Dit is een cover van mijn verhaal gemaakt door een vriendin, alleen de namen kloppen niet maar ze kan het niet overnieuw maken. Als iemand covers kan maken stuur mij dan maar een bericht! :P



Het is pas 6 uur en ik sta al op het station. Het is rustig, er is alleen een andere jongen van ongeveer mijn leeftijd. Ik vraag me af waarom hij hier is, vast met een leukere reden dan ik. Ik merk dat ik aan het huilen ben. De brief die ik aan het schrijven ben wordt nat van mijn tranen. Ik weet niet wat ik moet schrijven. Ik kan niet uitleggen waarom ik dit doe. Uiteindelijk schrijf ik maar één zin op, 4 woorden. Die woorden zijn genoeg om mijn moeder helemaal gek te maken. Ik lees het nog één keer na.
Ik ga Amy achterna. Zonder aarzelen doe ik het in de brievenbus.
Ik zie mijn trein al aan komen. Voorzichtig pak ik mijn rugtas, er zit niet veel in. Ik merk dat de jongen ook in stapt. Ik ga op één van de lege banken zitten. In het hoekje voor me ligt een zwerver te slapen. Zijn ademhaling maakt me rustig. Ik vraag me af waarom hij er niet al lang uitgezet is. Met schokkende bewegingen begin de trein te rijden. De hele reis kijk ik naar buiten, niet dat er veel te zien is. Na een halfuurtje begin ik de stilte zat te worden. Ik pak mijn iPod en staar weer verder naar buiten.
“Mag ik naast je komen zitten?” Ik schrik op uit gedachten. Naast me staat die jongen van vanmorgen. Waarom is het me niet eerder opgevallen dat hij zo knap is? Amy was meteen verliefd op hem geworden, dat weet ik zeker. Nee, niet over Amy beginnen. Ik besef me opeens dat hij nog steeds op een antwoord wacht. “Uh, nee mijn vriendin is naar de wc ze komt zo”. Ik hoor zelf hoe ongeloofwaardig het klinkt. Hij merkt het waarschijnlijk ook, want hij ploft naast me neer. “Hoi, ik ben Jason.” “Ik ben Kathy” vertel ik zuchtend. Naast Jason voel ik me ongemakkelijk. Gelukkig is hij ook niet zo spraakzaam, of hij merkt dat ik geen zin heb om te praten.
Na twintig minuten is er nog steeds niets gezegd, we zijn bijna bij het eindstation. “Waar ga je naar toe?”. Ik smelt bijna van zijn stem, niet zo een piepstem als de meeste jongens van mijn klas. Even weet ik niks te zeggen. Jason kijkt me door dringend aan. “Ik ga naar mijn oma”. Opeens begint hij boos te kijken. “Verdomme Kathy, Ik zie aan je dat je liegt.” Mijn gezicht wordt zo rood als een tomaat. Ik voel ergernis op komen. “En wat heb jij daarmee te maken?”. Blijkbaar wist hij het antwoord zelf ook niet want hij zwijgt lang. Gelukkig rijd de trein het eindstation al in. Ik pak de eerste bus die ik zie. Het is nu pas half 8. Ik vraag me af of mijn moeder het al heeft gemerkt dat ik weg ben. In de verte zie ik Jason aan komen rennen. Helaas blijft de bus nog even staan. Hij komt weer naast me zitten, ik besluit hem gewoon te negeren. Helaas denkt hij er anders over. Elke vijf minuten probeert hij mijn aandacht te trekken. Opeens voel ik water over me heen stromen. Ik zie het flesje water dat Jason over me heen heb gegooid. “Heb ik nu je aandacht”. Hij klinkt anders, alsof hij om me geeft. Ik knik beduusd. “Ik wil niet dat je alleen achter Amy aan gaat, ik ga mee”. Meteen ben ik er weer helemaal bij, hoe weet hij van Amy? “Bespioneer je me of zo? Jij kunt niets over me zeggen. Ik kan het prima alleen”. “Ik ga mee” zegt hij vast beraden.
Plotseling kan het me niks meer schelen. Hij doet maar. Zwijgend staar ik naar mijn mobiel. Dan hoor ik mijn bekende ringtone, mijn moeder. Ze weet het dus. Ik besluit om het gewoon in mijn voicemail over te laten gaan. “Moet je niet opnemen?” Vastberaden schud ik nee, hij kan me deze keer niet dwingen.
Ik vraag me af wat hij hier doet, hij kent me niet eens.

Tips? Reacties? :3

Mooi !
Echt je kan goed schrijven !
Ik snap alleen niet hoe Jason Amy opeens kent ?
Of komt dat nog in volgende deel ?

Ik heb het gevoel dat die Jason een soort beschermengel van Kathy is.

Jason heeft dat briefje gelezen dat Kathy op de post heb gedaan, maar dat heb ik expres niet duidelijk gemaakt.

Bedankt voor de reacties
Vooral omdat dit mijn eerste verhaal is dat ik schrijf dus ik ben nog een beetje aan het oefenen. Dus tips en kritiek zijn ook welkom!
Volgend stukje is een klein stukje maar dat heeft een reden.
Ik post hem zo! :P

Wie weet...

Ehm. De foto van mij en Kathy ? Kathy is toch de persoon die dat mee maakt en de foto van haar en Amy ziet ? Of schrijft Amy dit ?

Je bedenkt wel leuke dingen en schrijft leuk

Ze schrijft uit 2 perspectieven zoals ik het begrijp. Kathy die op zoek is naar Amy en Amy die op de vlucht gaat .

Dat schuine is inderdaad geschreven vanuit Amy.
Bedankt voor de complimenten trouwens!

Laatste stukje voor vandaag.

“Waar gaan we eigenlijk naartoe?”. Ik irriteer me aan zijn vraag. Ik weet zelf niet eens waar we naar toegaan. “We? Hoezo, we ik heb helemaal niet beslist dat je mee mag”. Jason kijkt me zoals gewoonlijk boos aan, aan zijn blik ben ik al gewend. “Beslis dat dan maar snel, ik ga niet weg”. Inmiddels weet ik dat tegenstribbelen geen zin heeft. Toch ben ik een plan aan het bedenken om zo snel mogelijk van hem af te komen.
Wist ik maar waar Amy is. Ze was de hele week al afwezig. Het doet me pijn dat ze me niet genoeg vertrouwde om het te vertellen. Ze zeurde alleen de hele tijd over Italië. Ik probeer de laatste week als een film af te spelen in me hoofd. Alle gesprekken samen met Amy. Opeens herinner ik me haar vraag die ze me meerdere malen gesteld heeft, was dat haar teken? Natuurlijk, ze is naar Italië! Waarom weet ik niet maar er wordt opeens heel veel duidelijk. “Ik hoop dan maar voor je dat je genoeg geld mee hebt” zeg ik uiteindelijk tegen Jason. “Waarom?”. “We gaan naar Italië” Antwoord ik gespannen. Ik zie het niet als een vakantie, het is mijn taak om Amy te zoeken.
Jason kijkt me aan, met een donkere intense blik. “Kathy, het spijt me hoe ik tot nu toe heb gedaan. Ik ben niet bepaald aardig geweest” Ik bewonder weer zijn warme donkere stem. “Nee niet bepaald” Zeg ik weifelend. “Ik beloof je, ik ga veranderen geef me een kans”. Ik knik voorzichtig.

Begint spannend te worden .

Ooh haha, nu snap ik het.
En begint indd spannend te worden

“Vertel is wat over je zelf” Aarzelend begin ik te vertellen over mijn leven. Ik vertel over school, mijn vrienden. Uiteindelijk besluit ik hem in vertrouwen te nemen, Jason is oké. Ik vertel hem alles over Amy. “Maar wat als ze niet gevonden wil worden?” Zijn vraag zet me aan het denken. Maar ik weet zeker dat Amy me met opzet die tips heeft gegeven. Ik moet haar gewoon vinden, dat moet gewoon!
“En jij? Vertel is wat over jezelf?” Ik schrik van mezelf omdat ik zo spontaan met hem praat. Ik heb de laatste jaren niemand anders in vertrouwen genomen behalve Amy. “Ik kom uit Haarlem, maar ik ben geboren in Italië”. Vandaar zijn donkere krullen en zijn licht getinte huid. “Ben je dan niet blij dat ik daar naartoe wil?” Peinzend kijkt Jason naar buiten. “Het maakt me niet veel uit, maar misschien als het kan wil ik daar naar familie zoeken”. “Ken je je familie niet?” Vraag ik verbaasd. “Ik ben geadopteerd”. Amy is ook geadopteerd, zou het toeval zijn? Ze komen alle twee uit Italië en zijn geadopteerd door een gezin uit Nederland. “Hoe oud ben je?”. Door Jason schrik ik op uit gedachten. “Ik ben zestien, jij?” Blijkbaar wil hij geen antwoord geven want hij doet zijn oortjes in. “Hallo?” Ik trek een oortje uit zijn oor. Opeens pakt hij mijn arm vast. “Raak me niet aan, Kathy” zegt hij woest. Bang kijk ik hem aan. Ik ruk me los uit zijn greep. “Sorry hoor” zeg ik zacht.

;o!
Ik wil meer meer meer

Eerst wil ik meer reacties :3 :$