leuk, ik vind die gedachten van haar altijd zo grappig

dit soort dingen:
het viel nog mee dat hij er geen kramp van kreeg.

Haha, thanks. ^^
Ik heb het expres in de ik-vorm geschreven, dit verhaal, omdat ik zulk soort 'grapjes' erin wilde laten voorkomen. Vind het namelijk zelf ook altijd leuk in boeken, dit soort humor.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Tadaa!”
Ik keek bijna scheel van verbazing. “Is dít mijn verassing? Moest ik hiervoor uit bed komen?”
“Nou, eh… dit is eigenlijk nog niet de verassing, maar wel een deel ervan,” zei Aleandro en hij ging met een hand door zijn blonde haar. “Zie het als mijn persoonlijk cadeau. We hebben vanavond namelijk een feest met alle deelnemers en ik weet wel zeker dat jij geen jurk in je kast hebt hangen. Dus toen moest ik natuurlijke wel iets voor je uitzoe- au!” Hij wreef met een pijnlijk vertrokken gezicht over zijn arm. “Waar was dat nu weer voor nodig?”
“Ik heb wel een jurk in mijn kast,” zei ik. “Ik heb het alleen niet mee.” En hij hoefde ook niet te weten dat de jurk afstamde in de tijd dat ik nog zes was.
“Ook goed, maar ik heb deze voor je apart laten leggen, dus ga passen!” Hij duwde me de winkel in en ging al op zoek naar een verkoopster. Ik begon wat rond te dwalen en bekeek de kaartjes van de jurken. Wow, dit was zeker een chique winkel, alle jurken waren minsten tweehonderd euro. Vijf minuten later kwam Aleandro met een stralende verkoopster op mij afgestormd.
“Thali, dit is Vicky, mijn beste vriendin op dit moment.” Hij lachte met twinkelende ogen naar de jonge verkoopster en ze giechelde blozend. Ik voelde me kwaad worden, maar besefte dat het nergens voor nodig was. Ik vond Aleandro toch niet leuk meer? Toch wilde ik niet dat een ander meisje met hem ging, Aleandro hoorde bij mij, hij was mijn maatje. Mijn Elvis, niet die van haar.
“Hoi,” mompelde ik dus zachtjes, om mijn jaloersheid niet te tonen. Aleandro haakte zijn arm door de mijne –ha, dat zou die miezerige verkoopstertjes leren! Ho. Stop. Je bent fout bezig, Thalia. Zulke gedachtes hoor je niet over iemand te hebben. Ik masseerde met één hand mijn overwerkte hoofd terwijl Aleandro me dolenthousiast naar de hoek van de winkel sleurde.
“Kijk Thalia, ik heb de jurk zelf uitgekozen! Vind je hem niet mooi?”
Zodra ik de jurk zag versteende ik ter plekke aan zijn arm. Zelfs Vicky”s glimlach, die al de hele tijd professioneel op haar gezicht bleef, haperde even. Aleandro had niets door, die had mijn arm los gelaten en liep smachtend naar de vuurrode jurk toe. Ja, het was een vuurrode jurk, met gele arceringen en heel kort. In één woord: Vreselijk. Eigenlijk de verschrikkelijkste jurk die ik in mijn hele leven had gezien, en ik had het al niet op jurken, moet je nagaan.
“Aleandro.”
“Ja?” Hij draaide zich grijnzend om.
“Ik vind je jurk niet mooi.” Dit soort dingen moet je kort en krachtig aanpakken. “Eigenlijk vind ik het de afschuwelijkste jurk die ik in mijn hele leven heb gezien.”
Aleandro kromp ineen van mijn woorden en viel toen dramatisch op zijn knieën. “Je vindt het niet… mooi,” bracht hij zachtjes uit met een verscheurd gezicht. Misschien was het niet zo slim van me om mijn mening er in één keer uit te flappen.
“Maar… jij vind het toch ook niet zo mooi,” vroeg ik wanhopig aan Vicky. Als ze nu durfde te zeggen dat ze het wel mooi vond trok ik die jurk hoogstpersoonlijk over haar eigen hoofd heen.
“Het is, ehm… misschien niet de juiste keuze,” zei Vicky voorzichtig. “Een andere jurk zou denk ik beter bij haar passen.” Ik zuchtte opgelucht, ik hoefde tenminste geen scène te schoppen. Aleandro kwam weer overeind uit zijn dramatische positie, zijn gezicht klaarde op.

Ik wil blijven lezen LEUK!

I agree with her,
zielige Aleandro

Goed dan, een XL stuk!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Dat is het!” Hij stak zijn vinger in de lucht en trok een serieus gezicht. “We gaan een andere jurk zoeken. Heel goed bedacht, vanavond ga je schitteren, prinses. Wees daar maar zeker van!” En hij spurtte weer weg. Vicky staarde verward van hem naar mij.
“Prinses… ?”
“Lang verhaal,” zei ik zuinig. Goed zo, dus ze begreep dat Aleandro niet in te pikken was. Vicky knikte en begon toen tussen de rekken te kijken, soms haalde ze er een jurk uit en hing het toen weer hoofdschuddend terug.
“Prinses!” Tien minuten later kwam Aleandro aanstormen met een hele berg jurken in zijn armen. “Deze moet je gaan passen!”
“W-wat… ? Allemaal?”
“Ja natuurlijk!” riep hij vanachter de berg jurken. “Oef, kun je die even voor me oprapen,” vroeg hij aan Vicky toen hij een lichtblauw exemplaar liet vallen. “Ik kan er niet bij zonder de rest te laten vallen.”
Vicky knikte en boog door haar knieën heen om het op te rapen. “Deze is wel leuk,” mompelde ze toen ze het omhoog hield. Misschien moet je het maar eens gaan passen.”
“Ja!” Aleandro”s ogen glansden toen hij de berg kleding in zijn armen liet vallen. “Passen, passen, passen,” jengelde hij als een klein kind. Hij trok de jurk uit Vicky”s handen en duwde mij een pashokje in, de jurk kwam er twee tellen achteraan.
“Passen!”
Ik zuchtte en bekeek de jurk. Toegegeven, het was mooi. Simpel, maar klassiek en het kwam tot over de knieën. Eigenlijk paste het helemaal niet bij mij, het was echt een meisjesmeisje jurk en zo was ik totaal niet. Ik hield meer van XXL vesten, sneakers en een skinnyjeans, van jurken moest ik niets hebben en al helemaal niet van meisjesmeisje jurken. Toch trok ik het aan, omdat ik bang was dat Aleandro anders weer met het vuurrode exemplaar kwam aanzetten. De stof gleed over mijn huid heen en toen ik mijn ogen opende stond ik versteld. Het was een prachtige jurk, gewoonweg geweldig. De stof was heel licht en de hals laag uitgesneden, maar ook weer niet te laag. Het lijfje zat strak maar de rok eronder losjes. Niet wijd, zoals met die hoepeljurken, het hing gewoon los. Als ik rond draaide zou het vast en zeker omhoog wervelen.
“Klaar?” voor ik nog kon antwoorden trok Aleandro het gordijn weg en ik zond hem een vernietigende blik.
“Heeft niemand je gezegd, dat je eerst moet luisteren naar het antwoord voor je op eigen houtje gaat handelen?”
Hij zei niets, maar staarde met open mond naar mij. Zijn hand kwam aarzelend omhoog. “Ben jij dat echt, Thalia?”
“Nee, ik ben het monster van Loch Ness, nou goed?”
Vicky giechelde even, maar deed haar hand voor haar mond toen Aleandro zich verbaasd omdraaide. Ik grijnsde, zo slecht was dat verkoopstertje dus niet.
“Maar hij heeft wel gelijk,” zei Vicky. “Het staat je echt heel erg goed. Ik denk dat je, je bijnaam eer aan doet, als je deze draagt.”
“Ja, mijn prinses die een prinsessenjurk draagt,” zei Aleandro met glimmende oogjes. “Je moet hem nemen.” Hij nam me kordaat bij de arm en sleurde me alweer naar de kassa toe.
“Punt één,” begon ik en ik maande hem zachtaardig tot stilte, de harde aanpak was toch niet zo gunstig bij de blonde jongen. “Ik heb de jurk nog aan, als je het vergeten was. En punt twee, ik heb echt niet genoeg geld voor zo”n jurk!”
“Ja, je kunt maar beter je jurk uitrekken voor ik hem betaal,” was hij het met mij eens.
“Wat, nee! Je gaat niet zo”n dure jurk voor mij betalen, dat sta ik niet toe,” protesteerde ik. Het prijskaartje van de lichtblauwe jurk had ik dan nog niet bekeken, maar het moest vast en zeker duur zijn geweest.
“Ik kies de jurk voor je uit, dus ik betaal,” zei hij zonder er nog meer woorden aan vuil te maken. “En ga nu niet zeggen dat je het me verbied, want dan ga ik hier ter plekke in huilen uitbarsten. Je weet dat ik het kan, schat.”
“Grmpff…” ik verdween onder dwang het pashokje weer in en begon met het uittrekken van mijn prinsessenjurk. Het was inderdaad een hele mooie jurk, een beetje beschaamd trok ik het weer recht en bewonderde ik enige tijd mezelf. Hij zat prachtig. Ik zou het nooit toegeven waar Aleandro bij was, maar ik was echt heel erg blij met deze jurk. En vanavond zou ik het dragen, voor het feestje. Zal Matthew het een leuke jurk vinden? De gedachte schoot al door mijn hoofd voordat ik mezelf kon tegen houden. Ik klemde mijn kiezen op elkaar en trok de jurk meteen uit. Die gedachte hoorde ik niet te hebben, het was fout. Het mocht niet. Het kon niet.
“Thali?”
Ik wrong mijn hand door het goede gat van mijn vest en hield in één vloeiende beweging het gordijn goed vast. Aan het getrek te velen was mijn beste Elvis inderdaad weer van plan geweest het gordijn zonder pardon te openen.
“Ben je nog niet klaar?”
Nee, slimmerd, daarom houd ik met alle macht dat ding dicht. “Ik kom eraan,” riep ik naar hem, voordat hij dacht dat ik bewusteloos op de vloer lag en alsnog het gordijn open zou trekken. “Geef me een minuutje. Hier, reken anders alvast dit af,” ik reek hem de jurk aan door een kiertje. Hij slaakte een verraste kreet.
“Mag ik het afrekenen?”
“Ga je gang,” zei ik duf.
“Je krijgt hier geen spijt van, prinses. Wacht maar tot je, je echte verassing te zien krijgt!” Dolenthousiast liep hij met de jurk in zijn armen gedrukt naar de kassa toe. “Vicky, kom je nog?” kwam er nog bulderend achteraan en ik hoorde Vicky haastig naar hem toe klik-klakken op haar hakken.
“Ik kom!”

GENIAAL

“Ogen dicht houden!”
“Ik kan toch niks zien, je houd je handen al voor mijn ogen,”antwoordde ik, maar ik gehoorzaamde wel. Aleandro had net Matthew”s auto op een verlaten plek geparkeerd en was me nu al zeker twintig minuten met bedekte ogen aan het rondleiden. Nadat we, ik bedoel Aleandro, de jurk had gekocht waren we naar een afgelegen dorpje gereden waar hij heel geheimzinnig over deed. Hij wilde zelfs niet zeggen hoe het dorpje heette en zei al die tijd niets behalve dat ik mijn ogen dicht moest houden.
“Echt niet kijken!”
“Nee, nee,”zei ik gedwee. “Zijn we er al bijna?”
“Nog even,” mompelde hij. “Ja, doe je ogen maar open!”
“Dat doe ik ook, maar ik zie niks,”antwoordde ik nors.
“Woeps, sorry,” zei Aleandro verontschuldigend en hij haalde zijn handen weg van voor mijn ogen. Ik keek recht in twee paar gezichten die haast een identieke grijns op hun gezicht geplakt hadden. Mijn adem stokte in mijn keel en produceerde een raar geluidje. Voor ik wist wat er gebeurde stoof ik op mijn vrienden haf en trachtte hen in één slingerbeweging beiden te omhelzen. Ik lachte uitgelaten en drukte twee klapzoenen op hun wangen.
“Jullie zijn het echt,” bracht ik nog steeds ongelovig uit. “Ik kan het gewoon niet geloven!”
“Nou, het zal toch echt moeten,” zei Ralph vrolijk. “Als het goed is hoor je nu namelijk niet te slapen.” Hij steunde met zijn kin op mijn hoofd en kneep zijn ogen toe. “En wie ben jij,” vroeg hij aan Aleandro die twee meter verderop grijnzend toekeek. Dylan slaakte een vermoeide zucht.
“Soms snap ik echt niet hoe jij al die jaren bent overgegaan,” zei hij en hij rolde met zijn ogen. “Dat is Aleandro natuurlijk! Je weet wel, de jongen die deze verassing heeft georganiseerd?”
Ralph liet mij los en ik knuffelde Dylan ook voor ik mij met glimmende ogen omdraaide naar Aleandro. Met een kreet vloog ik de blonde jongen om zijn hals. “Heel erg bedankt, je bent mijn allerbeste vriend voor eeuwig!”
“Dat hoor je niet te zeggen wanneer je beste vrienden net gearriveerd zijn,” mompelde Ralph achter mijn rug om en Dylan gaf hem grinnikend gelijk. Aleandro liet zich gewillig omhelzen en sloeg zijn armen om me heen.
“Trouwens het was niet helemaal mijn idee,” zei de blonde jongen toen ik weer netjes op mijn voeten stond. “Matthew is degene die zei dat ik het moest doen en hij maakte het mogelijk dat deze twee hier überhaupt hier konden komen.”
“Ja, ja, zie je wel!” Ralph gooide juichend zijn armen in de lucht en draaide zich toen pijlsnel om naar Dylan. “Ik wist wel dat er twéé jongens waren die dit hadden georganiseerd. Wat betekend dat mijn opmerking aan het begin terecht was en…” hij sloeg zijn armen over elkaar en leunde tegen een bakstenen muurtje aan. “Dat onze Thali hier veel vriendjes heeft.”
Mijn gezicht werd meteen warm. “RALPH!”
“Zei ik iets?” De donkerharige jongen verschool zich snel achter zijn vriend. “Ik heb niets gezegd, heb jij iets gehoord Dylan?”
“Helemaal niets,” zei Dylan vermoeid en Ralph kwam weer achter hem vandaan.
“Zie je wel? Geen reden om op mij te gaan schreeuwen dus, Thali. Nou, vertel is, hoe is het om beroemd te zijn? En hoe heb je het eigenlijk voor elkaar gekregen om onder de neus van al die camera”s te verdwalen?” Hij trok een gezicht. “Ik weet je reputatie –spijtig genoeg ken ik je al zo ongeveer mijn hele leven- en ik weet dat je eens gevraagd had wat de weg terug was, terwijl er maar één weg naar huis was. Maar dit leek me zelfs voor jou heel moeilijk, je was constant omringt door mensen! Oh, en als je dan toch bezig bent, stel me even voor aan die nieuwe vriendin van je, Tess heet ze toch? Daarna moeten we het echt even hebben over- “
“Het spijt me, Thali,” zei Dylan hoofdschuddend. “Hij heeft je heel erg gemist, heus. Het komt er alleen niet zo goed uit.”
Ik begon te lachen en Aleandro staarde ons alle drie onthutst aan. “Zijn dit nou je beste vrienden, die je zo graag wilde zien?”
“Yep, het zijn ze helemaal,” bevestigde ik met een glimlach. Aleandro besloot dat het hem niet uitmaakt, aangezien hij ook wel eens zijn kuren had en toverde weer een grijns op zijn gezicht.
“Goed, nu ik het gelukkige weerzien heb mogen meemaken, is het tijd om naar onze tijdelijke huis te gaan. We passen allemaal makkelijk in de auto dus ik wil geen gezeur,” hij dirigeerde ons naar Matthews auto toe en opende het portier. “Allemaal instappen graag,” zei hij met een grote grijns. “Ik ga deze beauty weer een aan het werk zetten.”

Klein stukje, want dit is het einde van hoofdstuk 14

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Die opmerking was echt heel erg misplaffft!” Ik had snel mijn hand voor Ralph zijn mond geslagen en zond Dylan een wanhopige blik. Ralph had vast zijn dag niet vandaag.
“Excuses voor de extraverte uitspraken van mijn vriend hier,” zei Dylan rustig. Aleandro lachte hartelijk.
“Weet je, prinses, ik denk dat ik je vrienden wel mag,” met die woorden startte hij de auto en scheurde weg.
“Prinses?” vroegen Dylan en Ralph in koor. Hoewel het woordje dat Ralph produceerde nogal vervormd klonk vanachter mijn hand. Ik rolde met mijn ogen toen ik Aleandro tevreden zag grijnzen, hij had Ralph eindelijk met een mond vol tanden laten staan.
“Lang verhaal verzuchtte ik…”
Ralph sloeg zijn armen om mij heen en trok me stevig tegen zich aan. “Wees maar niet ongerust, Thali,” mompelde hij in mijn oor terwijl hij om de seconde een wantrouwige blik naar Aleandro zond. “Zodra je terug bent nemen wij je weer onder onze hoede. Het is een gevaarlijke plek hier. We hadden hier veel eerder moeten komen.”
“Ralph,” zei ik kalm. “Wat heb je op?”
“Hij heeft zo ongeveer vijftig blikje energy drank op, omdat er geen alcohol in de reisbus werd vervoerd,” zei Dylan van mijn andere kant. “Sinds het dertigste blikje draaide hij een beetje door, maar toch bleef hij drinken.”
“Ah, dat verklaard het,” antwoordde ik terwijl ik me uit Ralph”s houdgreep probeerde te bevrijden. “Aleandro?”
“Ja?”
“Wil je een kamer voor deze twee hier regelen in Schloss Mirabell? Ik denk dat Ralph zo meteen nock out gaat, zodra hij al zijn energie kwijt is.”
“Kom voor me kaar, prinses. Vergeet niet dat het feest al vanavond is,” voegde hij er nog aan toe.
“Welk feest,” vroeg Ralph woest met grote pupillen. “Sinds wanneer feest onze Thali?” ik klopte hem op zijn rug. Een doorgedraaide Ralph. Ook dat nog.
“Nou,” drong Ralph aan en hij draaide zich naar mij toe. “Vertel op, sinds wanneer feest jij?”
“Het is een feest voor alle deelnemers, Ralph,” legde ik uit. “Ik kan niet anders, jullie mogen anders ook wel komen, of mag dat niet,” vroeg ik aan Aleandro.
Hij haalde zijn schouders op. “Er staat nergens dat het niet mag.”
Ralph maakte nog een nors geluidje en legde toen zijn hoofd op mijn schouders. “Eerst slapen,” mompelde hij en hij sloot zijn ogen.

wat een stelletje eikels

15. Glitter, glamour en meer van dat soort dingen.
“Nee, nee, nee,” haastig onderbreekt Glenn Evi. “Niet doen, Evi. Ik weet dat je soms iets nieuws wil uitproberen, maar niet met Thalia.” Voor het eerst sinds ik Glenn ken zie ik zijn gezicht eens niet dromerig kijken. Eerlijk gezegd keek hij wat geschokt.
“Maar het gaat haar echt beeldig staan!” Evi hield een grasgroene lippenstift in haar handen en staarde smekend naar Glenn. “Toe nou, het staat vast prachtig. Ze heeft er het goede huidskleur voor.”
“Geen denken aan,” zei Glenn en hij pakte de lippenstift uit haar handen. “We gaan Thalia dit soort dingen niet opsmeren, dan kan ze net zo goed als clown daar verschijnen.”
“Hoe bedoel je “als clown,” vroeg Evi beledigd. “Ik weet heus wel waarover ik het heb hoor! Ik ben niet één of ander amateurtje, wat denk je wel niet. En dat noemt zich een partner,” mompelde ze er achteraan. Ik grinnikte, ze leken net een getrouwd stel als ze zo kibbelden. Maar ik was blij dat Glenn weer iets van zich had laten horen, ik met groene lippenstift op. Nee, dat zou niet echt een doorslaand succes geworden zijn.
“Het wordt zeker weer de lichtroze lipgloss met een vleugje glans doorheen,” vroeg Evi mokkend aan Glenn. Hij schudde zijn hoofd.
“Nope, eerst een subtiele oranjeroze lippenstift –maak je geen zorgen, Thalia, het zal niet heel fel zijn- en daarop een glanzende lipgloss, voorschriften van Aizo.”
“Hm, dan kunnen we maar beter beginnen,” zei Evi. “Laat me eens dat document zien, ik heb het volgens mij niet gelezen.”
“Hoe zou dat nou komen,” mompelde Glenn en hij liep weg om meer spullen te halen voor mijn make-up en haar. Mijn stylisten en ook Aizo waren erg te spreken geweest over mijn jurk. Ze hadden er al één klaar liggen voor me, zoals elke stylist had voor zijn of haar deelnemer, maar vonden het goed dat ik de door Aleandro gekozen jurk zou aantrekken, tot grote vreugde van de blonde jongen. Ik kon gewoon niet geloven dat het feest vanavond al over een paar uur was. Mijn voet was aan de betere hand, maar ik mocht nog steeds van niemand optreden morgen, dus vanavond kwamen er hoogstwaarschijnlijk ook nog cameramannen binnen die een paar momenten van mijn belevenissen vanavond zullen vastleggen voor morgen.
Ralph was in zijn appartement neergeknald op een bed en volgens de berichten nog niet wakker geworden, maar Dylan zei dat hij de jongen wel zou meekrijgen naar het feest. Ik had nog nagevraagd bij Anna en Matthew en ze hadden allebei gezegd dat het geen probleem was als ik mijn vrienden meenam. Het was echt onvoorstelbaar wat voor metamorfose de zwartharige jongen had ondergaan. Hij had vriendelijk geleken, alsof hij geen wrok meer koesterde voor me. En had heel ontspannen met me gepraat, had zelfs met een plagerige glimlach gevraagd hoe ik de verassing had gevonden en of Aleandro nog een leuke jurk had kunnen uitkiezen.
Ik zuchtte verward. Hij was zo knap, en nu hij aardig deed, bijna perfect. Maar het kon niet, herhaalde ik talloze keren in mijn hoofd, het kón niet.
“Thali, doe je ogen open,” commandeerde Evi me en ik werd wakker geschud uit mijn zwelgende medelijden. “Ik moet een lijntje trekken en dat gaat niet als je, je ogen zo krampachtig dichthoud.” Ze boog zich voorover en trok een lijntje onder beide ogen. Daarna ging ze aan de slag met licht- en donkerblauwe mascara die bij de kleuren van mijn jurk horen. Ze liet de kleurtjes in elkaar overlopen terwijl Glenn ondertussen kritisch naar mijn haar staarde.
“We steken het op,” besloot hij uiteindelijk. “Met krullende plukjes langs je gezicht.” En hij ging aan de slag. Nadat Evi klaar was met mijn gezicht pakte ze mijn nagels en toen ze de onverzorgde afgekloven stompjes zag slaakte ze een geïrriteerde zucht.
“Thali, ik heb je nog zo gezegd dat je moet ophouden met het nagelbijten. Kijk naar je nagels!”
“Het spijt me, Evi,” zei ik met een schuldige blik op mijn nagels. Door al die kopzorgen over de wedstrijd en Matthew was ik weer begonnen met bijten. Evi maakte een vaag gebaar en ging aan de slag met mijn nagels. Ze plakte er nepnagels op, om het wat mooier te laten lijken en begon ze toen in de juiste vorm te vijlen. Daarna deed ze er nog glanzende lichtroze bijna doorzichtige nagellak op. Toen ze klaar was, deed Glenn nog de laatste plukken van mijn haar goed en staarde hij tevreden naar het eindresultaat.
“Doe je cape is af,” zei hij met een klein glimlachje en dromerige ogen. “Ik wil eens kijken hoe het er in zijn geheel eruit ziet.”

Je hebt echt scrijftalent!

je post minder

Sorry, sorry, ik was gisteren de hele dag weg, anders had ik wel weer een stuk geplaatst ^^
En Lisa heel erg bedankt, ik werd helemaal blij van je reactie toen ik het las!

Omdat ik zo lang niet heb gepost, een langer stuk!
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ik deed de cape af die hij had omgedaan om mijn jurk tegen de make-up en andere chemische producten te beschermen en stond op. De jurk ruiste zachtjes en licht om mijn benen heen, hij zat als getogen. Evi en Glenn zwegen even en begonnen toen, alsof het gepland was, samen te klappen. Ik glimlachte verlegen.
“Jeetje, Thali. Je ziet er echt goed uit,” zei Evi enthousiast. “Al zeg ik het zelf.”
“Als een prinses,” bevestigde Glenn knikkend en ik moest lachen. Aleandro zal eindelijk zijn prinses zien, dacht ik nog glimlachend toen Aizo de kamer binnen kwam. Hij bleef even op een afstandje staan, glimlachte stralend en kwam met open armen op me afgelopen. In een omhelzing van veel aftershave en een wervelende jurk complimenteerde hij me.
“Echt een prachtige jurk, Aleandro heeft smaak,” zei Aizo nadat hij me los had gelaten. “Misschien moeten we hem maar aankaarten als ik weer eens een jurk moet uitkiezen.” Hij lachte hartelijk en ik glimlachte als een boer met kiespijn. Aleandro een jurk laten uitkiezen? Dat wordt een ramp, zonder overdrijven.
“Thali!” Tess en Mona kwamen grijnzend de kamer binnen. Ze zagen er allebei prachtig uit en hadden, net als ik, een jurk aan. Mona een schattige lichtroze met brede bandjes en kleine bijpassende muiltjes. Haar kroezende haar was gestijld en hing nu los tot net over haar schouders. Ze had een stralende glimlach op haar gezicht en haar ogen twinkelden opgetogen. Tess had een lange sierlijke lila jurk aan die tot haar enkels kwam, met een split erin. Ze droeg torenhoge hakken en het verbaasde mij dat ze er nog zo snel op kon lopen, want voor ik het wist waren haar armen al om me heen gewikkeld en gaf ze mij haar beroemde wurgomhelzing.
“Je ziet er echt prachtig uit,” zei ze grijnzend en ze hield me op een armlengte afstand. Ze zag er zelf ook geweldig uit in haar sierlijke jurk. Anders dan mijn sprookjesachtige jurk en accessoires, hadden ze haar heel vrouwelijk opgemaakt, volwassen. Tess leek eerder in de twintig dan zeventien.
“Anders jij wel,” antwoordde ik grijnzend. Mona pakte onze handen en trok ons mee naar de uitgang.
“We gaan,” kondigde ze aan met een koppige uitdrukking op haar fijne gezichtje. “Anders komen we te laat. Oh, en Thali,” ze hield haar hoofdje scheef. “Matthew vroeg nog naar je.”
“Is dat zo,” vroeg ik verwonderd. “Hoezo?”
“Ik kwam hem ook nog tegen,” zei Tess bedachtzaam terwijl ze via Mona mij aan haar arm meesleurde. “Hij zei tegen me dat je niet meer naar hem toe hoe hoefde te gaan, maar dat hij je op het feest wel zal zien. Hij wilde alleen zeggen dat je op je voet moest letten en op moest passen.” Ze wierp een blik op mij. “Valt het je niet op hoe beschermend hij is tegenover jou? Tegen anderen zegt hij dat soort dingen nooit, zelfs niet tegen Veronique en die twee hebben wat met elkaar.”
Het voelde alsof de grond onder mijn voeten verdween. “Hebben Matthew en Veronique iets met elkaar,” vroeg ik met een krijtwit gezicht en ik bleef abrupt staan omdat het licht in mijn hoofd werd. Mona en Tess staarden mij bezorgd aan.
“Nou, niet officieel,” zei Mona voorzichtig, met zachte stem. “Maar hier en daar wordt wel eens geroddeld over ze, omdat ze zo vaak bij elkaar zijn. Er werd ook geroddeld over Matthew en jou, door zijn vreemde gedrag, maar als er iets was tussen jullie dan zou je het ons wel verteld hebben, toch?”
Ik leunde tegen de muur aan en probeerde al die verwarrende gevoelens op orde te krijgen. “Natuurlijk zou ik het jullie verteld hebben,” zei ik, nog steeds duizelig. Veronique en Matthew. Veronique en Matthew samen lachend. Veronique en Matthew, samen, niet ik. “Maar misschien… misschien is het tijd dat ik jullie wat dingen vertel die ik tot nu toe nog niet gezegd heb,” zei ik uiteindelijk. Mona en Tess wisselden een blik en kwamen ieder aan één kant van mij staan.
“We dachten al dat er iets met je aan de hand was,” zei Tess. “We hebben een half uurtje voor we officieel bij het feest horen te zijn. Dus begin maar met vertellen,” ze glimlachte bemoedigend.
“Jullie weten toch dat ik bijna elke avond naar buiten ga,” zei ik een beetje beschaamd. “Zo genaamd om even lucht te scheppen.” Ze knikten allebei. “Ehm… ik ging niet voor de lucht in ieder geval.”
“Dat was wel duidelijk,” kwam Mona”s stemmetje naast mij. “Je deed er altijd zo vaag over, maar we besloten en maar niet te veel over door te vragen. Ik glimlachte dankbaar.
“Ja, ik weet dat ik er vaag over dit. Maar nu ik jullie toch dingen ga opbiechten kan ik beter alles vertellen.” En ik begon met mijn verhaal. Over Lucian, Aleandro, Matthew, Matthew”s zusje en het ongeluk, Veronique”s uitspraken. Alles. Het kwam er allemaal uit, in een stortvloed die ik niet kon stoppen, al had ik het gewild. Mona en Tess luisterden zonder mij ook maar één keer te onderbreken. Af en toe knikten ze of trokken ze een gezicht, maar geen geluid kwam er aan te pas. Uiteindelijk, nadat ik alles uit de doeken had gedaan, viel ik stil. Het eerste wat ze deden was me een dikke knuffel geven en daarna weer meetrekken. Met een verhoogd tempo.
“Jij, Matthew en Aleandro ook,” zei Mona hoofdschuddend. “Heb je het dan niet door?”
“Wat heb ik niet door,” vroeg ik verward en een beetje hijgend omdat ze steeds harder gingen lopen.
“Aleandro vind je leuk, heel leuk –op wat voor manier precies weet ik niet, maar ik heb wel een vermoeden- en Matthew… Matthew gééft om je, op een diepere manier dan ik eerder heb gezien. Hij houd denk ik van je,” antwoordde Tess voor Mona.
“Op een broederlijke manier, ik weet het,” zei ik, een beetje neergeslagen.
“Nee, niet alleen zo,” zei Mona en ik draaide verbaasd mijn hoofd haar kant op. “Hij vind je leuk om wie jij bent, niet alleen om zijn zusje, hij beseft het alleen niet.”
“Precies,” knikte Tess bevestigend. “En nu moeten we gaan rennen, want de auto naar het feest vertrekt over ongeveer twee minuten en dat halen we niet in zo”n tempo.”
“Hoe bedoel je we moeten rennen,” hijgde ik buiten adem en zwalkend op mijn hakken. “Dat doen we toch al?”
“Nee, dit is snelwandelen, ik bedoel écht hardlopen,” zei Tess en ze spurtte ervandoor met Mona aan haar arm en mij erachteraan.

lekker lang stuk

nice,
ooh, ik vind het zo ontzettend lullig, thalia houd twee hele leuke jongens (innerlijk/uiterlijk) aan het lijntje. zonder dat ze het goed en wel beseft.....