Wil je dan dat wij ook nog even wachten ? Of zal ik 'm alvast inleveren ?

Morgen is pas de einddatum, dus wacht nog maar even .

Wauw, tijd is snel gedaan o.o

Kon nog sneller. Over tijd gesproken, tijd om te beginnen met nadenken over het volgende onderwerp .

Heei, sorry meiden, ben de hele week zowat ziek geweest, en heb dus niet meer gereageerd. Ik weet dat ik er de volgende keer ook zo kort over deed, maar nu gaat het echt niet lukken. Volgende week toetsweek, en moet nog heel veel leren. Morgen heb ik ook nog andere dingen te doen, en ik kan nu echt nu twee uur gaan zitten schrijven, het spijt me echt, Sorry!!

We zeiden al, zo lang je inlevert voor wij (dreamrose en ik) een oordeel hebben gegeven mag je nog inleveren. En ik ken mezelf inmiddels een beetje, ik begin vaak pas woensdag met het echte definitieve oordeel (omdat ik maandag en dinsdag te laat uit ben). Dus eigenlijk heb je tot woensdag een uur of 4 in de middag om iets te posten wat mij betreft .

maar maandag heb ik 2 toetsen, dinsdag 2, woensdag 1, donderdag 3, dus dan heb ik ook echt geen tijd. Volgende week vrijdag is echt het vroegst.

Ik moet wat bekennen, ik moet nog beginnen
Ik was het hele weekend bij mn opa en oma en kga er vanmiddag mee beginnen dus is het goed als ik m morgen inlever?

Het kan zijn dat ik m vandaag ook nog inlever :P

Ik zei al, mijn beoordeling is op z'n vroegst woensdag . Dus je hebt zeker tot dan om in te leveren eigenlijk.

Ik heb m al af :P

1006 woorden

Lonely world

Het was stil. Iets te stil naar mijn mening. Het was zo stil dat je wist dat er iets gebeurd was, iets wat iedereen aangaat. Zo stil dat je het niet kon negeren, ook al probeerde je het nog zo hard. Ook al probeerde ik het zo hard, maar ik was eigenwijs.
Ik liep door de lege tafeltjes van het restaurant, er lagen overal jassen, kleren en borden vol met eten. Er stonden schoenen voor elke stoel en bank.
Ik sloeg mijn ogen neer en begon harder te lopen naar de deur. Ik moest hier weg. Ik knalde tegen de deur aan en ik hijgde hard. Ik probeerde de gedachten buiten te sluiten die mijn hoofd binnen slopen. Toen vonden mijn handen de deurklink en ik viel bijna naar buiten.
Dat had ik beter niet kunnen doen. Want wat ik daar aantrefte was nog erger dan wat ik binnen zag. Het overdekte winkelcentrum waar ik me bevond was afgestorven. En overal waar je maar keek lagen kleren en schoenen op de grond.
Alsof de hele wereld zomaar was weggevaagd en hun kleren achterbleven. Het leek net alsof ze met zijn allen ergens heen waren gegaan op reis, weg van hier. En ze waren mij vergeten. Ik kon een snik niet onderdrukken. Ik wist dat ik hier weg moest, maar ik wist niet waarheen.
De roltrappen deden het in ieder geval nog. Ik liep erna toe en ik liet me mee naar boven afvoeren. Ik hoopte dat het daar misschien minder erg was maar het was net zo erg.
Ik zag sokken, merk schoenen, een pak en zelfs baby kleertjes liggen. Ik probeerde de brok weg te slikken die zich in mijn keel had gevormd.
Plotseling hoorde ik in de verte iets en mijn hart begon hard te bonzen. Wie zou dat zijn? Nog iemand die ze vergeten waren?
Ik liep langzaam richting het geluid, de kleren en mijn gedachten ontwijkend. Het leek uit een winkel te komen vol met computer spullen en andere technische dingen. Ik probeerde mijn blik te richten op de winkel en niet op de verschrikking die hier om me heen lag.
Toen ik in de deuropening stond zag ik een jongen staan aan het eind van de winkel hij had een shirt en een broek in zijn hand en blijkbaar had hij de riem laten vallen. Hij had zijn hoofd gebogen waardoor ik zijn gezicht niet zag.
Wat moest ik nu doen? Hallo zeggen? Vragen wat er in hemelsnaam aan de hand is? Ik wist het niet, dus ik stond daar maar versteend.
Toen keek de jongen op en zag hij mij. Leek hij nou opgelucht mij te zien? Ik probeerde een glimlach te vormen maar mijn lippen werkten niet mee. Hij moest lachen om mijn poging en er verschenen kuiltjes in zijn wangen.
Toen kwam de werkelijkheid weer naar boven. Ik voelde nog een snik opborrelen en voor ik het wist rende de jongen naar me toe en sloeg zijn armen om me heen.
Ik was verbaasd dat hij zo reageerde. Was het normaal dat in zo’n situatie mensen gelijk dichter bij elkaar kwamen?
‘Wat is er aan de hand?’ Mompelde ik in zijn vest. Hij lachte schamper. ‘Ik had eigenlijk gehoopt dat jij me dat kon vertellen.’ Hij liet me los.
Ik keek achterom naar het slagveld dat buiten de winkel lag. Zo dacht ik erover, misschien waren ze wel gekaapt, gedwongen dit leven te verlaten.
Hier in de winkel leek het veel minder erg. De jongen draaide mijn hoofd weg. ‘Daar moet je niet naar kijken.’ Zei hij en hij pakte mijn hand en leidde me weg naar een klein kamertje achterin de winkel.
Daar gingen we op de grond zitten met onze schouders tegen elkaar.
‘Kende je die persoon van wie je de kleren vast hield?’ Vroeg ik uiteindelijk. Hij fronste zijn wenkbrauwen bij het woord “kende”. ‘Ja, mijn broer.’ Hij slikte. Misschien had hij ook last van een brok in zijn keel die er bij mij nog steeds invast zat.
‘Ik draaide me heel even om, om aan de winkel-eigenaar iets te vragen. Toen zag ik zijn kleren op de grond liggen. Ik wist dat als ik me zou omdraaien die van Jared ook op de grond zou liggen en hij weg zou zijn. Ineens verdwenen net zoals de rest van de winkel.’ Zei hij.
‘Ik was naar de wc in het restaurant en toen ik terug kwam was mijn zusje Lillith weg haar kleren lagen er alleen nog. Ik moest daar zo snel mogelijk weg toen alsof ik anders in elkaar zou storten als ik nog langer bleef.’
‘Dat gevoel had ik ook.’ Zei hij zacht.
Hij pakte mijn hand. ‘We moeten weten hoe het verder is buiten het winkelcentrum of het daar ook gebeurd is. We kunnen hier niet blijven zitten en ons verschuilen.’ Zei hij met een harde stem, maar ik kon horen dat hij ook eigenlijk niet weg wou uit deze winkel net zoals ik.
Ik knikte, want ik vertrouwde mijn stem niet op dit moment. Ik hoorde mijn ademhaling sneller gaan. Hij gaf een kneepje in mijn hand.
‘Geen zorgen, we slepen elkaar erdoor heen door het slagveld.’ Ik glimlachte bij het idee dat hij het ook een slagveld noemde.
We stonden allebei op en liepen naar buiten. De kleren en de emoties van daarnet kwam met een schok terug, heviger als eerst en ik probeerde mijn ogen dicht te knijpen. Ze leken vastgezogen te zitten.
Hij trok me mee en we renden zowat naar de roltrappen naar beneden. Toen we beneden waren renden we gelijk door. We zagen het einde al en mijn blik bleef op de grote ijzeren deur gericht die naar buiten zou leiden, misschien weg van dit slagveld. We trokken de deur open en bleven buiten hijgend staan.
Wat we hier aantroffen was nog erger als daarbinnen. Alsof binnen maar een klein gedeelte was van een groot slagveld wat hier was begonnen.
Ik was bang, maar ik was niet alleen. Dat gevoel maakte me wat sterker.

Wat voor monsterlijk tafereel is daar aan vooraf gegaan?

Hehe alle mensen zijn gewoon ineens verdwenen, alleen hun kleren liggen er nog

Ja ! Hier is 'ie ! Het is trouwens Zondag de 29e, niet de 28e ! Hihi

Precies 1000

Is dit het einde ?

20 december, donderdag, 2012
9:00
Lief Dagboek,
Gister was ik jarig, het was heel erg gezellig maar ik voel me nu niet lekker. Ik voel me echt heel slecht, alles om me heen draait, het is echt heel eng. Ik wil wel naar school dus mama brengt me over een half uurtje. Ik heb de hele nacht gedroomd over Emanuel, ik ben zoooo verliefd op hem! Daarom wil ik naar school, ik kan ‘m niet missen. Een mijn vriendin weet dat ik hem leuk vind en ze probeert ons bij elkaar te brengen, ze is echt een schat! Ooh, ik moet opschieten, nog even make-up doen dan; op naar school.

21:00
Lief Dagboek,
Ja, school ging wel, saai, maar gelukkig heb ik Emanuel nog even gezien. Ik heb wel meer mensen over trillingen gehoord, maar niet zo erg als die ik voel en zie. Verder ben ik echt heel moe en denk ik morgen niet naar school, mijn moeder vond het geen goed idee. Nou die ene dag kan ik hem wel missen denk ik, hopelijk komt hij op msn. Ik ga nu slapen want ik ben echt heel moe.

21 december, vrijdag, 2012
11:15
Lief Dagboek,
Ik heb echt heel lekker geslapen, geen trillingen meer, ik had vast slaap tekort. No worries.
Ik ga zo een heerlijk warm badje nemen, mama is aan het werken dus ik ben alleen thuis tenzij m’n broer nog thuis is maar ik denk dat hij ook moet werken. Lekker muziekje opzetten straks en dan op de computer. Even het badwater aanzetten. Ik ben zo terug.
Zo,
WhOooOw, dat was echt een harde beving. Dit kan ik echt niet gehallucineerd hebben! Ik bel een vriendin, JA! Zij had het ook gevoeld, iedereen voelde zich nog oké op school. Iedereen moest naar de aula komen had ze gezegd. Dus ze moest echt ophangen, ik wenste haar en iedereen succes.
Ik ga toch mar in bad, een beetje proberen te relaxen…
Hé, mijn telefoon ging af, het was een sms’je… van Emanuel! Ik open hem gelijk: Hey,gaat het goed, Leef je nog? Ik euhm...
nou ja ik hoor je vast nog wel.
Xx E. hou van je.
Aaaw, wat lief. Nou, ik ga ‘m nu bellen en daarna in bad.

15:45
Lief Dagboek,
Er was net weer een hele grote beving, wat is er toch aan de hand? Emanuel belde me net, maar het kraakte een beetje, het is gaan stormen, regenen en de tv doet het niet meer… Internet is ook heel langzaam geworden. Ik zei dat ik hem terug zou bellen met de huis telefoon, die doet het nog wat beter. Dus dat ga ik nu even doen.

16:30
Lief Dagboek,
Ja, ik heb 3 kwartier met hem gebeld. Hij zei dat hij me miste en dat hij hoorde dat er al meer dan 10.000 doden zijn gevallen door de heftige weersomstandigheden. Ik heb van mijn moeder ook niets gehoord, ik hoop dat het goed met haar gaat.
Maar er zijn dus nu heel veel bevingen, wat moet ik doen? Ik durf het huis niet uit maar ik durf hier ook niet te blijven. De telefoon gaat weer. Het is mijn moeder, gelukkig! Wacht even, die moet ik even opnemen.
Ze wil dat ik zo snel mogelijk naar haar toe kom in het ziekenhuis, Bus 93 en dan ben ik er.
Ik pak wat spullen en dan moet ik gaan.

16:45
Lief Dagboek,
Ik zit nu in de bus, ik ben de enige. Het regent heel hard, en ik luister muziek. De bus rijdt nu door de wijk waar de helft van mijn klas woont. En Emanuel ook… Shit, de buschauffeur roept iets om:
‘Beste Mevrouw, ik rijd tot het station daarna is het te gevaarlijk om door te rijden, mijn excuses. Andere bussen zullen ook nog maar een aantal haltes bereiken.’ Shit, shit, shit! Wat moet ik nu? Ik kan niet zomaar naar iemand toe. Ik stap hier uit, bij het winkelcentrum want bij het station staat geen bushokje en hier wel, en als er echt nood ik kan ik een winkel in. O, mijn moeder belt.
‘Ben je al onderweg?’ ‘Nee… nou, ja… euhm… De bus rijdt niet meer verder ik ben nog niet eens op de helft…’ ‘Shit, wat moet je nu?’ ‘Ja, dat vroeg ik me ook al af, ik zoek wel iemand om naar toe te gaan.’ ‘Oké, ik wil niet dat je alleen bent.’ ‘Ja mam, is goed. Doeeeg’
Wat moet ik nu? Godver, gaat me mobiel alweer…
Het is Emanuel, hij stuurde een sms’je, hij was bezorgd en wilde weten of ik nog steeds alleen thuis zat. Ik besluit hem te bellen, dat ik alleen hier in het bushokje zit, bij het winkelcentrum. Hij doet zo lief tegen me, hij wil me komen ophalen!

Lief Dagboek,
Hij is onderweg, hij is echt heel lief, o wacht ik zie hem.
‘AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!’ Schreeuwen we, wat en harde beving! ‘AAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!!!’ Nog een, en nog een, steeds heviger! Het glas van het bushokje breekt. Nog een harde beving, alle ramen uit huizen liggen in scherven, al het servies en alle spiegels. Ik kijk naast me, daar is hij, hij zegt: ‘Ik hou van je, voordat het te laat is.’ Ik wilde iets terug zeggen maar om ons heen verandert het in een ruïne, huizen storten in, lantarenpalen en bomen vallen om, auto’s waaien weg. We houden elkaar vast, we beschermen elkaar. Er stort een brug in. Ik moet hem nu antwoord geven, NU! Voordat het te laat is. ‘Ik hou ook van jou.’ Moet ik hem nou zoenen? Ik had niet veel tijd om daar over na te denken, want zijn lippen kwamen richting de mijne, onze lippen raakten elkaar. We zoenden, ik weet niet voor hoelang. Mijn besef van tijd was trouwens al even verdwenen. Ik keek op, alles was verdwenen, het was zwart, overal om ons heen, duisternis. We stonden op ongeveer 5 m2, dicht naast elkaar. Hij zoende me weer. Wij waren het licht puntje in de duisternis.

Ik zit er aan te denken om de wedstrijd de volgende keer anders te organiseren, maar dan moeten we meer mensen hebben die willen lezen en/of mee willen doen. Dan kiest de jury de 3 of 5 leukste verhalen uit en dan moeten de andere forumleden de mooiste uitkiezen door te stemmen.
Leuk idee of denken jullie dat we daarvoor een te klein forum zijn?