest zeggen. Voordat ze wat uit haar keel kon krijgen begon Kars te praten.
‘Het spijt me. Ik had het je eerder moeten vertellen. Het spijt me, ik wou je niet wegsturen!’ Ondertussen begon Kars weer te snikken. ‘Het was niet mijn bedoeling, ik wou je gewoon vertellen wat je behoorde te weten. Ik .. Ik ..’ Aan de andere kant van de lijn werd het even stil en werd er diep adem gehaald. ‘Kan ik even bij je langskomen?’
Suze hield haar adem in. Het was vreselijk om Kars zo te horen praten, de brok in haar keel werd steeds groter. Ze slikte even, en keek toen naar Joy.
‘Ik ben nu bij Joy, wacht even.’
Suze hield haar hand even tegen haar telefoon en fluisterde: ‘Kan Kars hier even komen?’
Op Joy’s gezicht kwam een liefdevolle glimlach te staan. ‘Tuurlijk, laat hem maar komen. Hij mag ook wel blijven slapen als hij dat wil. Misschien kunnen we Davy en Youssef ook wel vragen.’
Suze knikte zachtjes en haalde haar hand weer van de telefoon. ‘Je mag hier wel heenkomen en je mag hier ook wel blijven slapen.’
Het bleef weer even stil, een diepe zucht klonk toen het antwoord kwam: ‘Ja, is goed. Ik kom die kant op.’ Toen werd opgehangen.
Suze bleef nog even met de telefoon aan haar oor. ‘Daag’ zei ze zachtjes, terwijl ze langzaam de telefoon van haar oor nam.
_________________
We dance with two occasions: when it rains, and when it doesn't.
|
