“We moeten gaan,” deelde Aleandro plots mee. Hij schraapte zijn keel en vervolgde: “We zijn al laat en de chauffeur gaat niet voor eeuwig op ons wachtten.”
“Moet jij niet eerst fatsoenlijke kleding gaan aantrekken,” vroeg Tess met een blik op zijn verkreukelde hemd. “Het spijt me om te zeggen, maar je ziet er niet uit.”
“Ik weet het,” zei Aleandro verstrooid. “Maar toch moeten we gaan. Zijn jullie klaar,” vroeg hij aan Ralph en Dylan. Toen die knikten marcheerde hij met een korte afscheidsgroet de deur alweer uit. Ik bleef verrast staan, zo kende ik Aleandro niet. Wat was er met hem gebeurd? Had Matthew iets tegen hem gezegd?
“Hé, wacht eens even,” Tess volgde de blonde jongen en trok de gangdeur achter haar dicht, recht voor de neus van Ralph en Dylan. Er viel een ongemakkelijke stilte. Uiteindelijk kwam Mona in beweging.
“Iemand iets te drinken,” vroeg ze lief glimlachend, maar haar ogen stonden bezorgd. Omdat hij niet wist wat hij anders moest doen knikte Dylan en Ralph volgde. Met z”n drieën liepen ze de keuken in. Ik was in de tussentijd steeds dichter naar de deur toe geschoven en toen ik ze om het hoekje zag verdwijnen draaide ik mij voorzichtig naar de deur toe. Als ik goed luisterde kon ik nog net wat gedempte woorden onderscheiden. Een beetje beschaamd luisterde ik naar de stemmen van Tess en Aleandro.
“Je moet het haar vertellen,” zei Tess dwingend.
“Dat kan ik niet,” verweerde Aleandro zich. “Bovendien moet hij het haar zélf vertellen als hij eraan toe is, dat kan ik niet voor hem doen.”
“Je weet best dat hij dat niet gaat doen, Aleandro.”
“En waarom moet ik het dan gaan doen,” vroeg de blonde jongen verontwaardigd. “Ik, shit.” Hij sloeg met zijn vuist tegen de muur. Tenminste, zo klonk het. “Ik wil niet zulk nieuws aan haar vertellen na mijn nogal heftige reactie van gisteren. Dan vind ze me nog stommer dan ik al ben.”
“Dat ben je…” Doordat Tess zachter ging praten kon ik ze niet meer horen en een beetje betrapt boog ik weg van de deur.
Tess en Aleandro wisten iets wat ik niet wist, daar was ik van overtuigd. Maar waarom wilde Aleandro het niet aan die “iemand” vertellen? Ik moest toegeven dat ik razend nieuwsgierig was. Maar waarom wist Tess het wel? Ik wist niet dat zij en Aleandro zo vaak met elkaar omgingen. Ik dacht eigenlijk dat Aleandro alleen mijn vriend was. Niet dat hij niet met Tess en Mona omging. Alleen, hier in Super Star stond hij toch bekend als mijn beste vriend. Het was nogal teleurstellend dat een “beste” vriend geheimen voor je achter hield. En ook nog eens nogal koeltjes tegen je deed na zijn actie van gisteren. Ik snapte er simpelweg niets meer van. Veel tijd om er over na te denken had ik echter niet, want Dylan kwam terug om mij te halen.
In de keuken was Ralph grapjes aan het maken over Mona”s theekunsten, het kleine meisje nam al die plagerijen met een serene glimlach in ontvangst.
“…en daarom,” eindigde Ralph vol zelfvertrouwen. “Drink ik thee mét melk in plaats van zonder.”
“Hij is weer bezig met zijn beroemde verhaal over het theezakje,” deelde Dylan laconiek mee toen we samen de keuken in liepen. Ik grijnsde vermaakt. Ralph en zijn verhalen, ze leken wel uit een andere wereld te komen. Uit een wereld zonder drukte, geheimen en raadsels. Een leven waar ik normaal naar school ging, onderuitgezakt de lessen doorkwam met de dopjes van mijn IPod in mijn oren en verveeld naar de monotone stemmen van de leraren luisterden. Ik had nooit gedacht dat ik dit ooit zou zeggen, maar ik miste het. Ik had eigenlijk wel genoeg van al die opgemaakte plastieken mensen die vriendelijk naar je glimlachten, maar achter je rug over je roddelden alsof je de derdewereldoorlog in eigen persoon had gestart. De drang om te winnen had ik niet meer.
“Gatver,” Mona trok een vies gezicht. “Ik snap je wel, maar thee met melk, blegh.”
“Je weet niet wat je mist.” Ralph was nooit beledigd, hij vatte alles positief op. En kon dat niet, dan haalde hij zijn schouders op en ging hij weer verder met een ander onderwerp. Mona grinnikte terwijl ze melk in zijn thee schonk en gaf de mok aan hem. Ralph nam een slok, verbrandde zijn tong en probeerde een gezicht te trekken alsof de thee naar een stukje hemel smaakte.
“Hmm-au-mm…”
“En hoe smaakt het,” vroeg Dylan met een grijns.
“Geweldig,” zei Ralph met een pijn vertrokken gezicht en zijn duim demonstratief omhoog. Mona en ik lachten.
“Wat is er zo grappig?” Aleandro en Tess kwamen de keuken binnen. Ze probeerden luchtig te kijken en Aleandro”s vraag was ook heel nonchalant gezegd, maar ik zag dat ze gespannen waren. Aan Tess” gefrunnikt bijvoorbeeld en Aleandro”s ogen leken geen doel te kunnen vinden, zo vaak schoten ze de kamer door.
“Ralph was weer bezig,” zei Dylan. “Maar nu jij klaar bent met je gesprek met Tess, moeten wij zeker gaan?”
“Klopt,” antwoordde Aleandro kort. “Laten we maar gaan dan.”
Ralph klokte nog snel zijn thee naar binnen, volgens mij had hij intussen zijn hele mond gebraden, want zijn thee was nog steeds gloeiend heet. Daarna stond hij op en samen met Dylan maakte hij nog een knuffelronde voor ze met z”n drieën vertrokken. Aleandro had al die tijd geen woord gesproken.

Langzaam ging de dag voorbij. Aleandro kwam geen enkele keer in mijn gezichtsveld en Tess bleef me maar met die peinzende blik van haar aankijken. Ik werd intussen steeds depressiever en omdat ik dat niemand wilde laten merken, ging ik overdreven vrolijk doen, wat er nogal mislukt uit zag eerlijk gezegd. Maar alles was beter dan medelijdende blikken van anderen ondergaan. Nu deed niemand dat tenminste –ze zagen wel dat er een steekje los zat, maar ik had nog geen medelijdende blikken onderschept.
Toen het eindelijk avond was zat ik, zoals gewoonlijk bij een show, bij Evi en Glenn die samen mijn haar en make-up deden.
“Is er wat,” vroeg Evi terwijl ze rouge aanbracht op mijn gezicht. “Je ziet er een beetje pips uit.”
Ik moest lachen om haar woordkeuze. Nee, voor Evi geen ‘verdrietig’ of ‘depressief’ bij haar was het ‘pips.’ “Het gaat wel,” antwoordde ik zorgvuldig. “Al die drukte en shows zijn nogal vermoeiend.”
“Hm ja, dat is wel zo,” vond mijn stylist. “Uiteindelijk wen je er wel aan, geloof mij maar. Ik heb talloze sterren moeten helpen samen met Glenn, van beginners tot professionals en uiteindelijk komen ze er allemaal bovenop.”
“Net zoals Britney Spears,” vroeg ik onschuldig.
Evi vertrok haar gezicht. “Zulke dingen hoor je niet te zeggen, Thali,” zei ze bestraffend. Ik glimlachte en liet haar verder aan mijn gezicht werken. Nadat ik helemaal klaar gestoomd was –dit keer in een strakke skinnyjeans en hip shirtje met leuke accessoires en mijn haar gestijld- kwam Aizo de kamer ingestormd om nog alles na te checken. Zoals gewoonlijk vertrok hij naar wat tevreden gemompel –”goed gedaan, jullie twee!”- weer en begeleiden Evi en Glenn mij naar de eretribune, waar alle deelnemers plaats moesten nemen.
Tess en Mona zaten er al, dus nam ik plaats naast hen. Ze zagen er allebei, zoals gewoonlijk, top uit. Mijn blik gleed over de stroom van leerlingen heen en ik zag het hoofd van Matthew naast Veronique. Ze fluisterde iets in zijn oor, met haar lippen in een glimlach gekruld en hij knikte daar ernstig op. Ernstig of onverschillig, zo keek hij bijna altijd. Bijna, dacht ik, bijna altijd.
Op het moment dat ik mijn blik wilde afwenden van de twee keek Veronique op en haar ijsblauwe ogen boorden zich in de mijne. Ik schrok een beetje van de kilheid die haar ogen uitstraalden, maar dat kon ook komen doordat ik Veronique niet mocht, dat is nu nog steeds zo trouwens. Ze hield een moment lang mijn blik vast en vormde met haar door lipgloss besmeurde lippen het woordje: “Bitch.” Daarna draaide ze haar hoofd weer naar Matthew toe en gaf hem expres voor mijn ogen een kus in zijn nek. Ik draaide walgend mijn hoofd weg van hen. Misselijk werd ik ervan, kotsmisselijk. Ik snapte niet hoe Matthew het kon uithouden met zo iemand als zij, ze was vreselijk. Niet dat ik een veel betere keus was, maar waarom in hemelsnaam Veronique? Ach, soort zoekt soort blijkbaar.

en ik wacht en ik wacht maar, wanneer komt het nou eens goed!!!

Haha, dat gaat nog wel even duren, vrees ik. Had ietwat te veel dramatische buien toen ik de laatste paar hoofdstukken schreef -wat, in de eerste instantie, niet mijn bedoeling was.
Ik hoop dat het niet to much is, maar ik ben van plan dingen pas grondig te veranderen als het af is -en aangezien ik een writersblock heb de laatste tijd, plus een horde toetsen, heb ik nog steeds het laatste hoofdstuk niet geschreven ><

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Hé prinses.”
Aan mijn rechterkant zag ik dat Aleandro zich naast mij had neergezet. Zijn haar zat netjes in model en hij had voor zijn doen nog redelijk normale kleding aan. Het was zijn stem die mij had doen opkijken, het klonk nog steeds niet helemaal normaal in mijn oren. Maar hij had me in ieder geval weer prinses genoemd, dat was al iets.
“Hoi Elvis,” ik glimlachte er breed bij, misschien dat, dat hem wat losser zou maken. Aleandro glimlachte triest terug en wende zijn hoofd af, intussen was Redmar Fons al op het podium verschenen. De presentator wachtte glimlachend tot hij mocht beginnen.
“Ik tel tot drie, dan gaan we in de lucht,” antwoordde een man die een camera vasthield. “Drie, twee…” hij beeldde het verder uit met zijn handen zodat Redmar wist wanneer hij moest beginnen.
“Hallo planeet aarde,” viel Redmar met de deur in huis toen we officieel live op tv kwamen. “Hier zijn we dan weer met alweer de dérde show van…” hij stopte even en riep toen enthousiast: “Super Star!” Achter de schermen werd er druk op de knopjes gedrukt en spotlights in combinatie met muziek vulde het intro van de show. We waren begonnen.
Redmar grinnikte even voor hij verder ging. “En jullie weten allemaal wat dat betekent, niet?” Hij stak zijn microfoon de kant van het publiek uit en iedereen schreeuwde instemmend.
“Dat dacht ik al,” zei de presentator vrolijk toen hij de microfoon weer naar zichzelf toe draaide. “Maar om de domoren onder ons toch nog even een korte uitleg te geven: Vandaag, dames en heren, gaan onze winnaars elk een optreden geven!” Gejuich barstte los in de zaal.
Veel mensen hadden een ticket voor deze show willen hebben, volgens de verhalen die ik gehoord had was alles uitverkocht. En als ik al die mensen zo zie dan geloofde ik dat zeker.
“Ja, ik vind het ook heel spannend,” vervolgde Redmar. “Maar voordat ik de eerste kandidaat op het podium roep moet ik iets heel triests mededelen,” hij trok een medelijdend gezicht en van alle kanten hoorde je een medelevend “aah.”
“Ja, zeker “aah,” knikte Redmar. “Twéé van onze geliefde kandidaten kunnen namelijk niet mee doen. De eerste is: Miss Thalia Cole uit Nederland. Zij heeft namelijk onder het oefenen haar enkel flink verzwikt en mag niet het podium op om haar talent te laten zien, wel is ze hier aanwezig. Een andere kandidaat Mister Sorin Vesicila van Roemenië. Hij ligt ziek in bed en kan er geen stap uit doen zonder om te vallen. Omdat ze beiden niet kunnen optreden hebben hun begeleiders een filmpje gemaakt waar hun talent te zien zal zijn. Ik heb alvast een voorproefje gezien en geloof me, dat beloofd wat!”
Ik glimlachte onder zijn speech door. Redmar was echt een hele, hele goede presentator. Ondanks zijn ontspannen praatje en de vrolijke manier hoe het allemaal neerzette kon ik niet volledig ontspannen. Ik wierp om de paar minuten een blik op Aleandro, hoewel ik ergens wist dat hij niet met mij zou praten onder deze show door. Anderzijds moest ik mezelf bedwingen om niet naar Matthew te gluren en betrapte ik mijzelf erop dat mijn ogen telkens zijn kan uit gleden. Ik werd misselijk van zijn gedrag en die van Veronique, maar toch blijf hij me aantrekken, bleef hij interessant.
De show gleed aan me voorbij. Als ik mij niet zo slecht had gevoeld dan had ik er zeker van genoten, maar deze keer kon ik bijna niets onthouden en er amper enthousiasme voor oproepen. Wel kon ik eindelijk ervaren hoe prachtig Mona zong. Wat een klein meisje en wat een geweldige stem. Ze had het hele publiek op z”n kop gezet. Wat me nog het meeste verbaasde was Tess. Ze danste namelijk breakdance, maar ik had haar nooit in één van onze danslessen gezien. Halverwege hield ik het even niet meer uit, ik stond op en mompelde tegen niemand in het bijzonder dat ik even naar het toilet ging. Natuurlijk struikelde ik weer eens over iemands tasje heen.
“Sorry! Ik deed het niet expres.”
En na een hoop geïrriteerd gemompel en boze blikken kwam ik aan bij mijn gewenste bestemming: Het toilet. Jammer genoeg was ik niet de enige die op dit moment dacht aan een opfrissing. Veronique was op hetzelfde idee gekomen. Hebben we toch nog iets gemeen, dacht ik nog tot haar chagrijnige gezicht in mijn blikveld kwam.
Ongemakkelijk. Ongemakkelijk.

ai, dat klinkt niet goed indd.

Nope, maar don't worry. Ik ben pas net over de helft met het posten van mijn verhaal, dus ik heb nog tijd genoeg om er een eind aan te breien -ik doe het rustig aan. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik zei geen woord en sloot mijzelf snel op in één van de wc”s voor ze me nog één van haar giftige blikken kon geven. Nadat ik op de wc-bril neerzakte bedacht ik me wat voor een wandelende ramp ik was. Niet dat ik dat niet eerder had gedacht, maar gewoon, ter bevestiging. Nou, misschien was ik wel een wandelende ramp, als het moest bleef ik wel de hele avond in het hokje als mijn barbie-blonde-vijand, oftewel de BBV niet het toilet verliet. Aan nog een aanvaring met haar was ik nog niet toe. Waarschijnlijk had God het met me te doen, want na een paar minuten hoorde ik haar hakken wegsterven en de deur op en dichtgaan. Voor de zekerheid bleef ik nog twee minuten –ja, ik had mijn mobiel erbij gehaald- op de wc-deksel zitten en opende ik daarna pas het hokje weer. Om vervolgens recht in de kobaltblauwe ogen van BBV te kijken.
Wat had ik het toch vreselijk mis als het om God ging, dat had ik eerder moeten bedenken. Ik schoof het hokje uit, met een nogal ongemakkelijke glimlach op mijn gezicht en hield één hand houterig omhoog.
“Hoi,” kwam het droog uit mijn mond. Tussen mijn plannen om weg te rennen of pepperspray in haar ogen te spuiten door kwam BBV dichterbij en begon mij geniepig aan te kijken.
“Wel, wel, wel, wie hebben we hier,” zei ze uit de hoogte. “Miss Thalia Cole, wat jammer toch dat ze niet had kunnen optreden vanavond.”
“Hoor eens, als je nog steeds boos bent over Matthew en mijn,” begon ik uiteindelijk. “Ik wist het niet, oké. Ik wist nergens van en ik zal het niet meer doen. Het spijt me verschrikkelijk voor wat er gebeurd is.”
“En waarom zou ik jou geloven,” vroeg BBV- ik bedoel Veronique met haar perfecte wenkbrauwen opgetrokken. “Nee, geloven zal ik je niet. Maar ik wil al een tijdje met je praten en ik vind dat dit de perfecte gelegenheid is.”
Ik niet.
“Waarover,” vroeg ik hardop, op mijn hoede. Dit was nog erger dan die soapseries die mijn moeder altijd keek. Je weet wel, met dat dramatische geluideffecten en overdreven acteurs, enzovoort. Erg deprimerend allemaal, moet je, je voorstellen hoe erg dit dan wel niet was.
“Luister,” begon Veronique op neutrale, bijna aardige toon. “Ik weet dat jij denkt dat Matthew die kus meende- “
Nou eigenlijk niet, dacht ik.
“-Maar dat is dus niet zo,” ging ze verder. “Kijk het zit zo: Matthew is net zoals ik. Wij geven niet om andermans gevoelens of ambities. Het enige wat telt is wijzelf. Matthew gaf niet eens om jou, laat staan dat hij je leuk vond. Hij wilde gewoon weer even wat avontuur in zijn leven, weer iemand die hij kon veroveren. En toen hij je eenmaal had, hoefde hij je niet meer. Zo gaan die dingen,” sloot ze af op meelevende toon. “Dus denk nu niet dat hij er spijt heeft of wat dan ook. Hij heeft het gedaan en nu is het over.”
“Wat is je punt,” vroeg ik verward. Waarom deed ze zo vriendelijk?
“Je snapt het niet,” zei Veronique en ze schudde haar hoofd. “Matthew geeft alleen om mij.”
Huh? Ik volgde het even niet meer. Eerst ging ze een heel verhaal ophangen dat mensen zoals zij en Matthew niemand konden liefhebben en dan zegt ze dat Matthew wel om haar gaf? Raar kind.
“Alleen om mij,” vervolgde ze met nadruk. “Hij heeft gezien dat ik net zo ben als hij is en zag in mij een soort bondgenoot, dat groeide weer uit tot meer.”
Ze was gek.
“Blijf voor je eigen bestwil uit zijn buurt, oké?” haar ogen vernauwden zich een beetje. “Bemoei je niet meer met hem. Je bent niets voor hem,” eindigde ze scherp voor ze het toilet uitliep, mij sprakeloos achterlatend. Sommige mensen waren echt niet te geloven gewoon. Veronique deed me denken aan een opstandige schildpad, die ik in de groep acht op de basisschool had. Die wilde ook nooit luisteren, beet mij altijd in mijn vinger en staarde me vanachter het glas geniepig aan. Gemeen beest was dat zeg. En dat terwijl ik schildpadjes altijd zulke leuke dieren had gevonden.
“Thali?”
Het was Aleandro. Aleandro die op zoek was naar mij. Ik duwde het vervelende gesprek even uit mijn gedachten en opende de deur van de het toilet met een glimlach.
“Hé Elvis, ik ben hier.”
Aleandro glimlachte en trok me uit de het toiletruimte. “Kom hier, gek. Waar bleef je zo lang? Zat je vast op de wc, kon je het hokje niet meer openen of moest je een enorme puist gaan camoufleren?”
Ik grinnikte. “Nee, ik kwam een schildpad tegen.”

17. Ik moet je iets vertellen…
De dagen gingen voorbij. Voor ik het wist was show vier alweer om. Beelden van ons werden de hele wereld ingezonden en Veronique zat haast vastgeplakt aan Matthew, zo vaak zag ik ze samen. Ik bemoeide mij maar niet meer met hen, met zulke mensen wilde ik niet omgaan. Ze verdienden elkaar.
Lucian had ik niet meer gesproken. Na de show had ik geen behoefte meer om buiten mijn appartement te komen. Ik had een briefje neergelegd en daarin uitgelegd dat ik wat tijd voor mijzelf nodig had en dat ik, als ik eraan toe was, weer zou verschijnen. Ik voelde aan dat hij mij zou begrijpen. Het was steeds moeilijker te beseffen dat Lucian misschien wel Matthew was. Lucian was altijd begrijpend, lief en zorgzaam geweest. Met Lucian kon ik lachen, mijn verhaal uitten, dingen vertellen die ik niemand had verteld. Dat kon Matthew niet zijn. Dus nam ik aan dat Lucian Kinai was. Helemaal zeker wist ik het niet, misschien was het wel heel iemand anders. Ach ja, ik besloot er niet meer over te tobben.
Wat Tess en Aleandro die keer in de gang hadden besproken wist ik ook nog steeds niet. Eigenlijk was ik een zielig hoopje vuil dat alleen nog maar in haar bed kon liggen. Tess moest al haar trucjes uit de kast halen om mij nog elke dag uit bed te kunnen krijgen en met het dagprogramma mee te laten doen. Mijn moeder merkte aan mijn stem dat ik depressief werd, maar toen ze voorstelde om mij terug te halen zei ik dat alles wel goed kwam. Alles kwam goed op het einde, zo ging dat. Maar dat was niet nu.
“Ik heb het gevoel dat je, je niet meer zo veel inzet als in het begin,” Anna keek mij streng aan vanachter haar brillenglazen. “Is er iets gebeurd dat al die enthousiasme doet wegvloeien?”
Ja, ook Anna had door dat ik zonder levenslust zat. Kon dan niemand mij gewoon met rust laten? Ik rolde denkbeeldig met mijn ogen. Wat was ik toch weer belangrijk –kuch, kuch.
“Het is goed, Anna,” zei ik zorgvuldig. Ondanks al die vragen wilde ik haar niet ongerust maken. Anna was een prima begeleider en ik mocht haar al vanaf het begin. “Ik moet alleen iets verwerken- “ Bijvoorbeeld dat een jongen mij gebruikt heeft. “Maar het komt allemaal goed.” Nadat ik hem en zijn vriendin naar de diepste ondergronds kerkers van de aardbol had gestuurd.
“Ik hoop dat je gelijk hebt,” zei mijn begeleider ernstig. “Over drie dagen is de vijfde show alweer. Ik wil niet dat je door dit gedrag- “ ze wierp me een verontschuldigende blik. “ –weggestuurd wordt. Ik heb hoge verwachtingen van jou, meisje.”
Hoogst amusant, als je begeleider in één keer, in haar werkkamertje, op de kroppen kwam met nieuws als deze. Hoge verwachtingen van mij? Ik moest moeite doen om niet naar Mona te rennen, haar dit lachwekkende nieuws te vertellen en dan met mijn wenkbrauwen te wiebelen. Dat was mijn nieuwe tik, een wenkbrauwiebel.
“Ik zal mijn best doen, Anna,” zei ik intussen tegen mijn ernstig kijkende begeleider. “Het komt wel goed, heus.”
“Dan zal ik maar op je woord vertrouwen,” besloot Anna en ze stond op. “Ik wil best nog wat langer met je praten, Thalia. Maar ik heb nog wat besprekingen voor de vijfde show met wat mensen, dus dat gaat wat lastig worden.”
“Het is al goed,” ik stond haastig op en snelde de deur uit. “Doeg!”
Voor ik het wist knalde ik weer tegen iemand op. Een lang persoon, die ik jammer genoeg herkende. Matthew. Ik wreef over mijn hoofd, wierp hem een ultra-dodelijke-blik toe en wilde door lopen. Ik werd echt goed in die dodelijke blikken, eer ik hier klaar was, was ik een ware professional. Genoeg over dodelijke blikken, ik moest hier zo snel mogelijk wegwezen en het liefst zonder in Matthew”s ogen te kijken.

oeps she will do it again,

maarem wil je ff je pm checken?? heb je iets gestuurd.

ik blijf volgen.. het blijft spannend

Dankjewel! ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Thalia.”
Ik bleef staan. Wat was ik toch een oelemeloen! Waarom was ik blijven staan? Ik hoorde helemaal niet te blijven staan door zijn stem. En die rare kriebel in mijn buik hoorde al in mijn veertigste vorige leven, niet in deze. Toch bleef ik staan, stokstijf met gespannen schouders.
“Het spijt me. Voor alles.”
Het speet hem, galmde het na door mijn hoofd. Het speet hem? Dat was alles? Hij zei het hoogstwaarschijnlijk alleen maar om zijn geweten te sussen. Dit was geen verontschuldiging, dit was een verklaring. Ik wilde niet inzien dat hij het meende. Want dat kon niet, niet nadat hij mij gekwetst had, ik een deuk in mijn zelfvertrouwen opgelopen had. Dat wilde ik niet meer zin. Het was zijn schuld, zijn fout, daar moest hij ook voor boeten. Vliegensvlug draaide ik me om, mijn ogen schoten vuur.
“Ik haat je,” spoog ik naar hem. “Ik háát je!” En vervolgens vluchtte ik de gang uit.

Één dag later: In de danszaal; met een hoofd van een oorwurm als je het zo nodig wilt weten.
Niemand had mij verteld dat ik zo snel de danslessen weer moest volgen. Had ik het geweten dan had ik mijn opmerking tegen Matthew wel voor me gehouden. Het was uiterst ongemakkelijk, zo ongemakkelijk dat het twaalf aan geeft in de schaal van richter die maar tot tien gaat. Eigenlijk was het ook niet mijn plan geweest om hier naartoe te gaan, zodra ik ervan gehoord had nam ik me al voor om ziek te zijn op deze dag. Tot mijn *niet voor kinderen bestemd* had Tess weer een smoes bedacht. Ze had tegen mij gezegd dat Matthew niet meer de lessen gaf.
Ik snoof weer als ik eraan terug dacht. Natuurlijk gaf hij dat wel en toch was ik erin getrapt. Hij oude clubje was er weer, inclusief BBV met haar dodelijke blikken. Gelukkig was de tweeling er ook nog, hun grapjes kon ik nog wel waarderen. Tess zou vanavond veranderen in een pannenkoek –Hollandser kon gewoon niet- daar kon je van op aan.
Maar goed, Matthew was nog niet gearriveerd, dus al die voorstress was eigenlijk nergens voor nodig. Ik heb geleerd dat je stress moest hebben op het juiste moment, anders was het zonde.
Gotterdegod. De deur ging open: dit was het moment dat ik in de stress mocht schieten. Het was niet Matthew.
Niet. Matthew.
Niet. Matthew.
Het was hem niet! In plaats daarvan stond er een nogal klein meisje –kleiner dan ik! Grote schok hier zo- met paars, kort piekhaar en een vrolijke grijns in de deuropening. Haar grijze ogen stonden ondeugend en ze wandelde naar binnen alsof ze de koningin zelf was.

en ik wil nog steeds weten hoe dit verder gaat..

Toevallig keek ik na een hele tijd gisteren weer op deze forum en zag je berichtje =]
Na de vakantie -zeg maar reisvakantie,niet de hele vakantie- ben ik gestopt met hier posten omdat ik het verhaal namelijk wilde uitgeven -ja, het is af!
Maar uiteindelijk ga ik dat toch maar weer verder met posten, want heb besloten dat het toch nog wel wat ervaring vergt voor je een heeel goed boek kan schrijven en dit verhaal is toch wel mijn eerste verhaal, dus wil ik het voor mezelf houden :]

* * * * * * *

“Hoi, hoi,” zei ze grijnzend nadat er een grote, verbaasde stilte was gevallen. “Ik ben Lin! Assistente van Matthew, dus jullie zijn de leerlingen van Hollanda? Ah, ik zie het al: allemaal bleekscheten. Behalve jij daar,” ze knikte mij toe. Ik glimlachte –ja, mensen. Het grote wonder was op aarde neergevallen, voor het eerst sinds dagen lachte ik weer! Veronique merkte het waarschijnlijk en stuurde –om mijn glimlach te compenseren- weer een utra-dodelijke-blik.
“Zo,” Lin plofte uitgebreid op de grond neer en gooide haar spullen naast zich neer. “Jullie zijn wel stil, zeg. Zijn alle Hollanders zo?”
Achter mij hoorde ik de tweeling geschokt naar adem happen. Zij, die werden uitgemaakt voor stille mensen? Dat werd een nieuw hoofdstuk in de geschiedenis.
“Nee,” deed Veronique uit de hoogte, enigszins neerbuigend. “Zo zijn we over het algemeen niet.”
“Aha,” Lin was nog steeds niet van haar stuk gebracht door Veronique, had zelfs geen interesse voor het blonde meisje. Intussen kwam de tweeling in actie.
“Jij durft wel, hé,” begon Remco.
“Ons gewoon stil noemen,” vulde Aaron zijn broer aan. Ze gingen in een kringetje om het meisje heen staan –voor zover dat kon met z”n tweeën. Lin glimlachte vriendelijk, maar toen verscheen er een frons op haar gezicht. Ze greep Aaron bij zijn shirt en trok hem dichterbij. Oké, -haha- dat was grappig. Aaron”s gezicht was hilarisch toen hij neus aan neus met Lin stond, die van zijn tweelingbroer ook trouwens.
“Je hebt een vlek op je neus,” mompelde het paarsharige meisje en ze wreef met de punt van haar mouw over zijn neus. “Zo. Flinke jongen.”
Aaron stond op alsof de wereld verging. Volgens mij was dat ook zo, geen enkel meisje had hem in zijn hele leven “flinke jongen” genoemd. Een ware afknapper.
Vlak daarna ging de deur open en stapte Matthew de kamer binnen. Mijn gezicht bereikte weer de min vijftienhonderd graden Celsius, een glimlach was nergens meer te bespeuren. Veronique leefde intussen op, met een enorme lach op haar gezicht trippelde ze naar hem toe, vastbesloten om hem een kus op de mond te geven, het liefst recht voor mijn neus. Maar net op het laatste moment draaide Matthew zijn hoofd weg, waardoor de kus op zijn wang terecht kwam. Wie? Wat? Hoe? Waarom? Waarom draaide hij zijn hoofd weg? Ik dacht dat hij haar ook leuk vond? Niet over nadenken, Thali. Ze zijn het niet waard. Ze zijn het niet waard.
“Lin, je bent er al,” zei Matthew nadat hij zich had losgemaakt van Veronique met een verraste glimlach. Het kleine meisje knikte ondeugend, ging soepel weer omhoog staan en schaarde zich naast hem.
“Jongens, dit is Lin. Mijn assistente en evenals nichtje,” kondigde Matthew aan.
“Si,” knikte Lin op zijn woorden. Ik stond met een mond vol tanden. Zijn nichtje? Veronique staarde naar het paarsharige meisje alsof ze niet kon geloven dat zo”n ding –ik beredeneer even vanuit de hersens van een schildpad- familie kon zijn van háár vriendje, of iets dat erop moest lijken. Aaron was nog niet over zijn trauma heen en Remco stond met een grijns zijn broertje op te lappen. Ik was de eerste die weer in de wereld der levenden kwam.
“Hoi.” Droog, Thali, heel droog. Meer kreeg ik er niet uit.
Lin grijnsde me vrolijk toe. “Hola niña,” zei ze opgewekt tegen mij en daarna tegen Matthew: “Was dat het meisje dat je zo leuk vond?”
Acute paniekaanval. Matthew keek me niet aan, maar schudde langzaam, glimlachend zijn hoofd. Betekende dat een nee, of was het een grapje? Vlak na die impulsieve gedachte kon ik mijzelf wel voor mijn hoofd slaan. Natuurlijk betekende het nee, waar was ik met mijn domme kop. Bovendien haatte ik hem, kon ik hem niet uitstaan, verbande ik hem naar de diepste kerkers van de aardbol. Geen twijfel bestond erover. Matthew en ik, dat zou nooit iets worden. Gewoon nooit, nooit.
Intussen was Veronique ook weer in de wereld der levenden teruggekeerd en ze stormde als een dolle stier –hoewel ze toch echt een meisje was, meisjes waren over het algemeen koeien bij dit soort, maar goed- op Lin en Matthew af. Ze greep bezitterig de donkerharige jongen zijn arm en stuurde Lin één van haar dodelijke blikken. Jeetje, een bondgenoot ik was niet meer haar enige doel. Lin toverde onbezorgd een stralende glimlach op haar gezicht.

“Ah, ik zie het al. Je hebt nog steeds die vreselijke smaak voor vriendinnetjes als vroeger. Ik dacht dat het eindelijk verbeterd was,” ze schudde treurig haar hoofd en Veronique brieste verontwaardigd. Ik neem mijn woorden terug, dat blonde meisje was geschapen om een stier te zijn. Lin vond de hele situatie nogal grappig zag ik en zelfs bij Matthew verscheen een glimlachje hoewel hij die tegen probeerde te houden. Nu ik erover nadacht, Matthew leefde echt heel erg op nu Lin er was. Hij glimlachte zelfs. Denkbeeldig gaf ik mijzelf een kopstoot –ja, dat gaat inderdaad moeilijk, met je zelf kopstoten. Ik moest echt ophouden om zo over Matthew te denken. Om elk dingetje dat hij deed te analyseren. Ik wilde het niet, ik werd er gek van en toch gebeurde het. Het leek wel alsof hij mij in zijn ban had of zo. Oef, dat was een best wel beangstigende gedachte.
Aaron, ook weer in de wereld der levenden, kuierde naar Lin toe, hield zijn hoofd heel dichtbij de hare en vroeg met lage stem: “Hoe oud ben jij, Signorita?”
“Veertien,” zei Lin achteloos. “En Signorita is trouwens Italiaans, ik ben Spaans.”
Godv- veertien!? Als ik een drankje vasthad, dan was het glas zeker uit mijn handen gevallen van verbazing. Ik had haar minstens zestien geschat, ze maakte zo”n volwassen indruk.
Veertien. Dus.
Achter Aaron struikelde Remco intussen over zijn eigen benen heen en knalde neer op de grond. Lin trok een wenkbrauw op en wende zich weer naar haar neef.
“Rare mensen hoor, die gasten uit Hollanda.”
Veronique zond haar weer een dodelijke blik en schurkte nog dichter tegen Matthew aan. Die trok een gezicht en duwde haar zachtjes aan de kant. “Kom op Veronique, we moeten beginnen.”
“Precies. Buitenlands meisje, jij mag naast mij komen staan,” Lin liep naar mij toe en trok me mee naar een lege plek in de kamer alsof we de beste vriendinnen waren.
“Ik het Thalia, trouwens,” mompelde ik nog door haar snelle woordenstroom Spaans. Ze vroeg waarschijnlijk iets aan Matthew in haar moedertaal. Matthew fronste zijn wenkbrauw en schudde geïrriteerd zijn hoofd. Lin haalde haar schouders op.
“Dan niet,” ze draaide zich naar mij om. “Thalia was het?”
Ik knikte.
“Oké,” ze sprong nog net niet een gat in de lucht. “Thalia, jij bent mijn speciale project. Ik mag jou wel!”
Een “speciaal project” zijn van een veertienjarig meisje met paars piekhaar, was dat goed of slecht nieuws?
“We gaan beginnen,” Matthew klapte in zijn handen om ieders aandacht te vangen. “Lin, als je zo vriendelijk wilt zijn?”
“Natuurlijk,” Lin gaf mij nog een knipoog en ging vooraan staan. Ze knikte naar Matthew ten teken dat ze er klaar voor was en haar neef draaide het volume omhoog. In my Head van Jason Derulo schalde door de ruimte en het tengere meisje begon te dansen. Het was fascinerend om naar haar te kijken, ze danste net als Matthew alleen dan in de meisjesvorm. Behalve dan dat Matthew meer ervaring had, hoewel je dat bijna niet zag. Lin, was leuk om naar te kijken. Ze was één brok energie en alles wat ze deed zag er heel oprecht uit. Ze was, zo ongeveer, Matthew”s tegenpool, maar toch weer hetzelfde. Aan het einde van het dansje maakte ze een zwierige buiging.

AAAAAAHHHHHH :D eindelijk weer goed leesvoer ;D

Heh heh, dank u^^

* * * * *

“Uitslover,” mompelde Veronique tussen neus en lippen door, hoewel met minder zelfvertrouwen. Zelfs zij had gezien dat Matthew dol was op zijn nichtje. Lin en hij waren net broer en zus. Behalve dat Lin leefde en zijn zusje niet. Misschien was zij degene geweest die hem door die periode had gesleept. Met haar vrolijke, scherpe karakter. Ik werd echt gek van mezelf.
Ik.
Moest.
Geen.
Medelijden.
Met.
Iemand.
Zoals.
Hij.
Hebben.
“Graag gedaan. Graag gedaan,” zei Lin vrolijk en toen tegen mij. “Trouwens niña, vind jij niet stiekem mijn neef leuk? Jij ziet er veel vriendelijker uit dan zijn blonde vriendin die hij nu heeft, ze blijft me maar van die gemene blikken sturen,” Lin wachtte even op de dodelijke blik die nu moest volgen. Ja, daar had je hem al! En ging verder. “Zie je?”
“Lin, ik zei al dat je, je erbuiten moest houden,” zei Matthew vermoeid. “Dit bespreken we later, oké?”
“Nee, joh,” wuifde Lin zijn bezwaren weg. “Jullie passen hartstikke goed bij elkaar en ik vind haar ook nog eens aardig! Dat komt niet vaak voor,” voegde ze fluisterend tegen mij eraan toe.
“Lin,” zei Matthew nog eens, waarschuwend ditmaal. “Hou je in.”
Veronique begon intussen weer in haar stiervorm te veranderen en ik deed een stapje naar achteren, ontploffingsgevaar mensen. Ik moest toegeven dat het nogal warm begon te worden in de kamer. Matthew was niet de enige die last had van schaamte. Lin was zeker energiek.
“Eh… Lin, ik vind Matthew niet leuk, sorry,” zei ik om haar tegen te houden.
“Niet,” zei Lin beteuterd. “Maar jullie hadden toch gezoend?”
“Dat stelde niets voor,” lachte ik nerveus, maar ik kon de schaamte niet onderdrukken. Mijn gezicht was vast en zeker tomatenrood. “Je neef wilde alleen een spelletje met mij spelen, maar het is al goed. Als hij zo nodig zijn hele leven lang spelletjes wilt spelen met meisjes moet hij vooral zijn gang gaan, maakt mij niet uit.”
God-jan-dokus-kwak-nog-aan-toe.
Dat had ik toch niet echt hardop gezegd? Matthew draaide langzaam zijn hoofd naar mij toe en staarde mij berekenend aan. Jeempie, waarschijnlijk wel dus. En volgens mij was hij er niet zo blij mee. Lin, even onschuldig als altijd, stond met een engelengezicht naast mij.
“Ik speel een spelletje met jou,” bracht hij uiteindelijk ongelovig uit. “Jij weet niet eens half waarover je praat.” Zijn stem klonk vol ingehouden woede.
“Ik hoef de andere helft niet te weten,” bracht ik nijdig uit. Zo maar zeggen dat ik dom was, of zo ongeveer in ieder geval. “Ik weet al genoeg over jou.”
“Oh ja en wat dan wel,” zei hij, iets harder dan had gehoeven. Geen reactie van de stier.
“Dat je niet eens een normale relatie kan hebben, altijd een masker voor je gezicht lijkt te hebben en je vrienden verraad.” Dat laatste was een steek onder water. Aleandro. Helemaal niet de bedoeling, hij moest het gewoon even weten. Iemand moest hem toch de waarheid vertellen?
“Helemaal mis, betweter,” zei Matthew kil. “Helemaal mis. Voor als je het wilt weten: Ik heb inderdaad de laatste paar jaren veel vriendinnetjes gehad, maar voor die tijd had ik wel iemand. Voor mijn zusje verongelukte als je het wil weten,” voegde hij eraan toe. Ik schrok. “Maar dat nieuws heb je waarschijnlijk eerder gehoord,” haalde hij uit mijn expressie.
“En hoe zou jij reageren als door jóú toedoen je zusje verongelukt, nou? Ieder reageert anders op het verlies van een dierbare en iedereen heeft het recht om te reageren hoe hij of zij wil. Waarom heb jij dan kritiek op hoe ik reageer? Dat ik niet meer kan lachen om alles en soms in mezelf gekeerd ben is toch geen misdaad, of wel soms?” hij staarde me doordringen aan en draaide zich toen om. “Over dat laatste ga ik het niet eens hebben, daar heb jij niets mee te maken. Jullie mogen gaan, we gaan een andere keer verder met de les.”
Zonder iets te zeggen verliet hij de kamer.
Ik voelde mij misselijk worden. Voor het eerst praatte Matthew zelf over zijn zusje en deelde hij zijn gevoelens met mij. Maar ik voelde me allesbehalve goed.
“Dat laatste gaat mij wel aan,” riep ik hem nog na, met een vervormde stem. “Het is namelijk niet alleen Aleandro die je hebt verraden. Ook mij.”