|
Stuk 3. Kars
‘Nee, ik vind niet dat je zo tegen haar moet doen. Ze is hier net nieuw, ze kent bijna niemand en direct de tweede dag val je al zo tegen haar uit. Ik heb gister zelf voorgesteld om haar te helpen met het uitpakken van de dozen.’ Kars maakte wilde handgebaren terwijl hij Danique vertelde dat hij het niet met haar aanval tegen Suze eens was. Danique knipperde poeslief met haar ogen, en hing een beetje tegen Kars aan. Die wou haar wegduwen, maar toen Danique een kus op zijn wang duwde, liet hij zich weer meeslepen. Wat had hij ook een geluk met haar. Danique was het meest indrukwekkende meisje van de school, en ze ging met hem! ‘Zullen we vanmiddag iets leuks doen?’ vroeg Danique, terwijl ze met Kars’ krulletjes rond haar vinger liet lopen. Kars leunde achterover, en liet de rug van zijn hand over Danique’s wang glijden, terwijl hij in haar ogen keek. Langzaam kwam hij dichterbij, en drukte een kus op haar oor. Danique giechelde en fluisterde wat in zijn oor.
Plotseling trok hij zich terug. Danique keek hem wat geïrriteerd aan.
‘Wat?’ vroeg ze een beetje bijtend. Kars mompelde.
‘Niks, ik..’
‘Wat?’ vroeg Danique hem nog eens, nu met een verheffende stem.
‘Niek, er is niks oké?’ Danique glimlachte weer poeslief, en wou met haar hand weer in zijn haar woelen. Kars duwde haar weg.
‘Ik ben zo terug, oké?’ Hij liep weg, naar zijn vrienden, en liet Danique verbouwereerd achter.
‘Wow, wat was dat, man?’ vroeg Youssef, terwijl hij een nieuwe zak M&M’s openscheurde. Kars maakte een wegwerpgebaar met zijn hand, en zei:
‘Ach, Danique zat een beetje dom te doen.’
Davy begon te lachen. ‘Gozer, ik dacht dat het allemaal koek en ei tussen jullie was? Je was toch zo blij met haar?’
Kars zuchtte. ‘Ja, dat is ook wel zo. Maar weetje, sinds..’
Youssef en Davy keken hem nieuwsgierig aan. ‘Sinds wat?’
Weer zuchtte Kars diep. ‘Ach, laat ook maar.’
‘Nee, nu moet je het zeggen ook!’
Kars keek zijn vrienden aan. Kon hij het aan hen vertellen? Hij kon ze vertrouwen. Maar Youssef had soms zo’n grote bek, dat hij er van alles uit gooide. Nee, hij hield het nog maar even voor zich.
‘Sinds dat ze soms wat bazig doet, vraag ik me soms af of we wel goed bij elkaar passen.’ Youssef stak weer nieuwe M&M’s in zijn mond, en antwoordde met volle mond wijs:
‘Als jij niet meer wil, neem ik het wel van je over.’
Kars begon te lachen, en duwde Youssef weg. ‘Man, je weet niet wat je mist, vandaag de dag! Danique zoent als..’ Kars bracht zijn vingers naar zijn mond en bracht zijn duim en wijsvinger tegen elkaar aan, bracht er een kus op en hield die in de lucht. De jongens lachten.
Samen liepen samen verder. Danique kwam naar het toe hollen. Ze sloeg een arm om Kars heen en wees lachend naar Suze en Joy die samen op de grond zaten. ‘Moet je dat haar van Suze zien,’ proestte ze. Kars lachte, maar niet van harte. Ook Youssef en Davy lachten wat schaapachtig mee. Danique was soms wat bazig, maar Kars kende haar al zo lang dat hij zich geen schoolleven zonder haar als vriendin zou kunnen voorstellen. Maar als hij aan Suze dacht, kreeg hij kriebels in zijn buik die hij nog nooit eerder bij Danique had gevoeld. Bestonden die ‘vlinders in je buik’ dan echt?
‘Jij bent echt mijn liefje!’ Danique drukte een zoen op Kars’ mond. Vanuit zijn ooghoeken zag hij Suze naar hem kijken. Een beetje geïrriteerd duwde Kars Danique weg. Onderzoekend keek Danique hem aan.
‘Zeg, wat is er met jou de laatste dagen?’ Kars mompelde wat, en draaide zich om. Voor hem zat Youssef met een enorme grijns om zijn mond Kars aan te kijken.
‘Wat is er, jongen? Wat probleempjes met je schatje?’ Kars gebaarde met zijn ogen dat Youssef zijn mond moest houden. Youssef pakte een onzichtbare sleutel uit zijn zak, en draaide daar zijn mond mee op slot. Toen gooide hij de onzichtbare sleutel met een sierlijke zwaai weg. ‘Au!’ klonk het nog geen milliseconde later. Verbaasd keek Youssef achter zich. Daar stond Davy over zijn onzichtbare bult op zijn hoofd te wrijven. Met een pijnlijk gezicht keek hij Youssef aan.
‘Zou je volgende keer een iets minder zware sleutel kunnen gebruiken om je mond mee op slot te doen?’ Kars begon te lachen, en sloeg zijn vuist tegen Youssef’s schouder. Toen Youssef en Davy weer in gesprek waren, keek Kars in de richting van Suze. Die was in haar schrift aan het schrijven. Haar donkerblonde haren hingen over haar schouder, en de lichte krullen wierpen zich achteloos over haar tafel. De zon die door het raam scheen, maakte dat haar haar glansde. Toen ze opkeek en haar haar naar achteren wierp, schitterden haar blauwe ogen even toen ze zag dat Kars naar haar keek.
Een schok ging door Kars heen. Die ogen. Kars’ keel stokte dicht, en zijn ogen werden nat. Hoe kan ze zo erg lijken op.. Het is net alsof.. Beelden schoten door zijn hoofd. Zijn moeder die lachend naar hem keek, met Kars als kleine baby in haar armen. Toen Kars kleuter was, in de bergen van Zwitserland. Vader, moeder, zoon. Kars voelde iets warms langs zijn wang glijden. Snel veegde hij de tranen weg en probeerde zich op iets anders te richten. Maar zijn ogen verleidden hem om weer naar Suze te kijken. Weer kwamen de beelden. Het ziekenhuis. De dagen van angst en verdriet. De begrafenis. Het werd Kars te veel. Bruusk schoof hij zijn stoel naar achteren en rende het lokaal uit. Leerlingen keken hem even na, maar gingen toen weer verder met praten. Youssef en Davy schoten achter Kars aan. Paniekerig zocht Kars een plek om alleen te zijn. Hij rende naar beneden, en zag de oude jongenstoiletten. Daar glipte hij naar binnen. Youssef en Davy renden erlangs, en probeerde hem te vinden. Kars hield zich stil, en liet de tranen komen. Als ze nu niet kwamen, kwamen ze straks wel.
Kars haalde diep adem. Toen klopte hij op de deur. Meneer van Dronten knikte naar hem door het raampje, en toen Kars de klas binnenliep, was het stil. Meneer van Dronten ging verder met zijn uitleg, blijkbaar hadden Youssef en Davy hem ingelicht. Kars ging zitten, en keek de klas rond. De meeste waren druk bezig met overschrijven of keken aandachtig naar van Dronten. Behalve Suze. Die keek bezorgd naar Kars. Toen ze zag dat hij naar haar keek, glimlachte ze betrapt, en draaide zich om naar Joy.
Kars merkte dat hij in de gaten gehouden werd. Toen hij naar achteren keek, zag hij dat Danique hem strak aan keek. Hij leunde naar achter, en liet een lachje zien.
‘Wat is er, prinses van me?’ fluisterde hij. Na het horen van dat woordje, smolt Danique weer wat. Kars pakte haar hand, en drukte er een kus op.
‘Heeft u zin om vanmiddag een rit op mijn witte paard te maken, edele koningin?’ Danique giechelde, en sloeg haar ogen van hem af. Kars kwam dichterbij, en drukte zijn lippen op die van Danique. Zij sloeg haar armen op hem heen, en beantwoordde zijn kus. Opeens klonk er een enorm hard getoeter in Kars’ oor. Van schrik liet hij de stoel, die op twee poten stond, los, en viel zo over de tafel voor hem heen.
‘Wát, was dát?’ vroeg hij, terwijl hij met een pijnlijk gezicht over zijn oren wreef. Met een grote grijns stond meneer van Dronten hem aan te kijken, met een toeter achter zijn rug.
‘Kars, wilt u uw geflirt buiten de klas houden en zich nu bezighouden met geschiedenis?’ vroeg hij onschuldig. Danique begon te lachen, en sloeg met haar hand op tafel.
‘Je had je gezicht moeten zien, Kars!’
Davy stond ook te lachen. ‘Jou gezicht was anders ook om uit te lachen, Danique!’ Toen moest Kars ook wel lachen. Terwijl Danique haar tranen van haar wangen afveegde, en aan haar vriendin vroeg of haar mascara er nog goed opzat, bracht van Dronten weer orde in de klas.
_________________
We dance with two occasions: when it rains, and when it doesn't.
|
