Haha, wie weet. Ik weet het zelf nog niet zo goed. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Het stond vast; ik deed niet mee aan de tweede show. Anna, Jordin en Matthew –ja, zelfs hij- waren bezorgd, als mijn begeleiders wisten ze dat de tweede show een kritiek moment was. Met de tweede show moest je de mensen overtuigen voor jou te stemmen en laten zien wat je kon. Doordat ik de show mistte, werden mijn kansen om naar de volgende ronde te gaan aanzienlijk kleiner. Ze waren daarom alle drie gaan brainstormen en kwamen tot de conclusie dat ze exclusieve beelden van mij zouden laten zien, die nog niet op de televisie waren gekomen. Mijn auditie bijvoorbeeld –alle audities waren opgenomen, maar werden niet uitgezonden- daar zag je hoe ik danste, zodat mijn talent toch aan het zicht kwam en andere kleine interviews en filmpjes. Ze zouden het renoveren tot iets spetterend en hoopten zo dat ik toch naar de volgende ronde zou gaan. Vanavond ging ik weer naar het bankje toe, kostte wat het kostte. Gisteren kon ik niet gaan, omdat ik amper op mijn voet kon staan en omdat Matthew en Aleandro erop stonden dat ik in bed bleef liggen. Maar vandaag ging ik, deels omdat ik de gesprekken met Lucian had gemist en deels omdat ik bijna had ontdekt wie hij was. Matthew of Kinai… één van die twee moest het zijn. Tenzij ik me de stem had verbeeld, die dag.
Op dit moment dwaalde ik wat door de gangen heen van het gebouw. We waren niet in Schloss Mirabell, maar in een ander gebouw waar we les kregen in ons talent van echte professionals. Matthew en Jordin waren ook leraren daarvan, maar ook onbekende mensen die meestal achter de schermen werkten of leraren zijn geweest van beroemde sterren hielpen vandaag. En ik kon niet meedoen.
“Hé, Thalia.”
Verbaasd omdat ik een bekende stem hoorde draaide ik me om. Iedereen was nu bezig met zijn of haar talent behalve ik, er hoorde niemand door de gangen te dwalen. En toch stond Kinai daar. Dromerig en kalm staarde hij me aan met een wazige glimlach om zijn lippen.
“Wat doe jij hier,” vroeg ik nog steeds verrast. Kinai’s lach werd nog breder terwijl hij me wenkte. Zijn blonde haren stonden verwaaid en hij had makkelijke kleding aan. Om zijn schouder hing zijn gitaar, die hij overigens bijna altijd met zich meedroeg.
“Ik zocht jou,” antwoordde hij simpelweg. Ik liep –hinkelde- naar hem toe, met opgetrokken wenkbrauwen en een gezicht die één en al vraagteken uitstraalde. Kinai zei niets, maar opende de deur waartegen hij een seconde eerder tegenaan had geleund.
“Meisjes gaan voor,” zei hij met een glimlach en ik liep naar binnen. De kamer was leeg, op een versleten bank na en rook een beetje muf. Kinai liet de deur open, misschien om mij een wat veiliger gevoel te geven, aangezien ik hem nu ook weer niet zó goed kende en zakte neer op de bank. Hij klopt uitnodigend naast zich en ik ging voorzichtig naast hem zitten, erop lettend dat mijn voet niet plotseling een rare beweging maakte en er weer een pijnscheut doorheen zou trekken.
“Vertel, waarom wilde je me spreken,” zei ik, zodra ik goed zat.
Kinai grinnikte en kneep zijn blauwe ogen tot spleetjes. “Je bent erg direct.”
Ik knikte ter bevestiging, maar bleef hem koppig aankijken.
“Goed, dan zal ik het je ook meteen vertellen. Ik wil je iets over Matthew vertellen,” zei Kinai. Ik zei niets, ook niet toen hij wachtte op een antwoord. Als hij me iets over Matthew wilde vertellen, dan moest hij vooral zijn gang gaan. Maar hij moest niet verwachten dat ik het ook geloofde.
“Oké… ehm, dit kan een beetje raar klinken,” begon hij. “Voordat ik het vertel, moet je weten dat al dat botte gedrag jegens jou niet expres was. Normaal doet hij nooit zo.”
“Oh…”
“Vroeger was hij al helemaal niet zo, voordat… het gebeurde.”
“Voor wat gebeurde?”
Kinai kuchte ongemakkelijk en schoof heen en weer. Volgens mij vond hij het moeilijk om hierover te praten, wat het dan ook was. “Voordat zijn zusje een ongeluk kreeg en het niet overleefde.”

autsj autsj autsj,,,,,,

Ik slikte even, die had ik niet zien aankomen. Toch begreep ik het niet helemaal. “Maar wat heeft dat met mij te maken? Ik bedoel, ik begrijp dat hij daar altijd moeite mee zal hebben, zijn hele leven lang, maar waarom haat hij juist mij?”
“Omdat… omdat jij op haar lijkt. In het begin dacht hij zelfs even dat je haar was… voor heel even.”
“Ik lijk op zijn zusje,” bracht ik sprakeloos uit. “Meen je dit nou?”
“Ja, en niet zo”n beetje ook,” zei Kinai serieus. “Ik heb een foto gezien van,” hij stopte even. “Cheryl. Jullie hadden zusjes kunnen zijn.”
“Maar…” ik stopte omdat ik niet meer wist wat ik wilde zeggen. Wat kón ik zeggen? Al dat rare gedrag van Matthew, zijn doordringende blikken, zijn norse humeur. Het had dus een reden.
“Drie jaar terug, stierf Cheryl op veertienjarige leeftijd. Ze fietste op een maandag ochtend naar school en werd onderschept door een auto, al voordat haar hoofd de tegels raakte was ze dood. Niemand had haar kunnen helpen, niemand had het kunnen voorzien en toch geeft Matthew zichzelf er nog steeds de schuld van,” zei Kinai met monotone stem. “Die ochtend hadden hij en Cheryl namelijk ruzie. Het kwam niet vaak voor dat ze het oneens met elkaar waren, Matthew en zij zijn altijd heel hecht met elkaar geweest, maar die dag ging het er heftig aan toe. Uiteindelijk vertrok Cheryl ziedend op haar fiets, een paar minuten later werd ze geschept door de auto. Matthew heeft het zichzelf nooit vergeven.”
“Hij heeft toch niets gedaan,” zei ik zachtjes. “Hij heeft er geen schuld aan.”
“Dat zegt iedereen.” Kinai sloeg zijn handen in elkaar en zuchtte gefrustreerd. “Iedereen zegt het, keer op keer. Maar Matthew blijft koppig vol houden dat als hij haar niet boos had gemaakt die ochtend, ze de auto op tijd had gezien en nog zou leven.”
Ik staarde naar mijn handen, die ineengestrengeld op mijn schoot lagen. Hoe kon ik nu nog boos op Matthew blijven?
“Eigenlijk ging het sinds een paar weken eindelijk goed,” zei Kinai plotseling. “Hij bloeide weer op, zag weer het goede van dingen in en lachte zelfs wat vaker. Totdat hij jou zag…”
Ik stelde me voor hoe dat voor Matthew moest zijn geweest. Dat knagende schuldgevoel dat zijn hele leven lang als een zwarte plek op zijn hart bleef zitten. En als klap op de vuurpijl zag hij mij, het meisje dat zo op zijn zusje leek. Alsof hij er niet genoeg aan herinnerd werd.
“Weet je, soms is het best eng hoe hij over jou praat.” Kinai had zijn hoofd opgeheven en staarde me nu recht in mijn ogen. “Net alsof Cheryl weer leeft, zo beschermend. En andere momenten is hij zo in zichzelf gekeerd, dan kan hij je niet uitstaan.”
“Ik begrijp het,” zei ik, fluisterend. “Eindelijk begrijp ik het, dankjewel.”
Kinai klopte op zijn knieën en stond toen op. Hij wilde weglopen, maar halverwege een pas draaide hij zich om. Bedenkelijk fronste hij zijn wenkbrauwen, zijn grijze ogen stonden nog steeds ernstig, alsof hij nog steeds niet opgelucht was dat hij het mij had verteld. Ik zag dat hij nog iets kwijt moest en stond ook op.
“Wat is het, Kinai?”
“Dit kan een beetje grof klinken,” zei hij. “Maar verwacht niet te veel van Matthew.”
“Hoe bedoel je,”vroeg ik verward. Ik snapte niet waar hij heen wilde, vooral omdat zijn opmerking niets te maken had met het ongeluk waar we het enkele minuten geleden over hadden
“Veel meisjes vinden hem leuk.” Kinai schraapte zijn keel. “Matthew is op dat gebied ook niet erg kieskeurig. Hij vind al snel iemand leuk.”
“Wat wil je daarmee zeggen,” vroeg ik, op mijn hoede. Kinai was niet eens nerveus toen hij mij antwoord gaf.
“Ik heb gezien hoe je in het begin naar hem keek.”
“Dat is voorbij,” loog ik verhit. “Het is over… ik voel niets meer voor hem.” Dat was deels waar. Ik had geprobeerd niets meer voor hem te voelen, had het zelfs een tijdje geloofd. Maar uiteindelijk was ik er niet echt in geslaagd, dat vreemde kriebelige gevoel in mijn buik kwam altijd terug wanneer ik in zijn prachtige bruingele ogen keek. Hoe erg ik hem ook haatte. Maar nu wist ik dat het toch nooit wat kon worden tussen ons –niet dat ik had gedacht dat het hiervoor al kon- hij zou mij nooit zien als zijn vriendin. Altijd wanneer ik in zijn buurt zou komen, of een foto van mij zou zien, zal hij het linken aan zijn overleden zusje. Als hij me zag zal hij niet aan Thalia, nee, dan dacht hij aan Cheryl.
“Hij zal met je in contact willen komen,” zei Kinai. “Neem het hem alsjeblieft niet kwalijk, hij is zijn zusje verloren, hij moet dit verwerken.”
“Ja….” Ik sloeg mijn ogen neer. “Het is al goed.”
Kinai gaf aaide me vriendelijk over mijn hoofd en liep naar de deur. Daar stopte hij weer. “Ik heb niets met je, dat ik je dit verteld heb. Ik ken je niet eens, maar ik vertrouw erop dat je dit niet doorverteld.”
“Natuurlijk,” zei ik. “Ik bedoel, natuurlijk zal ik het niet vertellen.”
“Goed dan, tot ziens, Thalia.” Op het laatste moment draaide hij zich om. “Of moet ik Mona zeggen?”
Ik bevroor geschokt, maar voor ik iets terug kon zeggen was hij al verdwenen.
Mona. Móna. Mona.

oh ik ben verliefd op Kinai.
hij is perfect

Haha, die heb ik niet eerder gehoord. Op een ander forum waar ik dit verhaal post, vinden de meesten Aleandro of Matthew leuk, maar Kinai had ik nog niet gehoord. ^^

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Ga je nu alweer naar buiten?”
Ik had mijn jas al aan en had mijn hand op de deurklink gelegd toen Mona’s heldere stemmetje mij tegenhield. Ze stond naast Tess en ze keken me beiden afwachtend aan. Ik had hen nog steeds niet verteld wat ik buiten deed, het was nog steeds mijn geheim.
“Ja, ik heb even frisse lucht nodig,” zei ik, mijn routineuze smoes. “Het voelt zo bedompt, de hele tijd binnen zitten. Vooral nu met mijn voet.”
“Dat is juist de reden dat je binnen zit, Thali,” zei Tess met opgetrokken wenkbrauwen. “Vanwege je voet.”
Ik verschoot van kleur. “Ja, maar… ik ben niet lang weg! Ik zie jullie zo, oké?” voor de zoveelste keer alweer ging ik ervandoor voordat ze me een antwoord konden geven. Omdat mijn voet nogal zeer deed, kwam ik iets later aan bij het bankje aan dan de bedoeling was, maar volgens mij vond Lucian het niet zo erg als ik enkele minuten later zou arriveren. Als vanzelf vonden mijn voeten de juiste wegen en paden en schoof ik de laag hangende takken uit mijn zicht. Het bankje verscheen, maar Lucian bleef weg. Na enkele minuten zag ik dat er op zijn plaats een briefje lag. Langzaam pakte ik het op en las met toegeknepen ogen, het was al donker, wat er stond.

Lieve Mona,
Het spijt me dat ik er vanavond niet kan zijn.
Er zijn dingen gebeurd -ik zal het je later wel vertellen-
Die mijn leven weer op zijn kop gooien. Vreemd genoeg, is
het deze keer op de goede manier.
Morgen is de tweede show, dus dan zullen we er beiden
denk ik niet zijn. Dat betekent dat ik je over twee dagen
weer zal zien…
Wees voorzichtig in de tussentijd.
Lucian.

Teleurgesteld vouwde ik het briefje op en schoof het in mijn broekzak. Al die moeite voor niets. Met een vermoeide zucht hees ik mezelf weer overeind en schuifelde ik de takken door, naar het hoofdpad toe. Een windvlaag blies mijn haar uit mijn gezicht en ik trok huiverig mijn jas nog dichter om me heen. We verbleven nu al ruim een maand in Innsbruck en het begon aardig koud te worden, nu het november was. Waarschijnlijk zal ik de sneeuw nog meemaken. Om mijn handen nog enigszins warm te houden blies ik er zachtjes op en stopte ze toen gauw in mijn jaszakken. Met kleine, schuifelende pasjes begon ik aan de terugtocht.
“Thalia!” Matthews gezicht doemde voor mijn neus op, hij glimlachte vriendelijk. “Jij ook hier?” Zijn adem maakte wolkjes in de lucht terwijl hij praatte.
“Wat? Eh… ja!” zei ik een beetje onhandig. Ik wist niet hoe ik nu met hem om moest gaan, na Kinai’s uitleg. “Ik had even zin om een eindje te lopen.”
“Hetzelfde hier,” zei Matthew. “Nou, ja… ik moest alleen iets afgeven. Daarna ging ik even wandelen door de tuin, het is echt prachtig hier, vind je niet?”
Mijn blik dwaalde door, nu in donker gehulde, tuin. Het was hier inderdaad prachtig en vooral rustgevend. Heel anders dan in Nederland, waar bijna alles volgebouwd was met gebouwen en huizen. Ik knikte naar hem en zonder iets te zeggen liepen we samen terug naar het gebouw.

Toppie weer,
haha nee Kinai heeft voor mij n 'perfecte-jongen'-uitdrukking over zich heen haha

Kun je wat minder grote lappe tekst schrijven. Halverwege haakte ik af omdat je zo veel in een keer moet lezen en dat stoort een beetje.

Ah, het spijt me. Ik kan het nu niet meer terug draaien -wat ik al gepost heb- maar ik zal minder grote stukken plaatsen in het vervolg. Meestal post ik namelijk een stuk dat niet te abrupt gestopt wordt, dus meestal wordt het dan wat langer.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Hoe gaat het met je voet,” vroeg hij terwijl we naar de trap toe liepen. Verontrust trokken zijn wenkbrauwen samen. “Kun je wel de trap op lopen?”
“Jawel, dat gaat wel,” zei ik en als bewijst trok ik mijn verstuikte voet op en zette het voorzichtig op de eerste trede neer. Zodra ik erop leunde trok er een pijnscheut doorheen die door mijn hele been ging. Met een pijnlijk vertrokken gezicht haalde ik snel mijn voet van de trede af. Matthew stond al die tijd naast me en zag dat ik in deze conditie nooit boven zou komen.
“Kom eens hier.” Hij greep me bij mijn middel en trok me naar zicht toe, zodat ik tegen hem aan gedrukt werd. Ik draaide mijn hoofd naar beneden omdat hij anders mijn opkomende rode hoofd zou zien, daardoor lag mijn hoofd tegen zijn borstkas en kon ik het regelmatige bonzen van zijn hart horen. Laten we hopen dat hij mijn doorgedraaide hart niet uit zijn dak voelde gaan, want op dit moment maakte die overuren. Een tijdje bleven we zo staan terwijl hij zachtjes over mijn rug wreef.
“Nu moet de pijn wel weggetrokken zijn, lijkt me,” mompelde hij. In één beweging tilde hij me van de grond en schoof zijn handen onder mijn knieholtes en rug. Ik gilde paniekerig en sloeg –in mijn haast op niet meteen weer naar beneden te kukelen- mijn armen om zijn nek voor wat meer hou vast.
“Wat doe je?” piepte ik nerveus toen ik doorhad dat ik geen grond meer onder mijn voeten had. Matthew tilde me de trap op alsof ik zo licht als een veertje was –je kunt veel over me zeggen, maar zó licht was ik nu ook weer niet. Niet dat ik dik was. Ach, deze discussie had ik al eerder met mezelf gevoerd.
“Je naar boven dragen, hoe wilde je anders daar komen?” zei Matthew grijnzend met een ondeugende twinkeling in zijn ogen. Hij zag er zo anders uit dan een paar dagen geleden. Zijn ogen twinkelden, zijn lach stond vrolijk, zijn hele gezicht straalde. Hij zag er nog beter uit dan eerst. En dat was niet goed, helemaal niet goed. Want nu voelde ik weer die hevige verliefdheid van eerst. En dat mocht niet. Matthew zag in mij zijn zusje, niet mij, niet Thalia, niet ik.
Boven aan de trap zette hij me zachtjes neer, zijn hoofd bleef op mijn ooghoogte.
“Beter?”
Ik knikte bedeesd. Hij grijnsde en streek een verdwaalde pluk haar achter mijn oor. Zijn hand kwam maar een paar seconden in aanraking met mijn huid, maar toch begon het gelijk te gloeien. Ik sloeg mijn ogen neer. Dit hoorde niet te gebeuren! Ik moest hier weg, en snel ook.
“Ik ga,” mompelde ik zachtjes, amper hoorbaar. Matthew knikte bevestigend. Hij aarzelde even, boog toen voorover en gaf me een kus op mijn voorhoofd.
“Slaap lekker… Thalia. En pas op dat je niet valt.” Na die woorden gezegd te hebben slenterde hij weg, een andere gang in en ik bleef alleen, met een bonzend hart, achter. Nadat hij uit het zicht was slaakte ik een zachte hardvochtige vloek. Enige tijd bleef ik zo staan, zwelgend in mijn zelfmedelijden.

vind je sigrid, ik heb juist dat ik maar door en door wil lezen en dat het jammer is als het stukje al weer afgelopen is :P
maar ik ben ook een echt leesbeest, ik verslind boeken. vooral als ik ze goed vind, en ik vind dit goed.

trouwens wat ik me afvroeg butterfly, hoe gaat het met je andere verhaal?

Dat heb ik nu ook altijd! -met boeken- ik volgens mij zo wat de hele bibliotheek gelezen -dat is ook waarom ik nu bijna geen boeken kan vinden -_-
Daarom postte ik ook zo veel! ^^

En met mijn andere verhaal gaat het niet zo goed, vrees ik, Kirstenn had toch gelijk wat betreft twee verhalen tegelijkertijd posten. Ik heb ook een beetje een soort dip met het schrijven -dus ik ben nogal blij dat ik dit verhaal al bijna af heb- dus ik schrijf bij al mijn verhalen niet echt meer.
Ik blijf proberen, maar het gaat niet echt -en ik heb het momenteel druk met toetsen enz.. bijna mijn SE-week en toetsweek vlak daarna. *zucht*

ach ik wacht wel,,,
en je moet het ook niet pushen hé

haha, ik ben het ook niet met Sigrid eens, de stukken zijn precies goed genoeg Niet te lang en niet te kort.
En als het niet goed gaat met het andere verhaal, komt vanzelf weer! Ik zit ook in een dip met mijn verhaal en heb al een paar weken gewoon géén inspiratie meer Maar dat komt vanzelf. Het komt bij mij ok een beetje door dat ik loop de stressen door de situatie, ook met school enzo. Maar komt goed! Succes met je toetsen & doe rustig (:

Oké, dan zal ik gewoon posten hoe ik gewend ben. ^^
En ik weet dat het wel weer over zal gaan -tenminste, laten we het hopen- met mijn verhalen, alleen het is zo vervelend >< Vooral bij dit verhaal, omdat ik al best wel lang ermee bezig ben. Hm, volgens mijn in Augustus vorig jaar ben ik ermee begonnen. En al vanaf janauri weet ik hoe het zal eindigen, maar het duurt zo lang met het schrijven.
Ach ja, laat ik eerst op school focussen en dan zien we wel weer.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

“Wel, wel, wel,” klonk het plots achter me. Ik draaide me om en zag Veronique naar me toe lopen. Haar blonde haren had ze in een strakke staart naar achteren gebonden zodat haar gezicht er scherper uit kwam. “Wie hebben we hier. Thalia, het verloren zusje van Matthew.”
“Ik ben niet het zu- wacht eens even, hoe weet jij dat?”
Veronique giechelde overdreven. “Hoe ik dat weet? Wat weet ik niet, zou je beter kunnen vragen. Alles ging goed, helemaal volgens het plannetje, totdat jij zo nodig alles door de war moest schoppen. Dat is het enige waar je nog goed voor bent.” Ze kneep haar ogen woedend samen. “Het is allemaal jouw schuld!”
“Hoe bedoel je,” vroeg ik en ik week achteruit omdat tijdens het praten steeds dichter naar me te kwam lopen. “Ik heb helemaal niets gedaan.”
“Speel maar weer het onschuldige meisje,” siste Veronique. “Je wilde Matthew al vanaf het begin en omdat je wist dat je hem niet kon krijgen heb je deze act verzonnen. Het onschuldige lieve zusje van Matthew,” hoonde ze met een hoog stemmetje. “Ik trap daar niet in!”
Ze greep mijn arm, maar ik trok mezelf met een zwaai los. Haar gezicht stond niet meer zo zoetig normaal en ik schrok van de bitterheid die van haar af straalde. Misschien hadden Veronique en ik het nooit met elkaar kunnen vinden, dit ging toch echt iets te ver. Toch bespeurde ik ook iets onzekers, dat als een waas over haar heen lag. Veronique deed dit niet uit haat, ze was jaloers. Net zoals ik jaloers was geweest op haar toen Matthew alleen aardig tegen haar deed. En nu warend de rollen omgedraaid.
“Veronique,” probeerde ik kalmerend. “Zo zit het helemaal niet. Ik wild je niet- “
“Hou je kop,” gilde ze. “Hou gewoon je kop! Ik kan je niet eens meer aanhoren, met die onschuldige stem van je, je maakt me misselijk! Zelfs mijn beste vriendin heb je van me afgepakt!”
Ik deinsde geschrokken van haar heftige reactie achteruit. “Dat deed ik niet expres…”
“Thalia, Veronique?” Betrapt draaide Veronique zich om, ik hoorde aan de stem alleen al dat het Aleandro was. Opgelucht blies ik alle ingehouden lucht, door de spanning, uit. Aleandro liep kalm op ons af en stopte vlak naast mij. Zijn arm gleed om mijn rug heen en pakte mijn rechterhand vast.
“Wat is hier aan de hand,” vroeg hij rechtstreeks aan Veronique. Ze haalde haar schouders op en liep weg. Haar ogen gericht op mij. Haar mond kon dan misschien niets zeggen, maar haar ogen vertelden me genoeg.
“Ik krijg je nog wel…”

Nog een stuk, omdat ik dit hoofdstuk zo leuk vind.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

14. Aleandro’s verassing
“Het is tijd om op te staan!”
Iemand gooide mijn deken van me af en dat was geen goed nieuws. Ik had amper twee uur geslapen doordat Veronique’s woorden maar door mijn hoofd bleven malen en mijn zeldzame ochtendhumeuren beloofden nooit wat goeds.
“PRINSES OPSTAAN,” gilde Aleandro dolenthousiast naast mijn oor. “Ik heb een verassing!”
“Grmmbl…”
“Één, twee, huppekee. Opstaan uit die bedstee.” Die idioot klonk ook nog eens trots op zijn rijmwoordenschat. Na een tijdje had hij er genoeg van en trok mijn kussen onder mijn hoofd vandaan. Nog chagrijniger dan eerst kwam ik langzaam overeind, mijn ogen schoten vuur. Aleandro’s ogen werden groter en hij deinsde geschrokken achteruit.
“Prinses… ?”
“Kamer. Uit. Nu.” Mijn stem klonk laag, dreigend en ik keek tevreden toe hoe Aleandro hoorbaar slikte. Hij schuifelde langzaam naar de deur toe, met opgetrokken schouders en ineengeslagen handen. Ik zuchtte, plofte met mijn hoofd weer neer op mijn kussen en trok de deken tot boven mijn hoofd op. Na enkele seconden hoorde ik het geluid van lichte voetstappen en zacht gemompel tussen Aleandro en –aan de voetstappen te horen- Mona. Ik verstopte mijn hoofd onder mijn kussen, als Mona Tess zou roepen dan kon ik het slapen wel vergeten.
“Komt ze weer eens niet uit bed?” Ja, dat was Tess. Houd het leger gereed, oordoppen in je oren en geweren klaar. Dit kan wel eens een bittere oorlog worden.
“Het is mijn vrije dag, ik hóór nog in bed te liggen!” probeerde ik nog zwakjes.
Stilte was slechts mijn antwoord. Ik wist wel beter, dit was niet een normale stilte. Nee, dit was een Tess hou-je-gereed-voor-ik-je-uit-bed-schop-stilte. Daar was helemaal niets normaals aan. Absoluut abnormaal, dat was het. Ik greep mijn kussen nog beter beet en trok mijn knieën op zodat ik nu als een balletje opgerold in mijn bed lag. Door het dekbed heen zag ik dat er een donkere schaduw over mij heen vel.
“Nee…” smeekte ik nog zachtjes. “Het is mijn vrije dag!”
Tess had geen genade met me. Ze trok het dekbed met zo veel kracht weg dat ik uit bed kukelde en torende toen dreigend hoog boven mij uit. Haar ogen waren nog donkerder dan de zwartste dag uit je leven. In haar hand hield ze een grote emmer vast, gevuld met ijskoud water.
“NEEEEEE!” Ik sprong op en begon vervolgens hysterisch rondjes door de kamer te rennen. “Niet de emmer! Niet de emmer! Ik ben al wakker, doe die emmer weg!”
Tess glimlachte liefjes, gaf me een schouderklopje en liep toen de kamer uit, de emmer zwaaide rustig mee aan haar hand. Tot zo ver de bittere oorlog. Aleandro keek haar met ogen zo groot als schoteltjes na.
“Hoe dóét ze dat,” vroeg de blonde jongen vervuld met ontzag. Mona stond kalm naast hem en hief haar kleine hoofdje naar hem op.
“Tess heeft een donkere kant als het gaat om de woorden “opstaan” en “Thalia.” Aleandro verrekte zijn nek om nog een laatste glimp van Tess op te vangen die de deur van haar slaapkamer achter haar dichtsloeg. Hij had nog een paar minuten nodig om die bewonderende glans in zijn ogen van zich af te schudden en mijn arm beet te pakken.
“Zo, prinses. Nu je toch al wakker bent, ik heb een verassing voor je.”
“Zo ver was ik al, Elvis,” zei ik met een grafstem. “Dus, schiet een beetje op dan kan ik weer in mijn bedje kruipen.” Ik gaapte hoorbaar om mijn woorden kracht bij te zetten. Aleandro trok een gezicht, schudde zijn hoofd met een “tut-tut” geluidje en zei: “We moeten de stad in voor je het te zien krijgt. En we zijn waarschijnlijk de hele dag weg, dus weer terug in je bed kruipen is er voorlopig niet bij.”
“Wat. Zei. Je?” Laserstralen waren niets vergeleken mijn oogballen. Aleandro schoot weer achteruit.
“Mona…?”
“Ik begrijp het,” zei Mona met een engelengezicht. Ze kwam in beweging. “Tess?”
“Néé,” ik schudde heftig mijn hoofd. “Oké, jullie winnen! Ik ga wel mee, maar verdwijn nu eerst uit mijn kamer.”
Aleandro lachte en mijn schouders zakten verslagen naar beneden.
“Dan zie ik je zo, mijn prinses,” zei hij nog met een elegant afscheidsgroet, Mona volgde hem met een onschuldig gezichtje. Ik gromde –ja, ik gromde, meerdere informatie vind je in mijn levensboek voor gevorderden- en begon mijn kleding uit te zoeken. Vandaag hadden we een vrije dag, als goedmakertje aangezien we morgen de hele dag bezig zullen zijn, morgen is de dag van de tweede show. En ik wás van plan geweest deze hele dag in mijn bed door te brengen, mijn voet deed namelijk nog steeds zeer en ik ben nu niet het actieve typetje. Totdat een zekere Elvis om zeven uur “s ochtends op mijn bed kwam springen natuurlijk. Ja, echt, zéven uur.

“Klaar?”
Drie paar grijnzende gezichten kwamen mij tegemoet toen ik de deur van mijn slaapkamer opende. Ik bleef staan en staarde hen één voor één wantrouwig aan.
“Wat zijn jullie van plan?”
“Dat zul je wel zien,” zei Aleandro met een geweldige grijns op zijn gezicht, het viel nog mee dat hij er geen kramp van kreeg. “Kom, dan gaan we.” Hij kwam op me afgelopen nam mij bij de arm en sleurde me mee naar de voordeur. Ik verdraaide mijn nek om naar Tess en Mona te kijken.
“Hé, gaan jullie niet mee,” vroeg ik verbaasd. Ze schudden allebei –nog steeds- glimlachend hun hoofd.
“Nee, dan wordt het te druk. Aleandro brengt je wel,” zei Tess en ze zwaaide nog ten afscheid. Mona had nog steeds haar engelengezicht op. Ik fronste en zei: “Aleandro, als het weer één van je “leuke” cadeautjes is, dan kan ik je nu al zeggen dat- “
“Nee, nee,” onderbrak hij me. “Dit ga je leuk vinden, echt waar. Zelfs Tess en Mona zeiden dat je het zou waarderen.”
We struikelden –voornamelijk ik- met z”n tweeën de trap af en liepen de Mirabellgarten in. Aleandro glunderde aan één stuk door, maar ondanks mijn smeekbedes, protesten en norse gezicht hield hij zij lippen stijf op elkaar geperst. Toen we naar het einde van de tuin liepen stond er achter de grote sierlijke hek een prachtige glanzende donkerblauwe auto op ons te wachten, met chauffeur en al. Ik zette grote ogen op, maar Aleandro deed alsof dit de normaalste zaak van de wereld was. Het was een hele dure auto, dat kon ik zelfs zien.
“Is het van jou,” vroeg ik hem ademloos.
“Nee,” Aleandro haalde zijn schouders op. “Het is eigenlijk een bijauto van Matthew, maar ik mocht hem lenen. Voor als je het wilt weten, het is een Aston Martin Vanquish. Heel duur, maar super gaaf om in te rijden.”
“Heb jij ook zo’n auto,” vroeg ik nog steeds met ogen als schoteltjes.
“Nee, zo rijk ben ik niet,” grijnsde Aleandro. “Ik heb wel twee auto’s, maar niet zulke dure als deze.”
Als hij dacht dat hij daarom arm was, dan had hij het mooi mis. Twee auto’s, pff… hoe het nu met mij eraan toe ging, moest ik zeker nog tot mijn tachtigste wachten wilde ik twee auto’s tegelijkertijd hebben, als ik mij dat al kon veroorloven. En dan waren het zeker geen prachtige glanzende, peperdure exemplaren. Aleandro had intussen al wat woorden gewisseld met de chauffeur en stond nu bij de passagiersdeur op mij te wachten. Hij trok hem op en zei: “kom je nog? Ik heb met Matthews chauffeur afgesproken dat ik ga rijden, op voorwaarden dat als er iets met de auto gebeurd ik het aan Matthew vertel en de kosten betaal.”
“Ik kom…” verwonderd stapt ik in de auto. Het was heel schoon, had zo te zien alle technische snufjes en rook zelfs nog nieuw. Aleandro stapte aan de andere kant in en startte de auto. De auto maakte een laag ronkend geluid en was heel comfortabel. Met een paar stuurprestatie bracht Aleandro ons naar de hoofdweg.
“Hoe rijk is Matthew eigenlijk,” vroeg ik uiteindelijk.
Aleandro draaide zijn hoofd om en glimlachte. “Heel rijk. Voordat hij echt beroemd werd hielp hij al grote sterren achter de schermen met videoclips en optredens op het gebied van dansen. Nadat hij ook nog eens bekend werd bij de gewone bevolking stroomde het geld pas echt bij hem binnen. Hij is echt heel erg rijk, geloof me.”
En of ik het geloofde. Wel raar dat Matthew er nooit over sprak, over zijn roem en geld. Niet dat ik dat gelijk zou doen, maar ik dacht dat rijke mensen wel op “armere” mensen neerkeken. Veronique deed dat aldoor bij mij. Zij was ook redelijk rijk en had nog een huis is Frankrijk.
“En jij,” vroeg ik aan Aleandro.
“Ik?” Hij dacht even na. “Redelijk, vergeleken Matthew val ik in het niets. Maar geld boeit mij niet zo.”
“Ach ja, dat is ook zo,” zei ik en ik haalde mijn schouders op. “Nou, vertel me. Waar breng je me naartoe?”
“Dat kan ik niet zeggen, prinses,” zei hij hoofdschuddend. “Dat heb ik je al talloze keren gezegd, wanneer ga je het eens begrijpen?”
“Het is niet eerlijk,” mokte ik met mijn armen over elkaar geslagen. “Mona en Tess weten het wel.”
“Ja, maar die zitten ook in het complot,” Aleandro grinnikte veelzeggend. Jammer genoeg snapte ik het veelzeggende deel niet. Zuchtend ging ik verzitten en genoot ik van de comfortabele stoel. Geld was dan niet alles, dit was echt een gave auto.