Hallo allemaal! ^^
Ik ben dus bezig met dit verhaal, ik post het namelijk ook op een ander forum en ben er al best wel ver mee. Omdat ik over het algemeen wel positieve reacties kreeg wilde ik het hier ook gaan posten
Njoy!

-------------------------------------------------------



Hoofdstuk 1: In de Toekomst

'Thalia?'
Een drukke winkelstraat, overal zie je mensen met tassen aan hun arm van het winkelen. Her en der nog een enkeling die snel de bus moet nemen en in rap tempo voorbij de mensen spurt. Midden in die menigte worstelt een brunette om bij een oude bekende te komen. Tenminste, als ze het goed had. Ze meent het meisje -of nee, de vrouw, inmiddels- te herkennen.
'Thalia!'
Niemand reageert. Was ze het niet? Had ze het verkeerd, dat kon toch niet? Ze leek zo erg op...
Plotseling, in een wirwar van zwarte krullen, draait de vrouw in kwestie zich om, druk pratend in haar mobieltje. Een glimlach siert haar gezicht en aan haar arm bungelen twee tassen. Haar grote bruine ogen staan ontspannen en stralen tegelijkertijd van blijdschap. De brunette houd haar adem even in. Ze was het, maar wat een verschil met vijf jaar geleden! De XXL vesten zijn verdwenen, evenals de "whatever" blik en sneakers. Thalia was een jonge vrouw geworden, met de smaakvolle kleding die bij een tweeëntwintigjarige hoorden.
'Thalia?' mompelt ze nog een keer vlak naast de vrouw, dit keer verlegen.
Thalia klapt intussen haar mobieltje dicht en draait zich verbaasd om naar de brunette die haar naam genoemd had. 'Ja, dat ben ik,' antwoord ze, onderzoekend. 'Ken ik jou?'
'Nou, ehm... ik weet niet of je me nog herkent, maar ik ben het: Aurélie.'
Thalia kijkt nog even verwart, maar dan worden haar ogen groot. 'Aurélie! Ben jij het echt? Ja, je bent het echt! Wauw...' verzucht ze met een grijns. 'Wat heb ik jou lang niet meer gezien zeg.'
'Vijf jaar,' beaamd Aurélie al knikkend. 'Maar hoe gaat het eigenlijk met je,' vraagt ze nieuwsgierig. 'Na al die dingen die je zijn overkomen. Het was niet niks.'
'Ja,' Thalia valt even stil. 'Dit praat niet zo lekker, heb je anders even tijd, dan kunnen we even ergens een hapje eten,' ze kijkt op haar mobieltje. 'Het is toch al middag en ik heb niet kunnen ontbijten.' Ze wijst naar de tassen. 'Morgen gaan we op vakantie dus ik moest snel op zoek naar de laatste spullen.'
Aurélie knikt en de kralen van haar kettingen botsen tegen elkaar. De lange rokken en glimmende lakschoentjes van vroeger waren verdwenen, alleen de nette blouses en kralenkettingen droeg ze nog. Wel hield ze zich nog met wicca bezig. Zo vond het nou eenmaal interessant.
'Oké dan! Vind je het goed als we naar de V&D gaan? Ze hebben daar echt zalige tonijn broodjes, ik ben er gek op!'
Aurélie lacht om de enthousiasme in haar stem. 'Tuurlijk, ik vind alles goed.'
Wat ze er niet bij had gezegd was dat ze inmiddels een journalist was. En ze had er ook niet bij gezegd dat ze Thalia hier al had verwacht. Het was ook niet haar plan geweest op Thalia op te sporen. Of misschien toch wel, maar dan niet om deze reden. Ze walgt van zichzelf als ze terugdenkt aan het gesprek met haar eindredactrice. Ze had niet moeten meewerken, alleen op dat moment kon ze alleen nog voor zich zien hoe ze door haar huisbaas op straat werd geschopt omdat ze haar huur weer eens niet kon betalen. En het had zo onschuldig geleken, ze zou toch alleen de waarheid achterhalen, niet meer?
Wanneer ze zich gesetteld hebben achter een tafeltje en beiden een tonijnbroodje met een kop koffie voor zich hebben begint Thalia te praten.
'Hoe gaat het eigenlijk met je?'
'Ik was eerst,' zegt Aurélie terwijl ze ontspannen een hap van haar tonijnbroodje neemt. Ze is niet meer verlegen. Dat is meestal zo bij Thalia, altijd al zo geweest ook. Thalia is van zichzelf zo'n kletskous en stralend persoon dat mensen zich vanzelf op hun gemak gaan voelen.
'Vooruit, je hebt gelijk,' geeft Thalia met een glimlach toe. Haar vingers trommelen even op het tafelblad. 'Ik ga trouwen,' flapt ze er dan uit.
'Echt?' Aurélie verstrakt even omdat ze weet wat ze nu hoort te doen, onder de tafel drukt ze haastig op het knopje "record" van haar mobiel. 'Met wie?'
'Met Math- Lucian,' verbeterd Thalia snel haarzelf. 'Volgend jaar. We zijn al best wel lang samen en we houden, zeg maar, nog steeds van elkaar, dus... hij heeft me een maand geleden gevraagd.'
'Wat leuk!' stoot Aurélie uit. Ze doet niet helemaal nep, ze is oprecht blij voor Thalia. Maar ze had het ongelukje wel gehoord en haar mobieltje zou het vast en zeker opgenomen hebben. Thalia wilde Matthew zeggen, de Matthew van Super Star. De Super Star waar haar baas een verhaal van wilt. 'Wanneer hebben jullie elkaar ontmoet?'
'Drie jaar geleden,' zegt Thalia zorgvuldig, ze lijkt op haar hoede. 'Op de Universiteit.'
'En met Matthew, hoe is dat afgelopen?' Ze heeft het gedaan. Het kritieke punt heeft ze gelijk aangesneden.
'Oh, dat,' zegt Thalia zachtjes. Ze slaat haar ogen neer. 'Ik wil het daar niet over hebben... als je het niet erg vind.'
'Ik vind het niet erg,' zegt Aurélie opgelucht. 'Zulke dingen wil je meestal voor je zelf houden, dat heb ik ook. Ik begrijp het.'
'Misschien...' Thalia twijfelt even. 'Ik wil je anders wel vertellen hoe Super Star me vergaan is,' besluit ze dan. 'Ik vertrouw jou wel, je hebt altijd mijn geheimen goed bewaard. Ook al waren het kleine en nietige geheimen, je hebt ze nooit doorverteld. En misschien naarmate ik je mijn ervaringen vertel, voel ik me wat losser om je alles te vertellen. Want je blijft hoe dan ook een oude klasgenoot. Het is niet dat ik je elke dag spreek,' zegt ze met een glimlacht, maar haar ogen stralen niet. Er zit een verdriet in die Aurélie nooit eerder gezien heeft.
'Het hoeft echt niet, als je het niet wilt,' probeert Aurélie nog een keer, zwakjes.
'Nee, het is goed,' zegt Thalia. 'Dat vind ik zo leuk aan jou. Je dwingt me nooit iets te vertellen,' ze glimlacht weer, deze keer oprecht en Aurélies vingers houden haar mobieltje nu krampachtig vast terwijl ze wrang terug glimlacht.
'Goed,' zucht Thalia. 'Het begon allemaal op vijf september, ik was net zeventien geworden en liep samen met Ralph de school in...'

Interesant, zeker interesant.
spannend vraag me af wat er gaat gebeuren, of beter gezegd wat er gebeurd is.
Ik vind ook je schrijfstijl goed.

oeh spannend ben benieuwd voor de rest

Bedankt alletwee! Ik ben al heel ver met het verhaal -in word 78 blz.- dus voorlopig kan ik posten wanneer ik wil..
Hier is voor vandaag nog een stukje^^

----------------------------------------------------

1. Hoe het allemaal begon..
'Jezus, wat is hier gebeurd?'
Ik stond nog in de hal van de school, maar de camera's die flitsten en de vele bodyguards en posters kon je gewoon niet missen. Tieners stonden her en der opgewonden met elkaar te praten en enkele stonden met een clubje om iemand heen, bedelend om een handtekening en dat terwijl ik nergens beroemdheden zag.
Wacht eens... camera's? Bodyguards? Verdwenen beroemdheden?
Hier klopte iets niet.
Ralph keek me evenmin niet begrijpend aan -hij was waarschijnlijk ook met zijn gedachtes in de knoop- en wees toen naar twee mannen die zigzaggend tussen de vele leerlingen ons kant toe gelopen kwamen. 'Volgens mij komen ze naar ons...'
'Hello!' een dikke man van een jaar of vijftig met grijzend haar en een rond brilletje die je alleen nog in tekenfilms zien, stond met een enorme tandenpasta glimlach voor ons. 'Let me introduce myself,' begon hij in het Engels, waarschijnlijk een Amerikaan. 'Ik ben Norby Emirton en ik ben hier om verslag uit te brengen voor de kijkers thuis.' Zijn camera man duwde nog net niet de camera in ons gezicht. 'Zou ik jullie een paar vragen mogen stellen?' ging Norby verder.
'Eh... Ofcourse..' zei ik ietwat verbaasd. 'Waarover?' ik hoopte dat ik een beetje goed voor de dag kwam. Mijn Engels was nou ook niet zo superieur.
'Geweldig!' Norby's tandenpasta glimlach werd zo mogelijk nog breder. 'Vraag één: hoe vinden jullie het dat jullie school uitgekozen is om mee te doen aan de talentenshow?'
Talentenshow, huh? Heb ik iets gemist.
Gelukkig was Ralph er nog. Improviseren was zijn tweede natuur. 'Helemaal leuk natuurlijk!' zei hij dan ook met een geweldige grijns. 'Wij allen hier hoopten al dat we uitgekozen zouden worden, maar we hadden het niet verwacht. Dus beter kan niet!'
Norby keek hem even wantrouwend aan achter zijn ronde brilletje. Ach, ik kon hem geen ongelijk geven. Ik bedoel, wie zou niet verbaasd zijn als een lange slungel die al zijn zeventien levensjaren nog nooit iets aan zijn uiterlijk had besteed en het woord talentenshow niet eens snapte, ineens ging beweren dat hij het helemaal geweldig vond. Zoals ik al zei: Ik kon hem geen ongelijk geven. Maar Norby was waarschijnlijk opgegroeid met het zinnetje: the show must go on! En besloot dapper om verder te gaan. 'Echt? Nou, leuk! Goed, vraag twee: Met wie zouden jullie het liefst willen samen werken?'
Samen werken? Met wie samen werken? Ik keek verbaasd naar Ralph en zag dat hij ook geen idee had waarover Norby het had.
'Ehm.. Nou, iedereen is welkom natuurlijk,' begon ik onzeker. 'Als we maar winnen.'
Norby knikte trouw, maar ik zag dat hij wist dat we geen idee hadden waarover dit ging. 'Geen voorkeur,' vroeg hij. 'Niet Madonna, Sean Paul, Justin Timberlake... ' zei hij argeloos.
Ik keek hem dankbaar aan, bedankt Norby! 'Nou, uh.. Sean Paul zou natuurlijk wel heel gaaf zijn of Justin Timberlake.'
'We hebben een Hiphopper hier!' riep Norby enthousiast. 'Is het niet?' Zijn blik gleed over mijn XXL vest en de sneakers.
Ik haalde mijn schouders op. 'Zo zou je het kunnen stellen... '
'Hey, Thalia, Ralph!' Hoorde ik een verschrikkelijk zoetsappig stemmetje naast me. 'Wat toevallig dat ik jullie hier tegenkom.' Het was Veronique. Wat haat ik dat mens. Dé Modequeen van de school die met mij praat? Dit moet een wonder zijn. Hm, misschien had de camera die onophoudelijk op ons gericht was er iets mee te maken. Veronique deed nooit zo maar iets, ze moest er altijd zelf beter van worden.
'Hi,' zei Norby enthousiast zijn ronde brilletje viel bijna van zijn neus toen hij Veronique enthousiast de hand schudde. 'En jij bent... ?'
'Veronique,' zei ze stralend haar blonde haren zwiepte ze over haar schouder. 'Ik zit in het complot en heb onze school ingeschreven.'
'Echt waar?' Norby keek ons verbaasd aan. 'Daarom wisten jullie dus van niets.' Ik en Ralph grijnsde een beetje schaapachtig. Man, en dit kwam op de televisie?
Veronique ratelde verder over haar geweldige dansgroepje die al verscheidene keren op de televisie is gekomen en hoe goed ze wel niet waren. Norby had het druk met haar woordenstroom.
'En heb je helemaal in je eentje geregeld dat jullie school in laatste rondes van Super Star kwam?' Vroeg Norby die er eindelijk een zin tussen slaagde te krijgen.
'Nou, nee, niet helemáál alleen,' zei Veronique met een dramatische zucht. 'De school leiding heeft me geholpen en Philip was ook een hele steun voor me, om dit alles voor elkaar te krijgen.' Met een zoetig glimlachje draaide ze zich om en riep: 'Philip! Wil je even hier komen?' naar de andere kant van de hal. Ik voelde me inmiddels overbodig en het plan was dat ik er samen met Ralph van door zou gaan en Veronique samen met Lucian het werk zou laten doen. Laten we het er op houden dat ik niet geweldig was voor de camera.
Maar mijn plannen mislukten eerlijk gezegd altijd. Ik struikelde over mijn veters, niet wat je noemt de meest elegante afscheid. Nu, ja, Ralph had het er ook niet geweldig van afgebracht. In mijn val sleurde ik hem namelijk half mee. Het is eigenlijk een beetje gênant om te zeggen, maar we vielen niet bepaald elegant op de grond. Het resultaat was dat we met z'n tweeën als een hoopje in elkaar gebuitelde apen op de grond lagen, met de camera in z'n close-up op ons gericht.
Geweldig.
Ik kwam op mijn gebruikelijke onhandige manier overeind -waarbij ik tot wel twee keer toe weer terug bovenop Ralph viel- en mompelde ondertussen gegeneerd: 'Het gaat wel, het gaat wel. Gewoon een ongelukje... kan iedereen gebeuren.' Natuurlijk kon het niet iedereen gebeuren, zulke dingen gebeurden alleen mij. Veronique -vastbesloten om de camera weer op haar gericht te krijgen- ratelde ondertussen door tegen Norby terwijl ze voor ons probeerde te staan zodat de cameraman de camera wel op haar moest richten. Goh, ik dacht dat ik het nooit zou zeggen maar: Dankjewel Veronique!
De camera was in ieder geval niet meer op ons gericht, maar dat betekende niet dat de halve school niet door had wat er gebeurd was. Ach, je leert er mee leven.
'Thalia, wil je alsjeblieft van mijn voet af gaan!' Oeps, sorry Ralph. Wanneer Ralph er eindelijk in slaagt op twee benen te gaan staan -en me een driedubbele dodelijke blik toe heeft geworpen- gaan we ervan door en laten huppelige Veronique met vriendje Philip achter bij Norby.

ik vind het echt een goed verhaal.
enne 78 pagina's is een hele boel, maar als tip geef ik je:
post niet teveel in een keer. Spanning er in houden is leuk

Jaa dit vind ik ook wel leuk om te gaan lezen!
En zoals Yociame zegt, niet teveel achter elkaar posten, spanning willen we!

Goed!

Oké, spannig erin houden dus,
Hier is voor vandaag weer en stuk.. ^^

------------------------------------------------------

Met Frans -haha! Mijn meest gehate vak, vraag me niet waarom ik het gekozen heb- kregen we eindelijk te horen wat er aan de hand was. Oh, en ook dat het filmpje met Norby waarschijnlijk uitgezonden werd.
Ik wil er niet over praten.
In ieder geval, het bleek dus dat we meedoen aan het programma: Super Star -ja, ja, ik weet heus wel dat Norby dat ook al gezegd had. Maar het is dus niet zo maar een programma, echte sterren van de hele aardbol doen eraan mee. Álle Hollywood sterren dan, Madonna, Britney Spears, Brad Pitt, de hele mikmak. We zijn heus niet de enige school die mee doet -anders hadden we al gewonnen. Vijf scholen doen er mee: Een school uit Roemenië, twee scholen uit Engeland, een school uit Italië en wij -wat ik nog steeds niet helemaal snap, wie vind onze armzalige schooltje nou leuk? In elke school mogen leerlingen bewijzen dat ze talent hebben, de beste worden uitgekozen. Die worden omgetoverd tot kleine sterretjes en gaan onze school vertegenwoordigen in de strijd. En de prijs: een knallend eindjaar feest en publiciteit, plus dat de leerlingen die ons vertegenwoordigen al een plek in Hollywood hebben en de school een flink plak geld toegewezen krijgt. Een hele uitdaging dus. Tenminste voor Veronique, Philip en al de mensen die achter hen aan lopen, niet voor mij.
Kort daarna verdween Meneer-in-pak weer en gingen we weer verder met La France -ik bedoelde France natuurlijk, La France betekent: Frankrijk, dat weet iedere dombo. Niet dat de leraar iets aan mij had, het enigste zinnetje dat ik geleerd had na vier jaar les was: Je ne comprends pas. Ik moet zeggen, in Frankrijk red je het daarmee aardig. Ze weten in ieder geval dat ik geen ene ding van Frans snap en dat is nog de waarheid ook. Daarna had ik Engels -krabbel, krabbel, krabbel. Ja meneer, ik ben heel goed aan het werk. Hé! Mijn poppetje heeft maar één oog. Krabbel, krabbel, krabbel. Zo, dat is beter- en uiteindelijk was de tweede pauze in zicht.
'Hé, Luitjes!' Ik plofte neer op het bankje en stalde mijn lunch uit op tafel. 'Hebben jullie het nieuws gehoord?' vroeg ik terwijl mijn hand zocht naar het verrukkelijke chocoladekoekje die ik vanmiddag van de keukentafel had gegrist. Als ik opkijk staren alle gezichten me blanco aan behalve die van Aurélie die samen met mij Frans had gehad.
Ha, hebbes!
'Ze bedoelt die wedstrijd Super Star,' legde Aurélie uit. 'Waar we aan mee doen.'
Ik wikkelde ondertussen blij de verpakking van mijn chocolade koekje eraf en gooide het in één goed gemikte beweging in de prullenbak. 'Yep,' zei ik terwijl een hap nam van mijn chocoladekoekje. Gewéldig. Ik wist wel dat ik hem mee moest nemen. 'Wie heeft er hier toevallig een verborgen talent?' vroeg ik en nam nog een hap. Ik heb altijd al een beroemdheid als vriend willen hebben. Dan kom je toch overal binnen, maar krijg je net elke dag van die gillende fans achter je aan. En je komt natuurlijk in de duurste hotels om te overnachten dat heeft mijn vriend zeker voor mij over.

Ik heb trouwens ook afbeeldingen gezocht voor mijn personages.. ^^
Eerst wilde ik echt personene, maar dat lukte niet dus heb ik nu anime personages. Het kan dus zijn dat je een poppetje herkent van een serie, ofzo.. Het is niet mijn bedoeling het in te pikken, ik wil alleen een beeld geven hoe ze eruitzien.
Als iemand het niet leuk vind dat ik ze post, gewoon zeggen


Thalia

Over die afbeeldingen, ik snap niet precies waarom, het boeit me niet hoe iemand eruit ziet... En de meeste mensen hebben zelf al wel een beeld van diegene in zijn hoofd, tenminste ik wel

Verder wel een goed stuk!!

hm, ja.. dat is natuurlijk ook weer zo. Ik vind het persoonlijk ook leuker om zelf een beeld te vormen van de personages, maar op het andere forum waar ik zat vonden ze het juist weer heel leuk dat ik ze postte, vandaar dat ik het hier ook deed.
Maar ik denk dat ik het alleen bij deze afbeelding laat, Thalia is toch de hoofdpersoon, dus zo erg is het niet.. ^^

het is wel leuk geschreven, het boeit me ook egt;)
ennuh over die personages, ik vind ook altijd dat je creeërt een beeld van iemand en als er dan plaatjes bij geplaatst zijn klopt dat beeld nooit

zoals in sommige films...

Oké, geen plaatjes over personages meer dus..
Hier is nog een klein stukje.

-----------------------------------------------------------

‘Euh... waar heb je het over?’ vroeg Dylan, één van mijn beste vrienden. Net als Ralph, hoewel Ralph toch net een streepje voor heeft. Maar ja, ik ben ook praktisch opgevoed met Ralph. Dylan kwam ik pas tegen op de middelbare. Een gedrongen kleine jongen die altijd zijn blonde haar in een hanenkam droeg, wat nogal grappig stond omdat zijn gezicht beslist niet zo stoer was als hij zijn haar wilde voor doen. Totdat hij natuurlijk op zijn veertiende een groeispurt moest krijgen. Weg was mijn macht om hem over te halen door middel van mijn evil eye naar beneden te kijken. Als ik nu naar beneden kijk zie ik alleen nog zijn schoenen en een deel van zijn benen. Ik ben nu de enige van het stel dat nog in de één meter zestig zit, zelfs Aurélie is groter.
‘Thalia?’ Dylan keek me onderzoekend aan. Juist, de vraag.
‘Ze gaan een groepje leerlingen selecteren en die sturen naar Oostenrijk waar ze onze school gaan vertegenwoordigen. Hebben jullie dan helemaal niets gehoord?’ Iedereen schud zijn hoofd.
‘Misschien krijgen ze het later te horen,’ zei Aurélie en ik richt me weer op mijn koekje. Hap, hap, hap, ah nee. Hij is op. Ik wist wel dat ik het hele pak moest meenemen, maar nee ik ben weer zo aardig en laat de rest achter voor mijn familie. Ik zuchtte nog eens dramatisch en begon toen maar aan een banaan, die zijn tenminste nog zoet.
‘Kan,’ zei Ralph. ‘Ik wist nog wel dat we meedoen aan die programma Super nog iets, maar dat kwam door Norby,’ hij grijnsde naar mij toen hij de naam van onze geliefde paparazzo noemde. Dat is waar ook, Norby! Die weet vast wel waarom onze school meedoet aan deze gekte.
Net als ik het laatste stukje van mijn banaan in mijn mond heb geschoven en ik bezig ben mijn pakje taksi te openen kwam er een meisje met enorme oorbellen en een grote bos krullen onze kant op gesneld. ‘Jullie moeten naar de aula,’ zei ze gehaast en eer we het door hebben is ze al naar buiten gerend om daar iedereen te waarschuwen. Ik keek verbaasd om me heen en kwam tot de conclusie dat de hal waar wij altijd pauzeren inderdaad nogal leeg was. Aurélie stond op, ‘Nou, waar wachten jullie nog op?’ zei ze toen ze onze vragende blikken zag. ‘Laten we gaan kijken wat er in aula gaande is.’
Ik haalde mijn schouders op en besloot met haar mee te gaan. Dylan en Ralph volgden ons maar de rest kon het geen moer schelen, ze hadden honger. Tsja, ze zijn natuurlijk niet zo gevorderd in snel eten als ik, dat kan niet iedereen hebben.

klinkt wel goed!