Lang stuk, maar dit is het einde van Hoofdstuk 7 alweer!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik val om, nog even en ik val echt om. Om van de slaap. Waarom bespraken we dit niet morgen? Het is laat, we moeten morgen vroeg op en ik ben chagrijnig. Niet de geweldigste dag van mijn leven -afgezien van het feit dat ik in een droompaleis verbleef dan.
Anna Gowthen stond in onze woonkamer en was akelig wakker voor iemand die de hele dag in de bus heeft gezeten. Ze was vijf minuten geleden komen aankloppen en beende ons appartement al in voor we het door hadden.
“Ik weet dat jullie moe zijn,” verontschuldigde ze zich. “Alleen het is belangrijk dat jullie dit weten, voor morgen.”
Goed, goed, schiet nou maar op.
Anna toverde een briefje tevoorschijn en gaf het aan Tess, die het dichtst bij haar stond. Tess was twee minuten geleden de douche uitgerend omdat ze er van Anna bij moest zijn. "Iedereen moet dit horen. We gaan het niet blijven herhalen omdat mensen het niet aan elkaar door vermelden."
“Op het briefje staan de tijden en plaatsen waar jullie morgen heen gaan,” zei Anna terwijl Tess het papiertje bestudeerde. “Jullie moeten je om negen uur klaar voor vertrek melden, bij de hek van de Mirabellgarten. Je moet dan al ontbeten hebben en een klein lunchpakketje gesmeerd hebben, die je in een kleine tas meeneemt. We hebben morgen al een druk schema, dus bereid je voor op een lange dag.”
Tess gaf het briefje aan Mona door die naast mij kwam staan, we lazen het samen.

Overzicht en schema voor twee oktober, 2010.

Tijd. - Handeling.
10.00-12.00 - Imago behandeling en -als dit van toe-
passing is- make-over.
12.00-14.00 - Leeromgang in interviews, fotoshoots en
Internationale shows.
14.00-16.00 - Sponsors en beroemdheden ontmoeten, die
onze school steunen in de wedstrijd.
16.00-18.00 - Fotoshoot.
18.00-19.00 - Avondeten in Restaurant.
19.30-21.30 - Les in Talent.
21.30-22.30 - Inlichting schema volgende dag. Gesprek
met begeleiders en kennismaken met het
vaste team.
22.30-23.30 - Iedereen vertrekt naar zijn/haar appartement.

Wauw, dat was nogal wat. Hoe het er nu uitzag zou ik mijzelf morgen net zo dood voelen als vandaag. Een geweldig vooruitzicht.
Wacht eens...
Mijn blik gleed weer terug naar punt drie. Er was iets aan dat stukje, Ralph had het me verteld.
Holycrap.
Ik ging Lang Persoon zien! Morgen, tussen -weer een blik op het briefje- twee en vier uur in de middag. Waarschijnlijk zag ik er nogal raar uit, want Mona wierp me een onderzoekende blik toe en Anna stopte in haar zin. Ik maande mijzelf weer tot rust en deed net alsof er niets aan de hand was.
“Goed, bewaar het briefje goed en dan zie ik jullie morgen weer,” zei Anna tot slot. Tess liep met haar mee naar de deur en liet haar uit. Mona keek omhoog, naar mij en zei: “Wat is er met jou aan de hand?”
“Ik ga Lang Persoon ontmoeten,” fluisterde ik naar het kleine meisje voor ik het door had. Ze fronste.
“Wie is Lang Persoon?” Fluisterde ze uiteindelijk terug. Ik zweeg even. Ach, waarom ook niet?
“Matthew Ryther,” zei ik.
Het begon haar te dagen. “Oh, die! Ja, die ken ik. Hij heeft mooie ogen,” besloot ze. Ik wist wel dat ik het haar moest vertellen, dit kleine meisje had smaak.
Vijf minuten later plofte ik neer op mijn hemelbed en sloot mijn ogen. De laatste gedachte die ik had, voor ik in slaap viel was dat de lakens verschrikkelijk zacht waren en heel lekker roken. Daarna viel ik in een diepe dromenloze slaap, zonder te beseffen dat Mona stilletjes tegen mij aan kroop.

Oh, oh, ik heb een tijdje niet gepost!
Dan hier een -extra lang- deeltje, nog mensen die geïntresseerd zijn erin? :P

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

8. Voel je als een Super Star.
“Thalia!” klonk het dringend naast mijn oor. “Je moet opstaan!”
Ik murmelde wat, sloeg naar het vervelende gezoem naast mijn oor en probeerde weer te slapen. Vervolgens werd er aan mijn deken getrokken, ik fronste en hield mijn deken stevig vast. Iemand zuchtte verslagen en liep de deur weer uit. Ik draaide mij weer tevreden om en lag op mijn buik verder te dromen. Totdat er weer voetstappen klonken en de deur weer open ging. Zwaardere voetstappen deze keer, daar achter trippelde iemand ander.
“Thalia!” Brulde het "zwaardere" persoon ongelovig. “Uit bed. Nú!”
Mijn deken werd in één vloeiende beweging van mij afgetrokken en mijn ogen vlogen open. “wie, wat, waar?” riep ik verward uit. Het duurde even voordat ik doorhad dat ik niet thuis was, maar in Schloss Mirabell. Één voor één komen alle herinneringen van gisteren terug.
Tess stond naast mijn bed met haar handen over elkaar en Mona stond stilletjes achter haar. “We zijn al te laat door jou,” zei Tess woedend. “Ik dacht dat je in ieder geval wel aangekleed zou zijn, maar je was niet eens wakker!”
“Hoe bedoel je te laat,” vroeg ik slaperig en wreef in mijn ogen. Tess wierp me nog een vernietigende blik toe en beende met de woorden: "Waarom moet ik nu weer met haar samen een appartement delen," de kamer uit. Mona kwam naar voren en staarde mij met grote ogen aan.
“Ik kom al, ik kom al,” zei ik, omdat ik niet tegen haar beschuldigende blik kon.
“Ik heb een lunchpakket voor je gemaakt, alleen ontbijten lukt denk ik niet meer. Daar voor is het te laat.”
“Bedankt,” zei ik terwijl ik al mijn douche spulletjes bij elkaar graaide en naar de bedkamer sprintte.

“Sorry voor het ongemak, we werden opgehouden,” verontschuldigde Anna zich bij onze stylisten terwijl Tess uitdrukkelijk mijn kant op keek. Ze stond vanzelfsprekend naast Veronique en Myrna, maar kon het niet laten om de vijf minuten een beschuldigende blik naar mij toe te werpen. Mona, de schat, had het me allang vergeven en was zelfs naast mij komen zitten in de bus. We waren trouwens niet héél laat aangekomen, hoogstens tien minuutjes.
Onze befaamde stylisten knikten begrijpend. “Is hélemaal niet erg,” zei Ines -vrouw met platinablond haar, zuurstok roze lippenstift en enorme bellen in haar hoor- enthousiast. Aizo -man met paarse oogschaduw op en in nette pak- knikte bevestigend.
“Bedankt,” zei Anna dankbaar. “Dit zijn onze tien kandidaat van Nederland.”
“Ach, wat een schátjes,” kirde Ines. “Vooral deze!” Ze spurtte richting Mona en kneep het meisje in de wang. “Hoe oud is ze wel niet, vier?”
“Kinderen van vier mogen niet meedoen, Ines,” zei Aizo ernstig. “Je moet op een middelbare school zitten, voor dat.”
Ines dacht er even over naar en knikte toen begrijpend. “Dat is waar ook! Hoe oud ben jij wel niet kleintje?”
“Elf.”
“O, wat leuk! Ik ga jou doen!” Ines keek omhoog naar Aizo en herhaalde. “Ik ga haar doen!”
Aizo haalde zijn schouders op. “Is goed, kies er maar vijf uit die jij wilt doen.”
Ines stond op, staarde ons met een peinzend gezicht aan en liep ons toen één voor één langs. “Ik wil... die twee!” Ze wees naar Aaron en Remco. “Zij lijken zó op elkaar. En hem.” Ze knikte naar Quido. “En... zij.” Myrna was de laatste kandidaat. “Dan kom ik bij vijf, toch?”
“Ja,” zei Aizo geduldig. “Ik neem de andere vijf.”
We stonden er met z”n tienen nogal ongemakkelijk bij. Wat waren ze met ons van plan? Nadat Ines "haar" mensen om zich heen had verzameld nam Anna het woord.
“Oké, jullie gaan mee met jullie stylist. Aizo en Ines staan ieder aan het hoofd van een heel team en zullen bij elke show jullie make-up en kleding gaan doen. Eerst worden jullie klaargemaakt door het team en zal Aizo of Ines -ligt eraan bij wie je ingedeeld bent- aan het eind, jullie apart bekijken en misschien hier en daar wat aanpassen. Als er iets mis gaat met je styling op het podium of midden in de show, dan vraag je dus altijd naar je persoonlijke stylist.”
We knikten braaf.
“Op dit moment zijn jullie nog niet bekend bij het publiek. Dat betekent dat jullie nog een imago horen te krijgen, iets unieks dat jullie laten opvallen bij de kijkers thuis. Aizo en Ines gaan jullie daarbij helpen. Dus ik zou zeggen: Ga mee met je stylist en doe je best.”
Ik zwaaide even naar Mona die met een ongelukkig gezicht achter Ines aan liep en volgde Aizo naar zijn "werk" kamer. Veronique mopperde nog een beetje over het feit dat zij altijd bij de stomste mensen werd ingedeeld en Kinai floot een wijsje, maar de anderen waren stil. Aizo”s kamer was groot, wit en vol met make-up spulletjes en kledingrekken. Hij gebaarde tegen ons dat we op de zwarte stoelen moesten gaan zitten. Ik zakte neer op een stoel; het waren stoelen zoals je bij de kapper had, met enorme spiegels ervoor, een pompje om het hoger en lager te zetten en oneindig veel modespulletjes op het tafelblad ervoor.
“Hallo allemaal,” zei Aizo met zachte stem. Hij was gelukkig niet zo hysterisch als Ines en ook niet zo apart gekleed, afgezien van de paarse oogschaduw. “Welkom in mijn kamer, zou ik zeggen. We weten allemaal waarom we hier zijn, ik dus alleen even uitleggen hoe we het gaan aanpakken.” Hij klapte in zijn handen en er kwamen tien mensen de kamer binnen. Ze gingen netjes naast elkaar staan, in een rij, en wachten.
“Dit is mijn voorbereidingsteam,” zei Aizo en hij wees naar de tien mensen die nu vriendelijk naar ons glimlachten. “Jullie krijgen twee mensen die jullie gaan helpen een imago te maken, die het beste bij jou past. Gebruik je tijd goed.” Hij knipte in zijn vingers en er kwamen twee mensen naar mij toe gesneld, waarschijnlijk was dit ingestudeerd.
“Hallo!” Een meisje van een jaar of negentien met een wipneusje en grijze ogen stak haar hand naar mij uit die ik aarzelend schudde. “Ik ben Evi en dit is Glenn, wij zullen je helpen een imago te vinden!” Naast haar stond een bruinharige jongen, helemaal gladgeschoren behalve en dun streepje op zijn kin, verveeld te kauwen. Zij ogen waren net zoals bij Evi grijs. Evi had intussen twee houten stoelen gehaald, gaf er één aan Glenn en kwam naast mij zitten. Glenn zakte ook neer op zijn stoel, maar besteedde geen aandacht aan mij.
“Oké, laat me je gezicht eens zien.” Evi pakte mijn gezicht tussen twee handen vast en draaide het van de ene kant naar de andere kant terwijl ze ernstig naar elke rimpel keek. “Hm, niet slecht, je kunt best mooi zijn als wij met je klaar zijn,” mompelde ze.
En dankjewel.

jep zeker geïntresseerd,
alleen was op vakantie :P

ik blijf het mooi vinden zoals altijd

Oké, dan zal ik blijven posten. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Ga is staan,” zei ze na tien minuten mijn gezicht geïnspecteerd te hebben. Ze schoof haar stoel naar achteren om mij meer ruimte te geven en ik stond op. Evi gebaarde dat ik een rondje moest draaien en dat deed ik. Evi ging staan, deed mijn arm omhoog, meette mijn middel, de dikte van mijn dijbenen en mijn lengte. Tot slot moest ik nog op een weegschaal en ook dat noteerde ze. Na ruim een half uur was ze klaar en mocht ik weer gaan zitten. Op een notitieboekje had ze zo veel dingen neergekrabbeld dat het me verbaasde als ze het nog kon lezen.
“Ik heb het,” kondigde ze aan. Glenn zat nog steeds verveeld op zijn stoel, hij had niet één keer naar mij omgekeken, had zelfs geen andere houding aangenomen. “We geven je een meisjesmeisje uitstraling, heel liefelijk.”
Nee, nee, dat meende ze niet. Ik háátte het om een meisjesmeisje te zijn. En liefelijk lag me dus al helemaal niet. Ik draag al mijn hele leven lang enorme vesten -wat mijn moeder niet al te leuk vind, "laat je vrouwelijkheid eens zien, Thalia. Je bent niet voor niets een meisje." Maar ik hield er niet van kleine topjes te dragen en strakke kleding, geef mij maar gewoon grote, losse kleding. Dat zat tenminste lekker. Ook sneakers waren één van mijn liefdes op het gebied van mode, voor zover ik wist had ik nog nooit op hakken gelopen, en dat was ik ook niet van plan. En dan kwam ze nu aan met een liefelijke imago? Dus, niet.
“Nee, dat vind ik niet zo”n goed idee,” zei Glenn voor er ook maar enig protest uit mijn keelgat kwam. Ik klapte verbaad mijn mond dicht; Glenn was weer tot de wereld van de levenden gekomen. “Ze lijkt me niet het typische meisje, die van glitter, glamour en spotlights houd.”
Go, Glenn!
Evi keek een beetje zuur naar haar partner, maar liet hem doorpraten. “Ze houd zo te zien meer van Hiphop en die soort gasten. Daar komt bij dat er vast heel veel meiden zijn die zich liefelijk en meisjesachtig gaan presenteren. Nee, laat haar wat anders doen. Het is juist goed dat ze een beetje dat stoerdere van de jongens over zich heen heeft, dat laat haar opvallen.”
Ik hou van Glenn.
“Je hebt gelijk, Glenn.” Ik keek omhoog en zag dat Aizo tevreden naar Glenn knikte. “Ik had ook al zoiets in mijn gedachte voor dit meisje. Thalia, toch?” vroeg hij aan mij. Ik knikte en hij vervolgde. “Goed, dan geven we jou een hiphop stijl. Alleen moeten we wel wat aan je haar doen, en je zult make-up moeten dragen.”
Die had ik niet aan zien komen. Make-up, veel meisjes droegen het, ik heb het ook wel eens gedaan. Alleen de laatste twee jaren droeg ik het niet meer, vond het veel te veel gedoe om het “s ochtends allemaal op te doen. Zelfs mascara gebruikte ik na een tijdje niet meer. Ik was het gewoon niet meer gewend, maar erg vond ik het niet. Ik was allang blij dat ik mijn kledingstijl niet hoefde te veranderen.
“Goed, als dat geregeld is. Dan kunnen jullie alvast beginnen met de grondige inspectie.”
Aizo wuifde nog even ten afscheid en liep door naar de volgende leerling.

ik mis je posts

Sorry, sorry!
Ik had het even druk op school, dus daarom was ik vergeten te posten! Hier weer een stuk om het goed te maken. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Nee, nee, nee en nog eens nee. Dit ging niet gebeuren, van mijn lang zal ze leven niet!
Ik stond midden in een kamer –het was akelig wit, voor de nieuwsgierige mensen onder ons- en Evi staarde mij afwachtend aan. Glenn snapte dat een jongen sowieso niet bij dit soort gelegenheden aanwezig hoorde te zijn en was ingevallen voor een meisje, Valerie, die nu achter Evi stond.
“Stel je niet aan,” zei Evi. “Talloze mensen laten dit doen bij ons. Je hoeft niet verlegen te zijn.”
“Ik doe het zelf wel,” probeerde ik nog. Ik kon niet geloven dat er hier mensen op hun gemak zonder kleren rondliepen.
“Nee, wij zijn specialisten, dus doen wij het beter. Je moet er op je best uitzien in de show, wil je dan niet winnen?”
Goede vraag.
Knarsetandend trok ik mijn vest uit, gevolgd door mijn schoenen en spijkerbroek. Toen ik alleen nog in een shirtje en ondergoed stond hield ik ermee op. Evi staarde me nog steeds afwachtend aan, maar ik vertikte het nog meer kleding uit te trekken.
“Verder ga ik niet,” zei ik uiteindelijk, toen de stilte te pijnlijk werd.
Evi slaakte een zucht en gebaarde dat ik op het ligstoel moest gaan liggen. “Goed dan. Dan doen we alleen je benen en armen, misschien nog een deel van je buik.”
Ze haalde uit een paar kastjes hars en een paar doorzichtige papiertjes. Valerie kwam dichterbij smeerde een laag hars op mijn been en plakte er een doorzichtige papiertje op.
“Oké, dit kan pijn doen. Hou je goed vast, daar gaan we. Één… twee… drie!”
Valerie trok het papiertje van mijn been af en ik drukte mijn nagels in de zijkanten van het ligbed, kon nog net een gil onderdrukken. Dit deed zéér! Ik was alleen bekend met scheren, maar dit was gewoon pure zelfmoord.
“Volgende,” mompelde Evi en ze rukte het volgende papiertje van mijn been.
Au, au, au!
Ze gingen door tot beide benen helemaal glad waren plus mijn armen. Mijn buik besloten ze een andere keer te doen, evenals mijn rug.
“Oké, nu je gezicht. Je wenkbrauwen lijken net die van een jongen.”
Zo geweldig subtiel dat meisje.

“Ze is helemaal schoon,” zei Evi vol trots toen Aizo langs kwam om te kijken hoe het ging. “We moeten alleen nog kijken wat we met haar, haar gaan doen.”
Glenn was intussen weer terug gekeerd en staarde weer dromerig voor zich uit. Liet weer geen tekenen van leven blijken. Aizo woelde met zijn handen door mijn lange haar en trok een beetje aan mijn krullen die gelijk weer terug veerden. Hij probeerde er een paar dingen mee en bestudeerde alles nauwkeurig.
“Laagjes,” besloot hij uiteindelijk. “Het wordt laagjes, ze heeft te mooi haar om er een grote verandering in te maken. Bovendien staat het haar goed.”
Evi knikte en nam het van hem over. Ze sproeide mijn haar nat en begon het uit te kammen, wat een hele klus was, aangezien mijn haar het nogal leuk vond te klitten. Daarna knipte ze er behendig laagjes in en föhnde ze het droog. Binnen een kwartier was ik klaar en krulde mijn haar elegant in laagjes om mijn gezicht. Het stond me wel, het leek wat voller en dat beviel me wel. Glenn smeerde er nog een haarverzorgende crème in die naar rozen rook en ik was klaar.
Aizo kwam weer naar ons toe en staarde tevreden naar mijn spiegelbeeld. “Heel goed. Nu je make-up nog.”
Evi was al komen aanlopen met een enorme make-up tas en ze stalde alles uit op de kaptafel. Kwastjes, lippenstiften, oogpotloden, eyeliners. Alles. Daarna draaide ze mij naar zich toe en begon foundation op mijn gezicht te smeren. Blijkbaar was ze niet meteen tevreden, want ze mengde er verschillende doorheen. Daarna deed ze mijn ogen, eerst de oogpotlood, dan eyeliner en tot slot mascara. Oogschaduw werd heel lichtjes aangebracht. Mijn mond verfde ze in een lichtroze kleurtje, gelukkig niet te fel en op mijn wang deed ze een klein beetje rouge, zodat het leek alsof ik lichtjes bloosde. Als ze mij weer terugdraait naar de spiegel herkende ik mijzelf amper.
Mijn ogen leken groter, doordringender en mijn mond zag er verleidelijk uit. Door de rouge had ik gezonde blosjes, maar niet te overdreven. Ik zag eruit als een echt meisje. Niet dat ik geen meisje was, maar het was zo anders.
“Tevreden?”
“Ja…” bracht ik verbaasd uit en Evi glimlachte.
“Ik wist wel dat je niet van die overdreven gezichtjes hield, dus heb ik het naturel gehouden. Net genoeg, zodat je wel ziet dat je opgemaakt bent, maar niet te veel, zodat mensen niet gaan denken dat je een hele bonk make-up op hebt.”
“Dankjewel,” zei ik terwijl ik mijzelf nog van alle kanten bekeek. Evi glimlachte.
“Graag gedaan.”

mooi geschreven!

Bedankt!
Hier -weer- een groot stuk... ^^
Ik wilde eigenlijk een kleiner stuk posten, maar ik vond dit stukje zo leuk, dus ja...

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Dat jij nog eens ooit make-up zou opdoen. Ik dacht dat ze zouden denken dat je een jongen was,” sneerde Veronique”s stem toen we het volgende vertrek inliepen. Het was twee uur, dus dat betekende dat we gingen leren hoe we moesten omgaan met interviews, fotoshoots en dat soort dingen.
“Moet jij niet naar je Ken toe rennen, volgens mij roept hij je,” kaatste ik terug terwijl ik veel betekend naar Quido keek die als een hondje achter haar aan liep. Ze gaf me nog een vuile blik en richtte zich toen –inderdaad- op Quido. Die was maar al te blij met haar aandacht, volgens mij bloeide daar een mooie liefde op. Twee tutjes bij elkaar, prachtig.
Anna loodste ons naar een grote ronde zaal, met een houten vloer. Het leek een beetje op een balletzaal, met aan de wand heel veel spiegels. Mona stond weer naast mij en aan haar andere kant stond de tweeling. Aan het kleine meisje was niet veel veranderd, ze had heel licht wat make-up op en haar, haar was iets korter, maar dat was dan ook alles. De tweeling had wel een andere haarcoupe gekregen. Aaron’s haar hadden ze lang gelaten, alleen dan in model. Remco’s hadden ze kort geknipt zodat je eindelijk zijn donkere ogen zag. Tess’ haar was in een boblijn geknipt met een schuine pony, het stond haar wel, behalve dan dat ze de hele tijd als een zuurpruim voor zich uit staarde. Veronique had blijkbaar besloten meer met haar kamergenoot op te trekken dan haar voormalige beste vriendin en liet haar de hele tijd links liggen.
“Voor we beginnen met jullie les, wil ik eerst een paar mensen aan jullie voorstellen,” zei Anna. “Deze mensen zullen jullie helpen met de oefeningen. Sommige zullen jullie terugzien in de shows of met jullie optreden.”
Achter Anna kwam er een klein dik mannetje aan gewaggeld met een rond brilletje. Norby. De paparazzo, Norby, was onze leermeester? Norby glimlachte ons allemaal intussen vriendelijk toe en kwam langs om ons allemaal een hand te geven. Bij mij stopte hij even.
“Wij hebben elkaar al eerder ontmoet, is het niet?” zijn ogen glinsterden. “Wat leuk om je weer te zien, die laagjes in je haar staan je trouwens goed.”
Ik prevelde een “dankjewel” en hij liep me al voorbij.
“Norby, zal jullie helpen met de interviews en journalisten. Hij is er zelf één, maar zal niets wat tussen deze twee muren gebeurd uitgeven. Dus je kunt hem gerust alles vertellen.”
Een tweede persoon kwam de ronde zaal in en schaarde zich naast Norby, wachtend tot Anna hem voorstelde. Voordat, dat gebeurde hadden wij alle tien, echter, al door wie hij was. Ik hapte naar adem. Als dat was, wie ik dacht dat het was, dan was dat… Ik kon het gewoon niet geloven! Mij hart bonsde tien keer sneller dan normaal en mijn handen begonnen te jeuken. Mona, die naast me stond, pakte mijn hand vast en kneep er veel betekend in. Ik kon alleen maar blijven staren.
Matthew Ryther stond minder dan drie meter verderop van mij, met zijn handen in zijn zakken. Ik was trouwens niet de enige die zo enthousiast reageerde op zijn komst. De tweeling stootte elkaar aan en Veronique was druk in gesprek met Myrna terwijl ze non-stop knipperde met haar wimpers. Van ons allemaal was het alleen Kinai die nauwelijks tekenen van herkenning op de beroemde danser. Zelfs Aloys had even met zijn ogen geknipperd bij zulk beroemd gezelschap.
“Dit is Matthew Ryther, zoals jullie ongetwijfeld al zullen weten,” zei Anna. “Ook hij gaat jullie helpen met interviews, maar ook de fotoshoots en shows, waar hij zelf al honderden van heeft gehad, zullen bij hem ten sprake komen.”
Matthew liep, net zoals Norby net had gedaan, ons één voor één langs terwijl hij ons een hand gaf. Ik kon niet meer helder nadenken en frunnikte een beetje aan mijn vest. Denk aan iets anders, Thalia, sprak ik mijzelf streng toe. Niet aan hem, maar aan iets anders. Sokken! Sokken, dat was pas een goed onderwerp. Heel saai en niet interessant, aandacht afleidend vooral. Sokken kon ik onmogelijk aan hem linken. Je had blauwe sokken, zwarte sokken, witte sokken. Ik had bijna altijd zwarte aan. Niet dat je die zag onder mijn broek, maar toch. En vooral hele dikken, ik hield van dikke zwarte sokken.
“Hallo.”
Ik schrok wakker uit mijn mijmeringen en werd finaal omvergeblazen door de kracht van zijn ogen. Wat waren ze toch mooi, die ogen. De mooiste die ik ooit in mijn hele leven gezien had. Een plukje zwart haar viel voor zijn linkeroog en hij schudde het in één beweging weg. Ik prentte die beweging goed in mijn geheugen. Met een schok besefte ik dat hij nog steeds zijn hand naar mij uit had gestoken en ik schudde een beetje onhandig zijn hand, terwijl ik mij weer focuste op sokken.
Saaie, stomme sokken. Je schud niet de hand van je grote liefde. Nee, we zijn nu bezig met sokken. Sokken!
“Wat voor kleur sokken heb je aan?”
Dat flapte ik er niet uit. Dat heb ik niet gezegd, dat dacht ik niet eens. Niemand heeft het gehoord en hij is alweer verder gelopen. Niks aan het handje, Thalia, helemaal niets. Voorzichtig verplaatste ik mijn blik van onze schuddende handen naar zijn gezicht en zag dat hij me verbaasd aankeek. Nee, hé. Had ik het ook nog eens in het Engels gezegd? Ik voelde hoe het bloed naar mijn hoofd steeg en bedacht me dat die gezonde blosjes er nu niet meer zo gezond uitzagen. Meer tomatenrood. Ik wilde wel door de grond zakken. Iedereen om ons heen was inmiddels stil, ik hoorde geen kuchje.
Waarom? Waarom moest ik nu weer aan sokken denken? Sokken waren helemaal geen goed onderwerp om je gedachte mee af te leiden. Het waren verschrikkelijke, gênante, vernederende dingen. Voor de rest van mijn leven geen sokken meer voor mij.
“Blauwe,” klonk het kortaf en het volgende moment was hij al naar een volgende klasgenoot verplaatst. Had hij nou serieus antwoord gegeven op mijn, rare, idiote, gestoorde vraag? Ja, dat had hij.
Toch was ik een beetje teleurgesteld. Misschien was ik op dat vlak nog altijd een klein meisje, met de droom dat de jongen op wie je verliefd wordt gelijk voor jou valt. Matthew had amper aandacht aan me besteed, waarschijnlijk dacht hij ook nog eens dat ik niet spoorde. Ik had op z”n minst verwacht dat hij naar me zou glimlachen, maar zelfs dat had hij niet gedaan. Hij had alleen mijn hand geschud, net zoals bij ieder ander en antwoord gegeven op mijn vraag. Ik keek met een schuin oog naar hem en zag dat hij moest lachen om iets wat Veronique zei. Haar vond hij dus wel leuk.
Ach, wat bazelde ik nou. Die jongen kende ons net, twee minuten? Het hoefde helemaal niet te betekenen dat hij Veronique wel leuk vond en mij niet. Ik trok te snel conclusies. Ik had een kleine blunder gemaakt, nou en? En waarom wezen Aaron en Remco trouwens de hele tijd met rare gezichten naar hun sokken?
Ik wilde het niet weten.

nice
geniaal stukje "wat voor kleur sokken heb je aan?"
en dank voor het opnieuw posten

Graag gedaan! ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

We werden in tweeën opgesplitst, ik kwam als eerste terecht bij –je raad het al- Norby. Die dolenthousiast was met zijn vijf leerlingen. Veronique, Quido, Myrna, Aloys en Remco, zaten bij Matthew in het groepje. Die trouwens hulp kreeg van Jordin –ze was tien minuten geleden komen aanlopen. Anna was weggegaan toen ze een telefoontje kreeg. Waarschijnlijk van de organisatie mensen, de show was volgende week al.
“Iedereen is present?” vroeg Norby nadat was met z”n vijven in een kringetje om hem heen zaten. “Dan kunnen we nu beginnen.”
Ik steunde met mij hoofd op mijn hand en wachtte tot hij verder ging. Tess staarde nog steeds als een zuurpruim voor zich uit en Aaron was geintjes aan het uithalen met Mona, die om de minuut zachtjes moest lachen. Kinai staarde vanzelfsprekend dromerig voor zich uit. Ik wierp soms stiekeme blikken op Matthew. Zag hoe hij zich bewoog, hoe hij sprak en hoe hij lachte. Hij kon het goed vinden met Veronique. Eigenlijk konden alle jongens het wel goed vinden met Veronique. Het waren de meisjes die haar benijdde om haar uitstraling of de vele jongens die om haar heen zwermden. Tot nu toe kon het me nooit wat schelen welke jongens er om haar aandacht vroegen, het boeide me niet. Maar nu staarde ik haar met toegeknepen ogen aan.
Ik was jaloers.
Jaloers op dat vreselijke wicht, die het niet eens verdiende zijn aandacht te krijgen. Wanneer ik mijn blik losscheur van Matthew en Veronique zag ik dat Kinai mij recht aankeek. Verrast staarde ik terug, dit was de eerste keer dat ik Kinai niet dromerig voor zich uit zag kijken. Hij schudde lichtjes zijn hoofd en draaide daarna zijn hoofd weer de andere kant op.
“Ik wil beginnen met de journalisten,” zei Norby terwijl hij in zijn handen wreef. “Thalia, wat weet jij van journalisten?”
Verrast keek ik op en zag dat Norby mij afwachtend aanstaarde, net zoals de rest van het groepje; afgezonderd van Kinai natuurlijk. Wat wist ik van journalisten? Ze roddelen veel, schrijven recensies en… ja, wat nog meer?
“Ze zijn… bemoeizuchtig.” Daarbij doelde ik op de vragen die Norby mij had gesteld toen hij hoorde dat ik door was. Ik zag dat hij wist wat ik bedoelde.
“Vanzelfsprekend,” zei hij. “Dat horen ze nu eenmaal te zijn. Journalisten moeten een verhaal leveren bij hun baas, daarvoor kunnen ze niet stilletjes gaan afwachten tot er iemand naar ze toe komt en zijn of haar levensverhaal uit zichzelf gaat ophangen. Omdat niemand uit zichzelf dingen gaat vertellen, zijn er strikvragen die ze toepassen. Zodat mensen zich verspreken en meer vertellen dan eigenlijk de bedoeling is. Journalisten die deze vragen toepassen, bij vooral beroemde mensen, noemen ze de paparazzi. Ik weet zeker dat jullie die naam al kennen?”
We knikten allemaal.
“Goed, dan kun je ervan op aan, dat jullie ook met deze mensen te maken gaan krijgen. Al tijdens de wedstrijd.”

Ik merk trouwens dat de aanhalingstekens in mijn verhaal en andere tekentjes verdwijenen na een tijdje en er iets heel raars komt te staan. Is dat normaal?? :P

ja gebeurt vaker maar snap het niet echt

Oké, nouja, dan post ik wel gewoon door. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Na een uur les in strikvragen, de manier hoe je moet antwoorden en gezichten die je het beste kon trekken tijdens interviews waren we klaar bij Norby en liepen we naar Matthew en Jordin. En hoe ik het ook probeerde tegen te houden, mijn hart klopte weer een paar tellen sneller dan normaal toen we in een kringetje rond Matthew en Jordin gingen zitten.
“Hallo, allemaal,” begon Matthew en ik kreeg bijna een zenuwzinking van zijn stem alleen al. Mensen, ik had het zwaar te pakken.
“Volgens mij weet ik jullie namen wel allemaal. Eens even kijken. Jij bent Remco,” hij grijnsde naar de jongen. “Tess? Het kleine meisje is Mona, dat weet ik wel. En Kinai, dat was het toch?” Kinai knikte en Matthew richtte zijn ogen op mij. Van binnen voelde het alsof mijn hart een driedubbele salto maakte.
“Eh.. Thali?”
“Thalia,” mompelde ik zachtjes. Teleurgesteld dat hij mijn naam als enigste niet goed onthouden had, was ik zo onbelangrijk voor hem? Matthew knikte en richtte zich toen weer op de hele groep. Ik was in de knoop met mijn gevoelens. Ik vond hem heel leuk, maar hij mij blijkbaar niet, vond me niet eens interessant. Ik luisterde half naar zijn introductie van zijn les samen met Jordin. In mijn hoofd haalde ik het beeld tevoorschijn van een aanstellerige Veronique die samen met hem lachte. Wat had zij dat ik niet had?
“Thalia, luister je wel?” Verrast keek ik op en werd weer getroffen door de aanblik van zijn mooie ogen.
“Ik… ja, natuurlijk,” stotterde ik nerveus. Waarom was ik nerveus? Ik had geen reden om nerveus te zijn.
“Als je, je niet goed voelt dan kun je maar beter naar Anna gaan,” zei hij. Het was aardig bedoeld, zijn uitspraak. Het klonk alleen zo koeltjes, alsof hij me niet mocht. Zijn ogen straalden ook geen warmte uit, zoals hij naar alle anderen keek. Nee, hij vond mij beslist niet aardig, daar was ik wel achter gekomen.
Wankelend door het besef stond ik op en vluchtte de zaal uit. Hoe kwam het dat hij me niet mocht? Hij kende me amper. Het was niet eerlijk.

mooi!

Dankjewel! ^^
Ik introduceer: Aleandro -mijn favoriete personage, samen met Lin- die kennen jullie nog niet O_o

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

9. Middennacht bezoek.
Anna kon ik niet vinden en ook dit gebouw was zo verdomd groot. Je raad het al, ik verdwaalde weer eens. Ik kon er ook niets aan doen dat ik geen richtingsgevoel had, daar was ik mee geboren. Het zat in mijn genen, net zoals in die van mijn moeder. Die wist ook nooit de weg. Toen ik eenmaal de weg niet meer wist liep ik op mijn gemak de gangen door. Het zou toch niet helpen als ik helemaal in paniek raakte, dat had ik van mijn talloze andere ervaringen al ontdekt. En het gebouw was best mooi. Niet zo ouderwets mooi, zoals Schloss Mirabell, maar meer modern mooi. Het zag er ook heel nieuw uit. Met veel felle kleuren en strakke vormen erin.
Met een zucht bedacht ik me dat ik Matthew uit mijn hoofd moest zetten. Wat had ik ook in mijn hoofd gehaald? Hij was beroemd, onbereikbaar. Iemand zoals hij ging niet met iemand zoals ik. Ho, stop! Nooit jezelf minder voelen dan een jongen, dan werd het pas echt serieus. En het was niet serieus tussen Matthew en mij. Hij wist niet eens mijn naam, dacht ik sarcastisch. Goed, dan niet. Ik zou hem wel weer vergeten. Uiteindelijk.
“Hallo, daar.”
Aan het eind van de gang stond een jongen met blond stekeltjeshaar. Hij was niet zo lang en iets te stevig voor zijn lengte, maar zijn gezicht stond vriendelijk.
“Ook verdwaald, schat?” vroeg hij, terwijl hij naar mij toe liep. Mijn mond zakte net niet open van verbazing, “Schat”? Om mezelf een houding te geven knikte ik maar.
“Same here,” zei hij met een Elvis-accent en kwam met een raar loopje mijn kant op. Ik grinnikte even om het rare schouwspel, hij was echt gestoord.
“Ik ben trouwens Aleandro.” Hij sprak zijn naam nog steeds met dat rare accent uit en rekte de “o” zo lang dat zijn stem er op een gegeven moment mee op hield en hij moest hoesten.
“Dat,” –hoest. “Klonk,” –kuch. “Beter in mijn hoofd.”
“Geeft niet,” zei ik met een lach. “Ik vond het aardig goed.”
“Ya, think?” Ging hij weer verder met zijn onnatuurlijke accent. Een hoestaanval volgde. “Weet je, ik denk dat ik dat accent maar even skip.”
Ik werd vrolijk van hem, hij was grappig. En dat was heel welkom na mijn aanvaring met Matthew. “Goed plan, dan zal ik mij ook even voorstellen; Thalia.”
“Thalia? Leuke naam, die hoor je niet vaak.”
“Dank je, Aleandro ook niet hoor. In Nederland in ieder geval. Van welke school kom je, Italië?”
“Was het maar waar. Nee, ik kom van Roemenië.” Hij trok een gezicht. “Niet wat je noemt het indrukwekkendste land. En het is er altijd koud, zodra ik achttien ben, verhuis ik naar Nieuw-Zeeland, per direct.”
“Ik ga wel met je mee, Nederland is ook niet wat je noemt ideaal.”
“Vergeet je zonnebrandcrème niet.”
“Die heb jij volgens mij meer nodig dan ik, bleekscheet.”
“Gaan we persoonlijk worden,” vroeg Aleandro gespeeld verontwaardigd. Ik wilde wat zeggen, maar barstte in lachen uit. Aleandro probeerde nog zijn gezicht in plooi te houden, maar werd aangestoken door mij en even later hadden we de slappe lach. Na een tijdje probeerde Aleandro tevergeefs overeind te komen.
“En, hahaha… weet je wat nog –haha- het grappigste is… haha!” Hij probeerde te stoppen, wat niet lukte en schoot vervolgens weer in de lach. “Nee, even serieus,” zei hij toen hij weer een beetje adem kon halen. “Het grappigste is… -haha, hou op met zo”n raar gezicht te trekken!”
“Ik doe niets!” riep ik verontwaardigd en schoot daarna weer in de lach.
“Nee, echt. Dit is echt grappig…” probeerde Aleandro voor de derde keer, naar adem snakkend. “We zijn gewoon al een halfuur te laat! Hahaha….”
Ik viel abrupt stil en bonsde neer op de grond terwijl Aleandro maar door bleef lachen. Na een eerste minuut van shock deed ik een uitval naar zijn arm en staarde naar het horloge. Tien voor half vijf, waren dus twintig minuten te laat. Niet een half uur. Maar toch: twíntig minuten! Anna vermoorde me, als Tess haar niet voor was.