Thank you! ^^

-------------------------------------------


De aula was vol, echt própvol. Zo vol dat je er letterlijk tussen moet wringen als je erbij wilde staan, maar ik had gelukkig wel goed zicht. En onze aula was groot, dus dat zegt wat. Helemaal vooraan was blijkbaar gebouwd, want er pronkte een enorm podium. Wel van hout, je kunt niet alles hebben, maar toch. Plotseling klonk er gekuch vooraan. Nou ja, een soort vervormde harde kuch die je altijd hoort als je door een microfoon hoest.
Directeur Merdon stond vooraan op het podium met de microfoon in zijn hand. Achter hem was een groot scherm opgesteld die blijkbaar als televisie diende. ‘Best jongens en meisjes,’ begon hij, een beetje nerveus. ‘Zoals de meeste van jullie weten doen wij mee aan het programma "Super Star."‘ Weer een kuchje, misschien had hij last van zijn keel. ‘De opdracht is dat tien leerlingen van onze school naar Oostenrijk worden gestuurd waar ze een maand lang zullen strijden voor onze school.’
Gejuich door de leerlingen.
‘De leerlingen die gaan zullen een aangepast lesrooster krijgen zodat ze niet te veel zullen achter lopen met de leerstof als ze weer terug komen.’
Boe geroep. Had je kunnen verwachten.
‘Maar nu moeten we natuurlijk wel nog tien leerlingen zien te vinden die naar Oostenrijk gaan...’ hij pauzeerde even voor het effect. Woesh, die man kon zo in de showbusiness. Zou hij dan vrienden met Norby worden denk je? Ik schudde mijn hoofd, back to business, Thalia!
‘en daarom houden we vanaf donderdag hier audities zodat we de beste eruit kunnen halen. Het maakt niet uit wat je doet; zang, dans, voor mij part goochel je. Het moet alleen wel góéd zijn. Want we willen natuurlijk wel winnen, of niet soms?’
Alle leerlingen schreeuwden geestdriftig "JA" en Directeur Merdon gaf tevreden de microfoon door aan een klein vrouwtje met blond stijl haar en modieuze kleding.
‘Hallo allemaal,’ begon ze met zachte stem in het Engels. ‘Ik ben Anna Gowthen en ik ben hier om een aantal regels op te noemen die voor de show Super Star gelden.’ Geroezemoes weerklonk uit het publiek. ‘En om aan te kondigen dat ik de begeleidster zal zijn voor de tien leerlingen die naar Oostenrijk gaan,’ voegde ze er met een glimlach nog aan toe. ‘Ik kijk er al naar uit om met jullie te mogen samen werken. Maar nu de regels,’ ze haalde een wit briefje tevoorschijn en las hardop voor: ‘In de wedstrijd is het belangrijk dat je eerlijk speelt. Dingen zoals drugs, drank of medicijnen die je losser maken en beter laten presteren zijn dus verbóden,’ Anne keek op van haar papiertje.
‘Dit moeten jullie heel serieus nemen, want zodra je betrapt word is het spel over en kun je vertrekken. Regel nummer twee: de leerlingen die gekozen worden om naar Oostenrijk te gaan zullen hun familie en vrienden lange tijd niet zien. Daarom hebben ze eens in de twee weken een vrije dag om samen met hun familie of vrienden door te brengen. Regel drie: jullie mogen twee beroemdheden uitkiezen die jullie samen met jullie begeleider of begeleidster kunnen helpen om te winnen. Regel vier: er mag niet worden gediscrimineerd door middel van uiterlijk, geslacht of geloof. Doe je dit wel en je luistert niet naar onze waarschuwingen, dan sturen we naar huis. We spelen eerlijk in Super Star. Regel vijf: Er mogen maar tien leerlingen mee naar Oostenrijk. Dat wisten jullie wel, maar ik moest alle regels oplezen, dus. En Regel zes: Maak zo veel mogelijk plezier en zet je extra veel in.’ Toen ze klaar was verfrommelde ze het briefje en richtte zich toen met een glinstering in haar ogen weer op ons. ‘We hebben ook nog een verassing voor jullie,’ kondigde ze aan. ‘We hebben alvast één van de twee beroemdheden bij ons, de ander mogen jullie zelf uitkiezen. Maar veel leerlingen verwachtten al dat we iemand meenamen, dus...’ Ze deed een stapje achteruit en keek toen verwachtingsvol naar de hoek van een podium waar een figuur het trapje op kwam lopen.
‘Hier is...’ zei Anne langzaam. ‘Jordin Sparks!’
Boem! Ontploffing! Vuurwerk met sterretjes.

Jordin kwam natuurlijk met een hele grote glimlach het podium op gelopen en nam de microfoon van Anne over. Van haar speech hoorde ik niet echt veel alleen dan dat ze het leuk vond om onze school te begeleiden. Gelukkig voor haar was onze school niet gewelddadig aangelegd. Of dat hoopte ik toch. In ieder geval kun je, je denk ik wel voorstellen dat het er niet echt rustig aan ging. We hadden nog nooit een beroemdheid op onze school gehad en het was best wel gaaf, al zeg ik het zelf. Nu ben ik niet zo fan van Jordin Sparks, maar ik vond haar muziek wel aardig en ik vond het wel leuk dat ze op onze school wilde komen. Het bleek dus -aan het eind kon ze nog een woordje hier en daar ertussen krijgen- dat zij ook in de jury zat, samen met Anne en nog iemand, maar daar hoorde ik de naam niet van. Het was ook zo’n herrie.
Op dat moment ging de bel en de aula stroomde heel langzaam leeg. Natuurlijk waren de leerlingen niet meer te stuiten na dit nieuws en de rest van de dag waren uren vol dolle pret met wanhopige leraren die trachtten enige orde te scheppen.

Ik weet niet of mensen het nog lezen, maar ik post elke dag gewoon een stukje
Reacties natuurlijk altijd welkom! ^^

-------------------------------------------------------------------

2. Danslessen.
Thuis aangekomen mikte ik mijn tas in de hoek van gang en ging op een drafje door naar de keuken. Ja, ik had weer eens honger. Misschien niet zo’n goede gewoonte van een zeventienjarige -je weet wel, al die dingen over hoe veel calorieën je maar per dag binnen mag- maar ik draag toch altijd XXL vesten, dus je ziet er toch niets van -bovendien heb ik een normaal gewicht, dus niemand hoeft zich zorgen te maken. Toen ik een zak chips bemachtigd had merkte ik pas dat ik nog steeds mijn schoenen aan had en bedacht me dat mijn moeder uit haar vel zou springen als ze het wist. Dus liep ik op een sukkel drafje weer terug en schopte mijn sneakers uit. Ze zijn wat oud -het wit lijkt nu eerder op vieze zwart/grijze smurrie- maar ik ben desalniettemin dol op ze. En er zaten knalblauwe veters in, wat wil een mens nog meer?
Voordat ik begon met koken besloot ik nog even mijn huiswerk te doen en mijn lieftallige broertje over te halen om de laatste boodschapjes te doen. Waarschijnlijk was hij weer eens aan het gamen, maar ik had morgen een toets en dat vond ik nou net een betere smoes dan zijn spelletjes.
‘Kynaaan!’ Ik nam in drie sprongen de trap naar boven en roffelde op de deur van mijn broertje. Hij had vorige maand in grote zwarte letters: "Get Lost!" op de voorkant geschilderd, maar dat deerde me niet. Mijn moeder had er wel bijna een rolberoerte van gekregen, maar omdat mijn vader er wel de lol van in zag besloot ze dat hij het er niet af hoefde te schrobben. Ach, mijn kleine broertje kwam net in de puberteit. Wat schattig
‘Wat!’ zijn hoofd met warrig zwart haar, dat in bijna alle opzichten op de mijne leek, kwam net van achter de deur tevoorschijn. Woesh, weg schattigheid. Wat zei ik? Het is een chagrijnige onderkruipsel.
‘Jij gaat voor mij boodschappen doen,’ begon ik poeslief.
‘Dacht het niet,’ bromde hij en smeet de deur in mijn gezicht dicht. Ik bonsde weer op de deur, harder. ‘Dacht het dus wél!’ gilde ik en kwam er tot mijn verbazing achter dat hij er niet tegenaan duwde zodat de deur meteen open vloog. Dacht ik het niet, hij zat weer achter de computer. Goed, het was tijd om de volwassen, beschaafde zus uit te hangen. Rustig, diep ademhalen.
‘Luister.’ Jij mormel. ‘Ik heb morgen een toets en ik moet ook nog eens gaan koken. Dus hoe denk je dat mama gaat reageren als ze erachter komt dat je niet eens de boodschappen heb kunnen doen omdat je zo nodig spelletjes moest spelen?’
Hij keek nors op. Ha, aandacht, dat mocht eens tijd worden. ‘Ja, ja, ik begrijp het al. Ik ga zo... nog even dit afmaken.’ Zijn ogen vlogen weer naar het beeldscherm en bleven daar plakken.
En nu de strenge aanpak. ‘Nee, je gaat nu. Ik moet vroeger koken, want papa heeft vanavond cursus.’ Tevreden liep ik weer naar buiten. ‘Over een kwartiertje wil ik mijn ingrediënten hebben. Het briefje ligt op de keukentafel.’
Bam. Hij had de deur weer dichtgesmeten. Nou, hij kon toch nooit lang boos op me blijven.
Ik moet zeggen, op sommige momenten ben ik best volwassen. Ik liep weer naar beneden, moffelde mijn leerboek onderin mijn tas tevoorschijn en plofte op de bank neer. Twee minuten hield ik het vol, daarna gooide ik mijn boek terug in mijn tas, drukte op het aan-knopje van de televisie en zapte naar MTV. Ah, "My sweet sixteen" begon net, just in time.

echt supper goed
blijf schrijven

ik blijf het lezen maar posten doe ik niet altijd,
dan krijg je elke dag weer een post van mij erbij.
maar geloof me ik lees het en vind het goed, en als ik het niet meer vind hoor je wel kritiek opbouwend waarschijnlijk...

ik vind trouwens je manier van schrijven heel leuk, ik weet niet wat het precies is maar het heeft wat.

Ik vind het ook wel een spannend verhaal ^^
ik blijf lezen, het zal alleen niet iedere dag zijn..
ga zo door !

Bedankt alledrie! En ik weet dat niet iedereen elke keer gaat posten, dat heb ik ook wel, ik was alleen een beetje benieuwd wie het allemaal lazen, dus bedankt voor jullie reactie. En Yociame ook nog bedankt voor het compliment.. ^^
Hier is voor één keer nog een tweede stukje vandaag!

--------------------------------------------------------------

Om precies kwart voor zes kwam mijn vader binnen gestommeld terwijl hij nerveus op zijn horloge keek. Ik wist precies wat hij nodig had en schepte meteen een bord vol om het dan op tafel neer te leggen. ‘Don’t worry, paps. Ik heb het eten al klaar en wel. Dus je kunt meteen aanvallen,’ zei ik dan ook vol trots.
Mijn vader glimlachte dankbaar naar me en aaide snel over mijn hoofd. ‘Wat zou ik toch zonder jou moeten, Thalia.’ Toen keek hij om zich heen en vervolgde: ‘Is je moeder nog niet thuis?’
‘Nee, die is naar de sportschool,’ ik grijnsde. ‘Ze is gelijk uit werk er naar toe gegaan, dus die is er voorlopig nog niet.’
Mijn vader glimlachte even en begon toen aan zijn avond eten. Binnen tien minuten had hij zijn bord op, pakte hij zijn spullen en liep alweer naar de deur. Hij gaf me nog een kus op mijn hoofd, riep gedag tegen Kynan die weer op zijn kamer zat en vertrok. ‘
‘Is goed, hoor,’ prevelde ik zachtjes. ‘Ik ruim het huis wel weer op.’ Ik hoorde hoe mijn vaders voetstappen wegstorven en besloot toen Kynan te roepen om te gaan eten voor ik aan de afwas begon.

‘Heb je het trouwens gehoord?’
‘Huh?’ verward keek ik op van mijn onaangeroerde bord. Mam zou pas laat terugkomen en ik was alvast een lijstje aan het maken voor welke dingen er nog in het huis gedaan moesten worden. De woonkamer in ieder geval, de afwas ook en misschien kon ik nog net één was draaien voor ik aan mijn huiswerk ging.
‘Je weet wel, van school. Dat we meedoen aan ene Super Star,’ Kynan wierp me een blik met een glinsterende oogjes toe, anders dan de mijne was zijn bord bijna leeg. ‘Gaaf, vind je niet?’
‘Hm, jawel. Is waarschijnlijk weer één van die acties die eerst heel gaaf zijn, maar die je later niet zo interessant vind. Denk maar aan radio 538,’ herinnerde ik hem eraan. Wat een afknapper was dat, en dan hadden we ook eens niet gewonnen.
‘Radio 538 was iets heel anders,’ deed Kynan tegendraads. ‘Dit is veel groter. Als je hier uitgekozen word als de tien besten en naar Oostenrijk gaat, dan word je echt mega beroemd!’
Oh, jee, die is iets van plan. ‘Hoe bedoel je: mega beroemd,’ vroeg ik langzaam, mijn ogen toegeknepen.

‘Ik ben van plan auditie te doen samen met Tim en Natasha,’ biechtte hij op. ‘Alleen nog aan niemand vertellen hoor. Het is nog geheim,’ vervolgde hij haastig.
‘Dat meen je niet.’ Aan zijn gezicht te oordelen meende hij het wel degelijk. ‘Wat gaan jullie dan doen?’
‘Dat mag ik niet vertellen, dat had ik al gezegd. Het is geheim,’ bromde hij beledigd.
‘Je hebt me al verteld dat je überhaupt auditie ging doen, dit kan er vast ook wel bij,’ probeerde ik op vleiende toon.
‘Ja, ja, is al goed.’ zei nogal krampachtig en pauzeerde even. ‘We gaan dansen en waag het niet me uit te lachen, want dan doe ik je wat,’ ratelde hij er snel uit waarna hij me dreigend aankeek terwijl ik tevergeefs probeerde mijn lachen in te houden. Misschien mocht ik niet lachen, maar een glimlachje -of een enorme grijns, het is maar hoe je het bekijkt- kon ik niet tegenhouden. Kynan kon niet dansen. Dat was al een feit sinds hij op driejarige leeftijd Beyoncé probeerde hij na te doen -wist hij veel dat meiden idolen nadoen absoluut "not done" is voor jongens. Ach, ja, toen hij vier werd was hij daar achter gekomen, en dan ook nog het lef hebben om mij alles de schuld te geven. Alsof ik hem had kunnen tegenhouden, hij was een eenpersoonsleger, sjeesde al dansend het hele huis door.
‘Kunnen jullie niet wat anders doen?’ kreeg ik moeizaam uit. Door je lachen inhouden terwijl je probeert te praten kun je hele goede lachspieren kweken, dat kon ik je wel vertellen. ‘Iets... minder gênants, misschien?’
‘Dat willen ze niet,’ zei Kynan een beetje beschaamd. ‘Maar ik vroeg me af,’ hij keek me verwachtingsvol aan. ‘Jij kunt toch goed dansen? Kan jij het me niet leren?’
‘Voor wanneer,’ vroeg ik verrast.
‘Eh, overmorgen?’
‘Overmorgen! En jij denkt in twee dagen te kunnen dansen?!’ Ik staarde hem met grote ogen aan. Die jongen is er geweest, zeker weten. Ik moest mijn familie eer behouden en hem koste wat het koste van dat podium afhouden.
‘Ja! Je hebt me al jaren niet meer zien dansen. Wie zegt dat ik nog steeds zo slecht ben?’ Riep hij geïrriteerd uit. ‘En je had me tegen moeten houden toen ik dat dansje van Beyoncé deed. Hoe bedoel je mijn grote zus...’
‘Oké, oké, ik doe het wel. En geen beledigend woord over mij of Beyoncé, dat dansje was schattig,’ eindigde ik vertedert.
‘Ja, en beschamend,’ mompelde Kynan binnensmonds terwijl hij zijn laatste hap voedsel naar binnen werkte. Ik bekeek mijn volle bord en besloot het voor later te bewaren terwijl ik opstond om aan de afwas te beginnen.
‘Kun je me trouwens een handje helpen met de afwas? Mam is nog niet thuis en anders moet ik alles alleen doen,’ zei ik met mijn ogen gericht op mijn broertje.
‘Is goed,’ hij stond gedwee op en volgde me naar de keuken. Soms is hij best lief, zolang zijn computer en games maar veilig verborgen in zijn kamer lagen.

En weer een stukje!
-------------------------------------

Een half uurtje later had ik de afwas gedaan en was de was gedraaid. De woonkamer kon ermee door, maar er kwam toch niemand, dus niemand moest klagen. Mijn moeder was inmiddels thuis en zat naast me op de bank televisie te kijken. Ik leerde uit mijn boek terwijl ik stiekeme blikken wierp op het televisie scherm. Op tijd leren voor een toets was nooit mijn sterkste kant geweest. Ach, het was toch pas over drie dagen. Nonchalant legde ik het boek op tafel en kroop langzaam weer terug op mijn plaats.
‘Moet jij niet leren?’ vroeg mijn moeder terwijl ze veel betekent naar mijn leerboek keek.
Ah, nee. Betrapt.
‘Ik ken het al,’ antwoordde ik schijnheilig. ‘Morgen herhaal ik het wel even.’
Mijn moeder keek me even doordringend aan en besloot toen dat ik verantwoordelijk genoeg was om goede cijfers te halen. Misschien dacht ze dat niet helemaal precies, maar ik weet zeker dat ik er dicht bij in de buurt kwam. Ik ben ook best verantwoordelijk. Echt, zonder overdrijven. Het komt er alleen niet altijd even goed uit.
‘Thalia!’ Kynan was net de trap af gestruikeld en kwam in een slippende beweging voor mij tot stilstand. ‘Je moet me helpen!’
‘Wat is er aan de hand, Kynan?’ mijn moeder keek verbaasd zijn kant op.
‘Morgen…’ Kon Kynan alleen maar uitbrengen.
‘Morgen?’ Ik fronste niet begrijpend mijn wenkbrauwen.
‘Ik. Morgen. Al. Dansen.’
Ik bleef even stil terwijl ik de informatie tot me door liet dringen.
‘Morgen!’ Met een sprong stond ik overeind en tuurde naar het grauwe gezicht van mijn broertje. ‘Mórgen?’
‘Ja, morgen.’
‘Kynan, Thalia, wat is hier aan de hand?’ Mijn moeder kwam overeind en keek ons aan, met een uitdrukking van onbegrip op haar gezicht geplakt.
‘Kynan gaat morgen optreden,’ antwoordde ik automatisch.
‘Hoe bedoelt ze optreden?’ richtte ze tot mijn broertje.
‘We hebben een nieuwe actie op school,’ zei Kynan een beetje schuchter. ‘Met echte beroemdheden enzo... ik, Tim en Natasha doen mee aan de talentenjacht.’
‘Wacht eens,’ het begon haar te dagen. ‘Bedoel je dat je gaat dansen?’
Ik schoot tegen wil en dank in de lach om de overrompelde uitdrukking van mijn moeder en het beschamende gezicht van mijn broertje. Dit was hilarisch, echt ge- een half wanhopige, half dodelijke blik van Kynan maakte duidelijk dat ik me moest gedragen. Juist, verantwoordelijkheid. Ik snap het. Maar zelfs mijn moeder kon het niet laten even te grinniken. ‘Kynan, lieverd. Is dit wel zo’n goed idee?’ vroeg ze.
‘Ik moet,’ zei Kynan koppig. ‘Ik heb het Natasha beloofd.’ Hij kleurde een beetje.
‘Ooh, ik snap het,’ zei ik grijnzend. ‘Wie is die Natasha?’
‘Dat gaat je niks aan,’ antwoordde Kynan gepikeerd.
‘Thalia, plaag je broer niet zo,’ zei mijn moeder met een blik op mij, ze glimlachte ten teken dat ze niet boos was. ‘Als hij wil dansen, dan mag hij dat zelf beslissen. Alleen als het niet lukt geeft het ook niet, lieverd,’ voegde ze eraan toe. ‘Je hoeft dit niet te doen als je niet wilt. Ik hoorde net dat je morgen al moet optreden, waarom ineens zo snel?’
‘Natasha zegt dat als we eerder optreden we een betere kans op slagen hebben, omdat ze meteen al zeggen of je door bent naar de volgende ronde. Als iedereen al is geweest zijn er misschien niet zo veel plaatsen meer en zeggen ze niet zo snel dat je door bent,’ zei hij, nog een tintje roder.
‘Weet je zeker dat je dit wilt doen?’ vroeg mijn moeder, een tikkeltje bezorgd nu. Zij was ook niet vergeten hoe Kynans danskunsten waren geweest. Maar anders dan bij mij, gaf Kynan háár niet de schuld ervan. Het is niet eerlijk.
‘Ja, ik weet het zeker,’ mompelde Kynan. ‘Thalia... ?’
Ik snapte de boodschap en zuchtte nog eens overdreven voor het dramatische effect. ‘Kom op, snotneus,’ zei ik terwijl ik hem een fikse klap op zijn rug gaf -je weet wel, net zoals mannen onder elkaar doen. Niet dat ik een man ben. ‘Laten we eens flink gaan shaken.’
Kynan bleef verdwaasd staan -bijna ongelovig, als ik niet zo’n stralend humeur had gehad zou ik het wel eens als een belediging kunnen opvatten- en daarom trok ik hem maar mee naar boven. Mijn moeder wenste ons nog succes met het dansen. Dat zouden we nodig hebben.

leuk, mooi

Ik schoot tegen wil en dank ik de lach

moet dat geen in zijn??

Dankjewel! En ik heb het foutje verbeterd.. . ^^

--------------------------------------------------------

In mijn kamer trommelde ik even een paar dansnummers op en plaatste een cd in mijn kleine radiootje. Sean Paul en Rihanna schalde met het nummer "Break it off" door de kleine ruimte. Om nog een beetje plaats te maken schoof ik mijn bureau tegen mijn bed en zette de rolstoel buiten de deur, de gang in.
‘Goed, ben je er klaar voor?’ zei ik tegen Kynan die nu met onzekere blik naar mij keek. Hij gebaarde iets onbeholpen met zijn handen. Niet dus. Maar ja, daar voor waren we hier.
‘Sta stil,’ zei ik toen Kynan trachtte te bewegen op het nummer. ‘Doe je ogen dicht en luister naar de muziek.’ Hij deed wat ik gevraagd had en sloot zijn ogen. ‘En nu ga je héél langzaam,’ zei ik vlak bij zijn oor -het zou toch wat zijn als hij me niet verstond. ‘Bewegen op de maat van de muziek. Probeer in het ritme te blijven.’
Hij deed zijn best, echt waar. Alleen... sommige dingen kun je gewoon niet. Dat heeft iedereen wel eens, zo ook Kynan. Zijn bewegingen leken meer op een geëlektriseerde marsmannetje dan op een professionele danser die morgen op het podium stond en zijn gezicht was krampachtig vertrokken. Ik liet hem nog even door gaan, misschien dat hij niet gelijk in het ritme kwam, maar na een tien minuten was het wel weer genoeg geweest. Oké, dan maar een andere methode.
‘Kynan!’
Hij schrok en opende zijn ogen. ‘Deed ik het goed,’ vroeg hij opgetogen.
‘Nou, eh...’ wat kun je daarop antwoorden? ‘Redelijk,’ besloot ik. ‘Maar ik ga je nu een paar moves leren.’
‘Wat?’
‘Een paar moves,’ herhaalde ik met engelengeduld. ‘Let goed op.’
Ik luisterde naar de muziek en deed toen een paar simpele bewegingen. Helemaal niet moeilijk, gewoon een beetje met je armen en benen bewegen op de maat. Na een paar bewegingen stopte ik en gaf met een knikje aan dat Kynan het na mocht doen. Het ging al beter. Hij kon dan misschien geen ritme houden, maar met bewegingen oppikken had hij geen moeite. Hoewel het een beetje stroef ging. We gingen door, een wel twee uur lang. En aan het eind kon op hij het hele liedje van de soulja boys: "Kiss me thru the phone" perfect bewegen. Alleen toen ik een ander nummer opzette ging het weet mis. De ritme zat er weer niet in. Hij deed onbeholpen een paar bewegingen die hij van me geleerd had, maar het paste totaal niet in het liedje.
‘Op wat voor liedje gaan jullie dansen?’ vroeg ik hem nadat ik het raam op een kiertje had gezet, van dansen kreeg je het warm.
‘Dat weten we nog niet,’ klonk het achter mij.
Ik draaide me met een ruk om. ‘Dat weten jullie nog niet,’ vroeg ik ongelovig. ‘Hoezo: dat weten jullie nog niet?’
Kynan deinsde geschrokken achteruit. ‘Nou.. uhm, Natasha zei-’
‘Natasha zei, Natasha zei, Natasha kan de boom in!’ zei ik langzaam en dreigend. God, dit zou een regelrechte ramp worden als ik niet snel ingreep. ‘Goed, dit is wat jij gaat doen...’
‘Thalia, ik kan niet plotseling-’ begon Kynan verontrust toen hij de uitdrukking op mijn gezicht zag.
‘Ja, dat kan je wel. Hebben zij niet op het laatste moment gezegd dat je morgen moest dansen in plaats van overmorgen?’ Hij knikte. ‘Nou, dan pak jij nú de telefoon en zegt tegen Natasha dat je morgen níét gaat dansen, maar dat jij morgen hun het liedje van de soulja boys gaat leren. En dat jullie die dan overmorgen gaan doen. Begrepen,’ vroeg ik toen het stil werd.
‘Weet je,’ begon Kynan verwondert. ‘Je hebt nog gelijk ook.’
‘Ik snoof en hij liep de kamer uit.
Vijf minuten later was hij weer terug. ‘Het is geregeld,’ meldde hij me met een grens. ‘Dank je, zussie.’
Ik plofte neer op mijn bed, wierp een blik op de klok en mompelde naar het plafon toe. ‘Graag gedaan.’ Het was verdomme al half twaalf en ik moest morgen vroeger op om voordracht nog te oefenen. Nee, dit had ik niet aan mijn moeder vermeld. Maar ik had het heus goed geleerd. Ik moest het gewoon een beetje herhalen, hier en daar misschien nog wat aanpassen en als je echt aandringt: Ook nog de conclusie schrijven, maar wat maakt het uit? Morgen zou ik het makkelijk halen, tenminste als ik niet mijn broertje bijna op een liedje had leren dansen die hij misschien niet eens zou doen. Ja, dan liggen de kansen natuurlijk niet meer zo in het voordeel.
Kynan sloot de deur en denderde de trap af terwijl hij tegen mam schreeuwde dat hij het dansje kon. Pap was nog niet thuis van cursus, maar die was waarschijnlijk pas rond twaalven thuis.
Uiteindelijk stond ik op en besloot naar bed te gaan. Na een luidde gaap ging ik op jacht naar mijn slaap kleding.

3. De uitdaging
‘Hé, Thali!’ een ferme klap op mijn rug was het gevolg van een veel te vrolijke stem zo vroeg in de morgen. Ik maakte een nors geluid en ritste mijn XXL vest -een lichtblauwe deze keer- tot aan mijn nek dicht. Ja, mensen, dat hebben jullie goed geraden: Ik had een verschrikkelijk vulkanischachtig ochtendhumeur vandaag. Rara, hoe zou dat komen?
‘Je hebt je voordracht voor Engels nu, toch,’ vroeg diezelfde persoon nog steeds vrolijk. Iemand riskeerde nu zijn leven, en jammer genoeg wist die persoon dat dondersgoed. Ik gromde weer wat.
‘Ach, Thali van me. Je hebt het zeker héél goed voorbereid, is het niet?’ Ralph was niet te stuitten vandaag. ‘Het is maar goed dat ik explosieachtig goed nieuws voor jou heb.’
‘Tenzij je mij komt melden dat onze school wegens kakkerlakken overlast moet worden geëvacueerd kun je maar beter twee meter afstand houden,’ bromde ik nors.
Natuurlijk had ik moeten weten dat dit voor Ralph hét moment was om zijn arm om me heen te slaan en sussende woordjes tegen me te fluisteren. ‘Thali, Engels valt uit.’
Ik stond met een ruk stil.
Ralph draaide zich om en keek me met een grijns aan, dolblij dat hij me goede nieuws kon vertellen.
‘Wát zeg jij daar?’
‘Dat Eng-’
‘Had je mij dat niet eerder kunnen melden, Ralph’
Huh.. ? Maar, ik dacht..’ Ralphs gezicht stond op één en al verwarring.
‘Ik moest om víjf uur mijn bed uit voor die stomme voordracht omdat ik gisteravond mijn broertje moest helpen met dans- eh, gymnastiek en dan vertel jij het mij nú pas? Ik had gewoon nog in mijn bed kunnen liggen! Grmmbl...’ met grote passen liep ik verder door de gangen. Nu had ik dus een uur uitval en wat kon ik gaan doen? Juist, niets. Misschien kon ik weet naar huis gaan, mijn studie-uren had ik toch al op vaste plaatsen ingeroosterd.
‘Thali, wacht nou!’ Ralph had zich over zijn verwarring heen gezet en kwam achter me aan gehobbeld. ‘Jij bent niet de enige die nu uitval heeft. En ik woon anders dan jij niet vijf minuten hier vandaan. Dus, mopperkont, zet je over je ochtendhumeur heen en ga met mij mee naar de aula . De audities van Super Star zijn al begonnen -best wel snel, vind je niet? Maar het is wel leuk om te kijken hoe onze lieftallige schoolgenoten zich voor schut zetten -hoewel ik niet snap waarom jij je broertje helpt met gymnastiek,’ mompelde hij er nog achteraan.
Waarom heb Kynan ook al weer geholpen met dansen?
‘Dus, ga je mee?’
‘Hmf, nou goed dan.’ Ik rolde met mijn ogen en slofte achter Ralph aan naar de aula.

Tot mijn verbazing was de aula redelijk vol. Ik had dan wel verwacht dat er audities waren, maar dat die door gingen tijdens de lessen was nog niet bij me opgekomen. Het podium stond er nog steeds en net ervoor zaten aan een tafeltje de juryleden: Jordin Sparks (nog steeds verrekten veel leerlingen hun hoofd om een glimp van haar op te vangen), Anna Gowthen (vanzelfsprekend) en-
Pardon?
Directeur Merdon!?
Wil alsjeblieft iemand die verrader van een ouderwetse klassieker daar weghalen? Willen ze de wedstrijd soms veranderen in: Super Jazzer? Niet dat ik iets op Jazz had, ik hield gewoon meer van Hiphop en R&B, maar het leek me sterk dat die mensen daar in Oostenrijk zaten te wachten op Jazz en Klassiek.
Hoe het ook zij, Directeur Merdon ging natuurlijk niet van z’n plaats -nee, ik had geen scène geschopt- en voor ik het wist zat ik samen met Ralph op één van de wankele houten stoeltjes in de aula te kijken hoe verscheidene leerlingen zich voor schut zetten.
‘Die is best goed,’ onderbrak Ralph de stilte terwijl hij naar het meisje wees die zich nu finaal voor schut aan het zetten was door het nummer: S.O.S van -toevallig- Jordin Sparks vals te zingen.
‘Ik bedoel,’ ging hij verder. ‘Vergeleken de anderen.’
‘Wij gaan deze wedstrijd zo ontzettend niet winnen dat het gewoon zielig is,’ merkte ik laconiek op.
Het meisje was ondertussen klaar -nadat ze vol trots een lange, valse, uithaal op het eind had gezongen die iedereen had doen ineenkrimpen- en bleek Kristel te heten. Drie meisjes die dicht bij het podium stonden, joelden uitgelaten. Kristel wierp een dankbare blik op haar "fans", trok vlak daarna een uiterst serieus gezicht en wende zich krampachtig naar de jury.
‘Kristel, ik vond het prachtig gezongen,’ barstte Directeur Merdon meteen. ‘Zo mooi en elegant, dat doen niet veel mensen je na.’
‘Dankjewel,’ zei Kristel opgetogen en haar blik gleed hoopvol naar Jordin Sparks. Jordin keek is Anna aan, maar toen die haar vriendelijk toe knikte besefte ze waarschijnlijk dat zij het kindje duidelijk moest maken dat ze niet door kon gaan.
‘Ik vind dat je heel erg je best heb gedaan,’ begon Jordin, vriendelijk glimlachend. ‘En je bent best goed, maar je kunt merken dat je niet vaak zingt, of wel?’
Kristel schudde blozend haar hoofd.
‘Ik vind dat je het heel goed heb gedaan, maar misschien moet je nog een aantal jaartjes zingen. Dan mag je voor mij part persoonlijk naar me toe komen en voor me zingen,’ beweerde de zangeres. Kristel leek teleurgesteld, maar liep toch het podium af. Ik vond dat Jordin het goed afgehandeld had, meestal deed Anna dat. De volgende kandidaten kwamen het podium op. Een dansgroepje waarschijnlijk, naar de radio te oordelen. Het blonde meisje in het midden draaide zich om.
Blegh..
Het was Veronique en haar hersenloze roedel -oftewel, haar vriendinnen.
‘Wij gaan op het nummer Tik Tok van Kesha dansen,’ kondigde ze aan met heldere stem. De Jury knikte en Veronique gaf een seintje aan één haar vriendinnen. Het meisje drukte haastig op play en het intro van het liedje schalde door de aula.
Oké, ik haat dit om toe te geven, dus ik doe het heel snel: Ze danste best goed.
En meer heb ik er ook niet over te zeggen. Het jammere eraan was, dat Veronique wíst dat ze geweldig danste, en daarbij kwam ook nog dat ze haar eigen ook helemaal geweldig vond. Één brok eigendunk, dat kind. En dan niet op de goede manier. Drie minuten later was het liedje klaar. Veronique stond stralend vooraan.
‘Ik weet niet wat ik moet zeggen,’ zei Jordin, in het Engels. ‘Jullie waren stuk voor stuk geweldig!’
Veronique glimlachte zelfverzekerd en zwiepte haar, haar arrogant over haar schouder.
Kotsneigingen hier zo.

Stukje..

----------------------------------------------------

‘Maar,’ mengde Anna zich erin mee -Directeur Merdon kon niks anders doen dan glunderend naar zijn leerlingen staren. ‘We kunnen jammer genoeg maar één meisje van jullie groep uitkiezen. We mogen namelijk niet zo veel leerlingen meenemen naar Oostenrijk en het is oneerlijk tegenover de anderen om gelijk jullie drieën te kiezen.’
‘Dat is niet erg,’ haastte Veronique zich te zeggen. ‘We hebben al besloten dat als er maar één iemand door mocht, ik dat zou zijn.’ Ze draaide zich om. ‘Toch?’
Haar vriendinnen knikten ijverig. Pff, sukkels.
‘Oh.’ Zelfs Anna leek een beetje uit het veld geslagen. ‘Nou, oké. Gefeliciteerd...’
‘Veronique,’ zei Veronique zelfverzekerd.
‘Veronique,’ herhaalde Anna. ‘Je bent de eerste leerling die met ons mee mag naar Oostenrijk!’
‘Dat wist ik wel,’ antwoordde Veronique simpelweg, en zonder ook nog maar om te kijken liep ze het trappetje van het podium af. Haar vriendinnen volgden zonder iets te zeggen, hoewel het meisje met het lange bruine haar erg verongelijkt keek. Anna schudde nog even met haar hoofd en Jordin trok verbaasd een wenkbrauw op, maar Directeur Merdon zat er nog even opgetogen bij. Hij klapte nog net niet in zijn handen. Hé bah, nu heb ik een beeld van een blij klappende Directeur Merdon in mijn hoofd, daar zat ik net op te wachten. Veronique liep intussen heupwiegend langs Ralph -hij wilde het niet toegeven, maar ze knipperde wel degelijk met die verfpotten naar hem. Ze stopte voor mij en draaide zich langzaam om. Een zoetig glimlachje verscheen op haar lippen.
‘Thália, wat doe jíj hier?’
Wat haat ik het als mensen overdreven praten. Ik haalde onverschillig mijn schouders op en zakte wat verder onderuit op de houten stoel. Veronique liet het er niet bij en plantte haar handen in haar zij. ‘Hállo, ik ben tegen je aan het praten,’ zei ze licht geïrriteerd, nog steeds met haar ogen knipperend.
‘Dat is toevallig, want ik niet tegen jou,’ antwoordde ik net zo vriendelijk, mijn gezicht nog steeds onverschillig. Haar gezicht betrok.
‘Ja, dat is zeker omdat het optreden van je broertje zo’n afgang was,’ katte ze. ‘Ik zou me ook schamen als ik jou was.’
Ik keek met een ruk op en zag aan de glinstering in haar ogen dat ze wist dat ze beet had. ‘Laat mijn broertje erbuiten,’ zei ik langzaam. Ik voelde Ralph zijn hand op mijn schouder zetten. ‘Thali,’ begon hij zachtjes.
‘Hij kán niet eens een simpele beweging,’ snerpte Veronique’ stem boven hem uit. ‘Iedereen lachte hem uit, logisch. Hij dacht zeker dat hij leuk was.’
‘Het was echt verschrikkelijk,’ knikte één van haar hersenloze roedel. ‘Zó, niet hip.’
‘Heel grappig.’ Mijn stem klonk luider en misschien een ietsepietsie boos. ‘Om dag en nacht als verwaande trut rond te lopen is vast ook heel zwaar voor je, is het niet?’ Ze staarde me ijskoud in de ogen. ‘O, wacht. Dat is waar ook, zo ben je geboren!’
‘Haha,’ ze lachte overdreven luid. ‘Wat ben je toch leuk. Ik wed dat je vast net zo goed op het podium bent als je broertje.’ Het meisje met de blonde lokken achter haar deed een paar robot bewegingen om zijn nederlaag na te bootsen.
‘En weet je wat ik wed.’
Ik weet het, ik weet het, ik was weer eens stom bezig. Maar op dat moment had ik gewoon echt zin om haar hoofd door het toilet te spoelen. En, tsja, ik flap er nou eenmaal van alles uit als ik boos ben.
‘Ik wed dat ik jou versla in deze vreselijk stomme wedstrijd,’ riep ik furieus, zonder het besef wát ik nou precies zei. ‘Want dat zou precies goed zijn voor die barbie-kop van jou.’
Ze had me, en ze wist het.
‘Afgesproken,’ fluisterde ze nog en liep toen met haar gevolg weg.
En ik? Ik kon mezelf wel voor mijn kop slaan, niet dat ik dat op dat moment toe wilde toegeven.

leuk, staat me echt aan.