Next part!
Ah, er staat heel wat te gebeuren in de stukken hierna, haha.. . ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Hier kijken!”
“Nee hier!”
“Glimlach eens vrolijk en je hoofd een beetje scheef.”
“Neem eens een leuke pose aan.”
Ik glimlachte, draaide mijn hoofd de goede richting uit en bleef stilstaan waar het nodig was. Samen met Mona en Tess stond ik nu op de rode loper voor het gebouw van het feest. Omdat ik morgen niet zal meedoen met de show moest ik vanavond nog beter mijn best moeten doen om zo goed mogelijk op alle foto”s en filmpjes te komen, wilde ik doorgaan. En ik had besloten dat ik dat echt wilde. Ik moest wel, nadat Veronique tegen mij gedreigd had was de wil om van haar te winnen nog groter geworden. Ik zal niet zo maar falen, daar zal heel wat voor nodig zijn. Met gemaakte zelfverzekerde passen liep ik naar binnen. Van binnen hoopte ik alleen maar dat ik niet zou vallen op mijn hakken, aangezien ik niet gewend was erop te lopen, maar op mijn gezicht viel niets af te lezen. Toen ik binnen het gebouw kwam hapte ik even naar adem. Alle deelneemsters hadden een jurk aan en alle deelnemers waren in een nette pak gehesen. Sommige jongens hadden onder hun blazer en hemd een spijkerbroek aan, om het net iets nonchalanter te maken, maar de meeste waren volledig in pak.
De ruimte was in één grote balzaal omgetoverd, met hapjes aan de zijkant en her en der nog wat tafeltjes met stoeltjes waar je kon zitten. Het zag er prachtig uit, prinsesachtig dacht ik met een glimlach. Langzaam liep ik de trap af waar iedereen vanaf moet als ze binnenkwamen en de eerste die mijn blik ving was Matthew. Hij was ook netjes in pak, hoewel hij één van de weinigen was die een spijkerbroek onder zijn blazer droeg. Het paste wel bij hem, dat subtiele nonchalance. Zijn ogen stonden verwonderd, opgetogen en twinkelen vrolijk. Een grijns verspreidde zich over zijn gezicht naarmate hij me naar beneden zag lopen en hij kwam met een glas in zijn ene hand naar mij toe. Met bonkende hart wachtte ik af tot hij bij mij was.
“Hé Thali,” begroette hij me met een bewonderende blik. “Je ziet er… prachtig uit.”
“H-hoi,” stotterde ik ongemakkelijk. “Jij ook, eh… goed uitzien.” Mijn gezicht werd rood, maar door de dikke laag make-up zag hij dat niet, of dat hoopte ik toch. “Ik bedoel: jij ziet er ook goed uit!”
Hij grinnikte zachtjes en bekeek zichzelf. “Tja, het kan ermee door, hoewel ik, als ik naast jou sta, helemaal in het niets val natuurlijk.” Hij grijnsde vriendelijk en stak zijn hand uit. “Loop je mee? Aleandro, Kinai en ik heb hebben een grote tafel gereserveerd voor de Hollandse leerlingen.”
Ik moest lachen om zijn uitspraak bij “Hollandse,” hij klonk als een echte buitenlander. Wat verlegen nam ik zijn uitgestoken hand aan en hij krulde zijn vingers om de mijne heen en trok me mee naar een grote rechthoekige tafel. Aleandro en Kinai zaten er inderdaad, evenals de tweeling met wie Aleandro overigens hevig in discussie was. Achter mij en Matthew kwamen inmiddels Mona en Tess tevoorschijn en ook zij zakten neer op één van de mooi versierde stoeltjes. Zodra ik zat liet ik Matthew”s hand meteen los en negeerde de warme tinteling die via mijn arm door mijn hele lichaam trok.
“Prinses, prinses,” kwam de luidruchtige stem van Aleandro recht tegenover me. Hij boog over de tafel heen en fluisterde op samenzweerderige toon: “En hoe vonden ze je jurk? Vast helemaal geweldig, je bent het mooiste meisje dat hier rondloopt!” hij gaf me een knipoog en riep toen harder. “Je moet me trouwens helpen met die twee daar,” hij wees naar de tweeling die onschuldig voor zich uitstaarden. “Ze beweren namelijk, dat zíj daar,” Aleandro wees geniepig naar Veronique die een eindje verderop bij een celebrity stond. “Haar haren geverfd heeft.”
Ik staarde hem perplex aan. “Waren jullie daarover aan het discussiëren,” vroeg ik ongelovig. De tweeling trok een schijnheilig gezicht en Aleandro krabbelde terug.
“Nou, nou… niet de héle tijd,” deed hij gemaakt uit de hoogte. “Maar… ja, op dit moment wel.”
“Ja, haar haren zijn geverfd,” antwoordde Matthew naast mij voor ik iets kon zeggen. Alle hoofden draaiden zijn kant op. Hij produceerde een klein glimlachje die zijn gezicht deed oplichten en ging verder. “Luister naar de meester,” zei hij grinnikend. “Mensen bij wie de haren blond zijn geverfd hebben na een tijdje bij de haarwortels verkleuring, dan groeit hun oude haar namelijk weer terug. Veronique heeft blijkbaar niet goed bijgehouden wanneer ze het weer moet verven, want als je dichtbij staat kun je het goed zien.”
“En hoe weet jij dat,” vroeg Tess verrast. “Voor een jongen.”
“Ik heb ervaring met meisjes,” antwoordde Matthew slechts raadselachtig. “Vooral met blonde meisjes,” vervolgde hij met een lach en mijn buik kromp ineen. “Hoewel, meestal niet op de goede manier,” voegde hij er na een stilte nog aan toe en hij staarde naar het witte tafelblad.
“Hij weer hoor,” hoorde ik Aleandro”s vrolijke stem. “Altijd achter de meiden aan. Maar nu het probleem is opgelost en ík natuurlijk weer eens gelijk heb,” hij legde zijn hand dramatisch op zijn hart en staarde met halfflauwe ogen naar de tweeling wiens gezichten nu nors stonden. “Kunnen we dat onderwerp sluiten en over gaan op iets anders,” besloot hij plechtig. Naast mij staarde Matthew nog steeds neergeslagen naar beneden.
“Waarom zei ik dat nu weer,” mompelde hij in zichzelf. “Dat was nergens voor nodig…” Verrast bleef ik naar hem kijken. Sloeg zijn gemompel op zijn opmerking van daarnet? Meende hij het dan niet? Alsof hij voelde dat ik keek hief hij zijn hoofd omhoog en staarde hij me recht in mijn ogen. Ik schrok, maar bleef hem aankijken, alsof ik mijn blik niet kon wegrukken. En Matthew keek terug, hij bleef terug kijken. Zijn bruingele ogen staarden intens in de mijne en voor het eerst zag ik een glimp van liefde in die ondoordringbare poelen en heel veel eenzaamheid.

Ik vind jouw manier van schrijven erg goed!

aaaah tis zo lief..........

Aah, dankjewel! ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Thalia? Matthew?” Met een schok kwam ik terug in de werkelijkheid en zag ik alle anderen met een rare blik naar ons staren. “Luisteren jullie wel,” vroeg Tess. Ik knikte en sloeg gehaast mijn blik neer, gericht op mijn schoot. Waarom had hij zo naar mij gekeken? Schoot het door mijn hoofd. Hij had gewoon zijn blik kunnen afwenden, of snel met een glimlach de andere kant op gekeken hebben. Maar dat had hij niet gedaan, in plaats daarvan had ik voor één keer de echte Matthew gezien.
Hij had me voor één keer toegelaten.
“Je aast toch niet op mijn prinses, hé,” vroeg Aleandro speels, maar met een vreemde ondertoon in zijn stem. “Mijn prinses blijft bij mij, voor het geval je dat nog niet was opgevallen,” hij grijnsde vrolijk, alsof hij een grapje maakte, maar toch zag ik achter al die vrolijkheid een strak vertrokken gezicht schuil gaan.
“Nee, nee, natuurlijk niet!” antwoordde Matthew geschrokken, zijn stem klonk een beetje schor waardoor ik opnieuw naar hem keek. Er lag een paniekerige uitdrukking op zijn gezicht, die hij wanhopig probeerde weg te duwen. “Ik zou Thalia nooit… nooit- je weet wel. Niet bij haar, dat weet je toch,” eindigde hij somber en meteen daarna versmolt zijn gezicht weer naar die strakke emotieloze uitdrukking die hij dagelijks trok.
“Ja,” zei Aleandro berouwvol. “Het spijt me, ik had het moeten weten.”
“Jullie weten hopelijk dat wij geen idee hebben waarover jullie het hebben,” onderbrak Remco de gespannen conversatie.
“Het gaat van: “Prinses, blabla…” en dan, “O Thalia, blabla- “ knikte Aaron bevestigend en toen met toegeknepen ogen: “Wat heeft zij dat wij niet hebben?”
“Is het de jurk, het poppengezicht, misschien…” Remco boog zich voorover en staarde mij priemend aan. “Een Huggy Bear?”
“Een “Huggy Bear”? vroeg Aleandro met een opgetrokken wenkbrauw. “Bestaat die dan?”
Remco en Aaron zuchtten tegelijkertijd. “Dat was niet het punt,” riepen ze in koor.
Kinai had het hele tafereel rustig gade geslagen, maar stond nu op. Hij streek kalm een lok blond haar uit zijn gezicht en staarde niemand in het bijzonder aan terwijl hij zei: “Ja, we kunnen nu wel de hele tijd zitten discussiëren over dingen, maar dit is en blijft een dansfeest. Ik weet niet hoe het met jullie zit, maar ik ga hier niet de hele avond als een muurbloempje zitten wachten tot de uren langzaam verstrijken. Misschien wil een zekere Tess met mij verblijden met haar gezelschap?” Hij keek mijn vriendin vragend aan en ik zag haar verlegen opstaan. Samen vertrokken ze naar de dansvloer. Kinai trok haar in zijn armen en ze dansten langzaam op de maat van de muziek mee, het zag er heel sierlijk uit, elke pas was doordacht en rustig gezet.
“Eh… ja,” kuchte Aleandro ongemakkelijk. “Hij heeft een punt.”
“Precies,” zei Remco.
“En daarom…” vervolgde zijn wederhelft.
“Nemen wij onze kleine Mona mee naar de dansvloer!” Ze sprongen overeind trokken de vrolijke lachende Mona mee en begonnen met z”n drieën een kinderlijk dansje op de chique dansvloer. Ik staarde hen glimlachend na. Aleandro had de smaak te pakken en kwam enthousiast overeind. Hij pakte mijn hand en trok mij mee naar onze dansende vrienden. Ik wierp nog een verontschuldigende blik op Matthew, de anderen van onze school waren niet aan tafel gekomen of hadden zich in elk geval niet laten zien en dat betekende dat hij als enige nog aan tafel bleef zitten. Hij gaf me een stralende glimlach als antwoord waar ik een beetje licht in mijn hoofd werd en gebaarde dat ik met Aleandro moest meegaan. Dus dat deed ik.
Met witte flitsen en de camera”s haast op ons neus gedrukt nam Aleandro mij met een zweem van een glimlach op zijn gezicht in zijn armen. Ik sloeg mijn armen om zijn nek heen en hij trok me met zijn handen dichter tegen hem aan voordat hij ze om mijn middel sloot. Omdat Aleandro niet zo abnormaal lang was als Matthew en ik hakken aan had kon ik zijn gezicht nog goed zien en ik zag dat hij de hele dans door tevreden glimlachte. Zodra we elkaar loslieten werd ik een mijn arm gegrepen en mee naar de hapjestafel getrokken –Lees: gesleurd. Ik slaakte nog een geschrokken kreet, maar ontspande al snel toen ik het verbeten gezicht van Ralph herkende. Hij stalde me neer in één van de donkere hoekjes en ging met zijn handen in zijn zij voor me staan. Ik zag aan de donkere kringen onder zijn ogen dat meneer niet genoeg geslapen had. Hoe het ook zij, het pak dat hij droeg stond hem erg goed en Dylan zag er ook goed uit, zag ik, toen hij naast Ralph ging staan.
“Jij danste met de vijand,” tetterde Ralph in mijn gezicht terwijl hij schichtig om zich heen bleef kijken. “De vijand!”
Ik verplaatste mijn blik naar Dylan. “Wat heeft hij deze keer op?”
“Niets,” zei deze dieptreurig. “Dat is nog het trieste van alles.”

Tadaaaaaaaaam! ^^
-Sorry, had ik even zin in-

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Ja, ik heb niks op. Geen druppel alcohol kwam bij deze jongen aan te pas,” zei Ralph en hij sloeg zijn armen over elkaar. “Ik ben met mijn volle verstand bij dit gesprek, maar jij had blijkbaar niet door dat je met de vijand aan het dansen was?”
“Wat heb je toch tegen Aleandro,” vroeg ik aan hem toen hij koppig een andere kant uit staarde. “Je maakt de hele tijd van die stomme opmerkingen tegen hem en nu noem je hem zelfs “de vijand!”
Dylan zuchtte en zei: “Hij heeft niet specifiek iets tegen Aleandro, maar meer tegen de mensen in het algemeen hier. Zie je, al deze mensen zijn zo nep. Ze hebben alles al, het geld, de roem, de meiden,” hij grinnikte even. “Voor hen zijn wij gewoon speeltjes met wie ze kunnen spelen wanneer ze willen. We betekenen niets voor ze en Ralph hier –ik trouwens ook- wil niet dat ze je pijn doen.”
Mijn gezicht verzachtte en ik gaf ze allebei spontaan een knuffel. “Jullie zijn ook zulke dombo”s,” riep ik vertederd uit. “Lieve, schattige dombo”s, dat wel, maar jullie blijven dombo”s.”
Ralph verslikte zich bijna in het drankje dat hij had opgepakt en keek me ongelovig aan. “Waarom lach je nou zo vrolijk? Dit is heel serieus.”
“Dat weet ik ook wel,” grijnsde ik. “Maar geloof me, jongens. Ik laat niet zo snel met me spelen, bovendien is Aleandro lang niet zo rijk als jullie denken en met zijn roem rondstrooien heb ik hem ook nooit zien doen. Ik meen mij zelfs te herinneren dat hij het voor me verborgen hield omdat hij wilde dat ik bevriend met hem werd om wie hij was en niet met het plaatje dat de media van hem heeft gemaakt.”
“Oh.”
“Is dat alles wat je kunt zeggen,” vroeg Dylan aan zijn vriend. “Na al die beschuldigingen? Het spijt ons Thali,” bracht hij hoofdschuddend uit. “Deze jongen hier heeft dringend behoefte aan een goed schoonheidsslaapje. Ga jij nu maar terug naar Aleandro en breng alsjeblieft onze nederigste excuses door, wil je?”
Ik grinnikte en hij duwde me met nog een laatste verontschuldigende blik de menigte weer in. Het was inmiddels aardig druk geworden en door al die verschillende mensen kon ik Aleandro niet zo snel meer vinden. Wat doelloos wrong ik me tussen mensen door, zoekend om me heen kijkend. De blonde jongen was niet te vinden. Omdat ik niet wist wat ik anders moest doen en er maar mensen bleven toestromen besloot ik weet terug naar de grote tafel te gaan die speciaal voor de Nederlandse leerlingen was gereserveerd.
Voordat echter de vertrouwde witte laken van de tafel in mijn zicht kwam greep er een warme hand me om mijn middel. Adem streek langs mijn wangen en lieten een spoor van kippenvel achter. Intuïtief voelde ik al aan wie het was, toch bleef ik stil staan, wachtend op zijn stem. In mijn buik voelde ik de vlinders al fladderen, hoewel ik wist dat ik dit gevoel niet mocht uiten.

ik sta in tweestrijd...

Haha ^^
Wacht maar af.
Het grote moment... in dit stukje.
*spannend muziekje*

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Wat dacht je van een dans met mij,” vroeg Matthew haast fluisterend in mijn oor en ik huiverde. Zijn hand gleed omhoog en hij pakte me bij mijn schouders beet, draaide me langzaam om en al die tijd kon ik niets uitbrengen. Wankel op mijn hakken staarde ik in zijn bruingele ogen die vredig stonden, vrolijk. Hij glimlachte een beetje, zijn hand kwam langzaam omhoog en hij streek met één vinger een verdwaalde lok haar uit mijn ogen. De plek waar zijn vinger met mijn huid in contact kwam gloeide meteen.
“Nou,” vroeg hij speels. “Of ga je me soms afwijzen?”
“Ja,” riep ik uit. “Ik bedoel: Ja, ik wil met je dansen,” vervolgde ik haastig en hij lachte zachtjes.
Met een week gevoel in mijn lijf liet ik hem mij naar de dansvloer begeleiden. Zachtjes, haast teder trok hij mij in zijn armen en al die tijd bleef hij onaangebroken naar mijn gezicht staren. Verlegen deed ik mijn armen omhoog en legde ik ze om zijn nek. Hij trok me nog iets dichter naar zich toe en van binnen hapte ik naar adem. Zo dichtbij had ik nog nooit bij hem gestaan. Voorzichtig snoof ik zijn geur op, die lekkere geur die me al die tijd nog was bijgebleven. Omdat hij zo lang was staarde ik op dit moment naar zijn borstkas, maar dat vond ik niet erg. Zijn indringende ogen werden me altijd iets te veel. Vooral nu hij zich niet meer voor mij afschermde, nu ik de echte Matthew kon zien. Dan werd de verliefdheid nog heviger en dat kon ik niet toestaan, want het mocht niet.
Plotseling voelde ik zijn vinger onder mijn kin en duwde hij mijn hoofd omhoog. Met gemengde gevoelens staarde ik hem aan.
“Luister je wel,” vroeg hij licht grijnzend. “Ik vroeg of je, je wel vermaakte,” vervolgde hij toen hij zag dat ik verward uit mijn ogen keek. Hij hield zijn hoofd een beetje scheef. “Nou?”
“Ja,” antwoordde ik haast onhoorbaar. “Ja, hoor.” En ik wilde mijn hoofd alweer naar beneden buigen, maar hij hield mijn kin vast en duwde mijn hoofd weer omhoog. Ik schrok een beetje van zijn blik, weer zag ik die glimp van liefde en eenzaamheid in zijn ogen weerspiegelen. Ondanks al zijn roem, al zijn geld en al zijn fans, was hij alleen. Helemaal alleen. Door die blik smolt ik vanbinnen, door die ogen kwam mijn hand automatisch in beweging. Ik streek langzaam met mijn hand via zijn nek tot zijn wang en hield daar stil. Ik voelde de warmte die hij uitstraalde en zijn gladde huid onder mijn hand. En al die tijd bleven we in elkaars ogen staren, verdronk ik in zijn prachtig geelbruine ogen die wel leken te bruisen. Voor heel even voelde het alsof hij mij volledig begreep en ik hem.
Wat er toen gebeurde weet kan ik me nog haarscherp voor de geest halen. Het was magisch, alsof het niet mij overkwam, maar iemand anders. Matthew”s hoofd kwam dichterbij, heel langzaam, maar zeker dichterbij. Al die tijd bleef hij in mijn ogen kijken en al die tijd bleef mijn hand op zijn wang liggen. Op een zeker moment sloot ik mijn ogen en voelde ik zijn warme adem op mijn gezicht. Hij trok me nog wat dichterbij, ik wilde dat we voor altijd zo konden blijven staan.
“Thalia,” fluisterde hij zachtjes. “Thalia.” Een seconde later voelde ik de druk van zijn warme lippen op de mijne en ik sloot mijn armen nog dichter om zijn nek heen. In mijn hele lijf knetterde er vuurwerk en ik voelde een golf van geluk door mijn lichaam heen stromen. Één van zijn handen legde hij achter mijn nek als ondersteuning en zijn andere hield hij stevig om mijn middel, alsof hij me nooit meer wilde laten gaan.
Maar –zoals gewoonlijk- duurde mijn geluk nooit lang. Iemand greep me van achter beet en trok me ruw bij Matthew weg. Geschrokken opende ik mijn ogen en ik zag dat Aleandro woedend mijn arm beet hield.

damn dit is vreselijk xD precies als het zo spannend is kan ik weer niet verder lezen :P

je gaat dit toch wel naar een uitgever sturen he? ik wil het eerste gesigneerde exemplaar ontvangen

hee ik had daar al recht op....

maar ik vind het zo sneu voor aleandro zo ontzettend sneu,,,,,

Haha, ALS hij naar een uitgeven wordt gestuurd en ook nog een mag uitgegeven worden dan zal ik het jullie laten weten. Kun je gelijk naar de winkel vliegen om het eerste exemplaar binnen te halen.. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Dacht ik het niet,” zei hij met opeengeklemde kaken tegen Matthew gespannen naar ons stond te kijken. “Ik zei nog zo tegen je dat je van haar af moest blijven.”
“Je snapt het niet,” zei Matthew. “Dit is anders. Met Thalia is het anders.”
“Natuurlijk,” Aleandro was nu echt op dreef. “Die heb ik eerder gehoord. Hoe vaak zei je wel niet tegen mij dat het “deze keer anders was”? En al die keren heb je het meisje na een paar dagend gedumpt, de langste hield het een maand uit,” hij spoog de woorden eruit en Matthews gezicht klapte weer dicht. De warmte in zijn ogen, die er een moment geleden duidelijk nog in te zien was, sijpelde er uit en zijn uitdrukking was weer een strak vertrokken masker.
“Jij vind Thalia niet leuk, je dénkt alleen dat je haar leuk vind, zoals je dat altijd denkt. En van mij mag je, je gang gaan bij elk ander meisje, maar ik heb je al gezegd –en nu doe ik het weer: van haar blijf je af!”
Ik schrok van de felle ondertoon in zijn stem. Ik had Aleandro trouwens nog nooit zo gezien; hij was ziedend. Meer dan dat zelfs. Aleandro was de Terminator in eigen persoon, het viel nog mee dat Matthew niet achteruit deinsde van angst. In plaats daarvan schudde de donkerharige jongen moedeloos zijn hoofd.
“Ik heb je al uitgelegd hoe het zat,” zei Matthew toonloos. “En nog begrijp je me niet, zelfs Kinai begrijpt me niet.” Hij keek langs ons heen naar Kinai, die met een geschokt gezicht achter ons was gaan staan. “Waarom zou ik nog moeite doen als toch niemand mij geloofd?” Hij liep met een opgeheven hoofd en een strak vertrokken kaak van de spanning langs iedereen heen en verdween tussen de mensenmassa. Ik voelde opeens de drang om achter hem aan te rennen, maar Aleandro’s verscheurde gezicht hield mij tegen. Het was niet bij mij opgekomen dat het zulke goede vrienden waren geweest die twee, maar blijkbaar hadden ze nooit eerder zulk ruzie gehad.
En deze keer kwam het door mij. Het was mijn schuld, schoot het door mijn hoofd.
Twee paar armen grepen mij van achter en trokken me uit de mensenmassa, naar een rustig hoekje toe. Het waren Ralph en Dylan, beiden met een ernstige uitdrukking op hun gezicht. Nog steeds geschokt van de gebeurtenis van net en met tintelende lippen van Matthews vurige kus kon ik hen alleen maar dommig blijven aankijken.
“Je moet hier weg,” deelde Ralph mee. “Ik weet niet hoe de agenten van Matthew en Aleandro het voor elkaar hebben gespeeld, maar voorlopig heeft niemand je met dat beroemde jochie betrapt en de ruzie is gelukkig ook maar bij wat roddels gebleven. Toch moet je hier zo snel mogelijk weg.” Zijn gezicht stond voor het eerst sinds ik hem gezien had, serieus. Dylan stond ernstig naast hem te knikken.
“Ja, Thali,” zei hij met een bezorgde frons. “Ik zal niet zeggen dat ik Matthew ken, maar ik geef die blonde vriend van je gelijk: je had niets met die Matthew moeten doen. Buiten staat een limousine te wachten, we kunnen meteen weg.”
“Wacht eens even,” protesteerde ik. “Jullie praten over me alsof ik een klein onverantwoordelijk kind ben! Ik kan heus wel voor mijzelf opkomen als er iets met mij gebeurd. Als Matthew mij gebruikt, dan zal ik zelf boos worden en hem neerhalen, dat hoeven anderen niet voor mij te doen! En… en dat “voorval” met Matthew dat was ook geheel mijn besluit geweest, als ik het niet had gewild dan had ik hem wel weggeduwd.”
“Thali, hij hééft je al gebruikt,” zei Ralph zachtjes. “Hij heeft wat met Veronique, wist je dat niet?”
“Ik- wat? Nee,” stotterde ik. “Dat is alleen een roddel, net zoals zo veel anderen.”
“Een roddel die is bevestigd door de organisatie Super Star en zelfs is gepubliceerd in tijdschriften? Ze staan onder de gewone bevolking bekend als “het liefdeskoppel” van Super Star.”
Het voelde alsof Ralph me een harde klap in mijn gezicht had gegeven. Of misschien toch niet, daar was het niet pijnlijk genoeg voor. Hij had me bedrogen, waar Veronique bijstond. Het blonde meisje zou me nu vast nog meer haten dan daarvoor en dat kon al bijna niet. Maar dat was nog niets vergeleken de haat die in mijn borst opwelde voor Matthew.
Hij was een zak. Een gore vieze zak, die hoognodig de prullenbak in moest worden gekieperd. Tegelijkertijd voelde ik me verloren. Misschien wilde ik het niet toegeven, diep vanbinnen wilde ik dat ik het meisje was die Matthew had doen veranderen. Ik had gehoord dat hij een beruchte meisjesverslinder was en dat hij het nooit lang met één iemand uithield, er soms zelfs nog één op na hield. Maar ik dacht dat ik de verandering was, dat hij dat bij mij niet zou flikken. Een meisjesdroom, dat was het geweest. Die nu in duigen viel. Vechtend tegen mijn tranen knikte ik naar mijn vrienden en liep ik met strak vertrokken gezicht naar de uitgang.

je moet het echt uitgeven als het af is kan je het misschien (als je wilt) naar http://www.boekscout-yo.nl opsturen, daar kan je gratis een boek uitgeven en je krijgt er zelf een gratis exemplaar van. Daarna wordt het verkocht in hun webshop en je krijgt een percentage van de opbrengst..



geniaal

@Lisa: Dank u! Vooral voor die site, echt handig! Alleen ben ik al 16 en het is van 10-15 jaar, of vinden ze één jaartje erbij denk je niet erg? X]
In ieder geval, thanks voor je reactie!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik kon geen glimlachje meer opbrengen voor al die flitsende fotografen, al had ik het gewild. Als ik het toch had gedaan zou het er toch als een haaienbek uit hebben gezien, en dat was niet positief bedoeld –voor de wat mindere slimme mensen onder ons. Ralph en Dylan kwamen achter mij aan en schaarden zich naast mij terwijl ze probeerden alle nieuwsgierige mensen op afstand te houden. Ik ving nog een glimp op van Veronique die met onverholen haat in haar ogen naar mij staarde, ik kon haar geen ongelijk geven. Wat ik had gedaan wás ook onvergefelijk, ik had met haar vriendje gezoend, al had ik niet geweten dat hij ook daadwerkelijk haar vriendje was. Met iemands vriendje zoenen was verboden, het hoorde bij de lijst van ongeschreven regels, zoiets deed je niet, al haatte je diegene.
Met lood in mijn schoenen stapte ik de limousine in terwijl ik nog even een –tot zo ver dat kon- een vriendelijk knikje naar de portier wierp. Hij glimlachte triest terug, alsof hij wist in welke situatie ik me bevond en sloot de deur achter mijn rug. Langzaam liet ik mij op het zachte leer van de bank vallen en voelde ik hoe de tranen over mijn wangen stroomden. Zonder dat ik het wist was ik gaan huilen, vandaar dat de portier me zo medelijdend had aangekeken.
Een paar seconden later werd de deur weer geopend en stommelden Ralph en Dylan de auto in, ze hadden mij wat eerder laten instappen omdat ze even gingen kijken hoe het met Aleandro ging. Ik had de blonde jongen niet meer gezien nadat Dylan en Ralph mij weggetrokken hadden uit de drukte, maar de aanblik van zijn verscheurde gezicht, die zowel woede als pijn uitdrukten, stond in mijn geheugen gegriefd.
“Thali,” begon Dylan zachtjes. “Rustig maar, Thali. We hebben het allemaal geregeld.”
“Nee,” zei ik schor van de brok in mijn keel. “Het is helemaal niet allemaal geregeld, alles is een puinhoop. Ik ben een puinhoop, wat doe ik hier nog? Ik hoor hier helemaal niet thuis.” Ik sloeg mijn handen voor mijn gezicht en probeerde mijn adem onder controle te houden.
“Dat is niet waar.” Ralph boog zich naar mij toe en haalde voorzichtig mijn handen van mijn gezicht weg. “Wij hebben je zien dansen. We weten dat je deze wedstrijd kunt winnen als je het echt wilt. En weet je wat we nog meer weten?”
Ik staarde hem met waterige ogen aan. “Nee,” bracht ik kleintjes uit.
“Dat jij die klootzak van een Matthew helemaal niet nodig hebt,” zei Ralph kil. “Wat hij gedaan heeft zal ik hem nooit vergeven.”
Dat was de druppel. De brok in mijn keel leek er haast eruit te spatten en mijn zicht werd weer troebel door de nieuwe stroom tranen. Ralph nam mij zonder een woord te zeggen in zijn armen en ik klampte me aan hem vast terwijl ik hortend en stotend adem haalde. Ralph”s armen klopten gerustellend op mijn rug terwijl Dylan over mijn hoofd aaiden. Zo zaten we een tijdje, drie schoolvrienden die elkaar door en door vertrouwden. Nadat ik zowat mijn hele tranenstelsel had geleegd kwam ik rustig weer bij en begon mijn ademhaling weer regelmatiger te werken.
“Hoe is het met Aleandro,” vroeg ik toen ik de laatste traan van mijn wang veegde. Het zeurende gevoel in mijn buik bleef, maar daar kon ik nog mee leven.
Ralph en Dylan wisselden een blik van verstandshouding voor ze antwoorden. “Woedend,” zei Dylan. “Hij is een beetje in de knoop met zichzelf, maar toen wij vroegen of we hem konden helpen zei hij alleen maar dat we jou zo goed mogelijk moesten opvangen en dat we Matthew aan hem moesten overlaten.”
Ik staarde uit de zwarte ramen. Aleandro zou Matthew ervan langs geven, zo ver was ik nu wel, maar ik was er toch verdrietig om. Misschien omdat ik het liefst Matthew zelf de huid vol wilde schelden, over andere redenen wilde ik niet nadenken. Ik verborg mijn gezicht in Ralph”s shirt en bleef de hele rit lang in zijn armen liggen. Dylan en Ralph wisselden nog een paar woorden, maar veel ving ik er niet van op. Eigenlijk wilde ik ook niet meer horen, het liefst sloot ik me van alles en iedereen af. Maar omdat ik dan mijn vrienden ook pijn zou doen, deed ik het niet.
“We zijn er,” zei Ralph uiteindelijk toen de auto tot stilstand kwam, met zijn kin op mijn hoofd. Ik maakte me van hem los, stapte uit en liep regelrecht naar de deur van Schloss Mirabell toe.
“Ik… ga slapen,” mompelde ik nog tegen Ralph en Dylan die beiden verslagen naar mijn rug staarden. “Ik zie jullie morgen wel, denk ik.”
Geweldig, zo”n feest.

zielepoot....

16. Wrok en bitterheid.
Vandaag was de dag van de tweede –officieel de derde, maar ze telden de tweede niet mee, want daar waren de leerlingen niet bij aanwezig- show, dat was mijn eerste gedachte toen ik wakker werd. Knipperend tegen de felle zonlicht die door het raam naar binnenviel –wie had mijn gordijnen open gedaan?- kwam ik overeind en gaapte ik nog eens voor ik uit bed stapte. Mona was blijkbaar al eerder opgestaan, want ik zag haar nergens.
Omdat ik niet wist was ik anders kon doen ging ik de woonkamer binnen. Tess en Mona zaten beiden, met hun ontbijt voor hun neus, aan tafel. Hun hoofden draaiden tegelijkertijd mijn kan op toen ik binnenkwam.
“Hoi,” zei ik en ik nam plaats bij hun aan tafel. “Goed geslapen?”
“Ja hoor,” zei Tess na een perplexe stilte. “En jij?”
“Gaat wel,” antwoordde ik naar waarheid. “Een beetje aparte dromen gehad, maar ik heb meer geslapen dan ik dacht dat ik zou doen.” Er stond nog een schaal met broodjes op tafel en ik pakte er één vanaf, waarna ik het droog opat. Veel eetlust had ik niet, maar ik moest toch wat eten, we zouden de hele dag bezig zijn met repetities en voorbereidingen voor vanavond, dus ik moest toch iets naar binnen werken.
“Thalia?”
“Ja,” ik keek verwonderd op.
“Je gedraagt je zo… normaal. Ben je niet boos,” vroeg Mona, haar ogen vol met kinderlijke onschuld.
“Jawel, maar het heeft niet veel zin dat op jullie af te reageren,” zei ik somber. “Of wel soms?”
“Nee,” glimlachte Tess. “Maar het is wel menselijk.” Vlak daarna stond ze op om te kijken wie er op de deur aan het bonzen was. Ik staarde in de tussentijd naar mijn half opgegeten broodje, vanbinnen slaakte ik een zucht. Het was moeilijk om me groot te houden bij Tess en Mona, maar ik deed het nog het meest voor mezelf. Als ik eenmaal instortte dan zou ik er niet makkelijk bovenop komen, dus hield ik mezelf sterk en probeerde ik zo min mogelijk aan gisteren te denken. Mona staarde intensief naar mijn gezicht zodat ik haar blik wel moest beantwoorden.
“Je hoeft niet altijd je emoties terug te duwen,” zei ze serieus. “Soms mag je best eens huilen.”
Ik keek met hernieuwde belangstelling naar het meisje. Ze had precies gezegd wat ik dacht, in andere woorden misschien, maar toch. Voor ik kon antwoorden kwam Tess alweer de woonkamer in. Achter haar liepen: Aleandro, Ralph en Dylan. De laatste twee met een reistas in hun handen. Dylan en Ralph keken een beetje verward, alsof ze niet wisten wat ze moesten zeggen en Aleandro vooral beheerst. Wat heel apart was, ik had Aleandro nooit beheerst meegemaakt. Hij was altijd mijn vrolijke, vriendelijke, dramatische, grappige, Elvis. Niet beheerst. De sprankelende ogen waren achterwege gelaten, alsof ze nooit hadden bestaan. Hij zag er uitgedoofd uit, vermoeid, verkilt. Maar waarom? Hij was dan misschien boos op Matthew, om wat hij mij aangedaan had, alleen, zo erg was dat toch niet? Ik bedoel, ik was heel kwaad op Matthew en natuurlijk nogal gekrenkt, maar Aleandro zag eruit alsof hij elk moment op de grond kon neerknallen.
“Hé, Thali,” zei hij, een beetje schor. “Alles goed?” Geen prinses, of grapje, alleen maar een korte begroeting.
“Nou, uhm… het gaat en met jou,” vroeg ik een beetje op mijn hoede. Het viel me op dat hij nog steeds de pak van gisteren droeg. De blazer was weg, maar de witte verkreukelde hemd die eronder zat, had hij nog aan, evenals de broek en nette schoenen. Hij had zicht blijkbaar niet verkleed, en aan de kringen onder zijn ogen te zien, had hij ook niet geslapen. Of in ieder geval niet veel.
“Ik heb me weleens beter gevoeld,” zei de blonde jongen na een korte stilte en hij streek met één hand door zijn verwarde haren. “Ik kom alleen even langs om deze twee hier af te leveren. Ze gaan vandaag weer naar huis en wilden afscheid van je nemen.”
Zijn antwoord was heel afstandelijk, maar mijn blik schoot al eerste naar mijn beste vrienden. “Gaan jullie nu al weg,” vroeg ik onaangenaam verrast. “zo snel al?” Ik wist wel dat ze niet tot het einde van de wedstrijd konden blijven, maar dat ze maar één dag zouden blijven had ik niet verwacht.
“Ja, Thali. We hebben al genoeg onrust veroorzaakt hier,” Ralph glimlachte triest. “Bovendien is het niet wat je noemt “normaal” dat vrienden van een kandidaat hier naartoe komen. Daarin zijn wij de uitzondering.”
Ik zweeg teleurgesteld.
“Trek niet zo”n gezicht.” Dylan sloeg zijn arm om mijn schouders heen. “We zullen je elke dag bellen, overladen met mailtjes…”
“…en gek maken met sms”jes,” vulde Ralph grijnzend aan. “Dus missen zul je ons niet.”
“Geloof me, zodra je deze wedstrijd gewonnen hebt, zul je wensen dat je ons nooit zou kennen,” grapte Dylan en hij kneep zachtjes in mijn schouders. Ik glimlachte een beetje en sloeg toen onverwachts mijn armen om hun nek heen. Door mijn miezerige lengte moesten ze hun hoofden wel buigen om niet hun nek te breken en ik kneep ze liefkozend helemaal fijn.
“Krgg…” bracht Ralph pruttelend uit, Dylan maakte een soortgelijke geluid.
“Ik hou ook van jullie,” zei ik op lieve toon. “Maar als jullie ooit nog eens, zonder het minstens drie maanden van te voren te zeggen, weggaan dan zal ik jullie, elk apart, wel de knuffeldood moeten geven.” Met een glimlach liet ik ze langzaam los.
Het eerste wat ze deden was over hun pijnlijke nek wrijven en mij een ultradodelijke blik toewerpen die ik grijnzend in ontvangst nam. De grijns betekende zowel een bewijs voor mijzelf –zie je wel dat Matthew mij niets uitmaakte- als voor de anderen. Ik had absoluut geen zin in meelevend gedrag. Daar kon ik eens niet tegen en dat was nu niet veranderd. Tess en Mona grinnikte beiden om de aanblik van Ralph en Dylan die nu elkaar omstebeurt verweten dat ze het mij niet hadden verteld.