Eerst een klein stukje voorzichtig proberen om te kijken hoe jullie het vinden c:


Onmogelijke Liefde.



Langzaam open ik mijn ogen. Een bonkend gevoel achter mijn slaap houdt me gezelschap. Het enige wat ik zie is een witte muur. Ik weet niet waar ik ben. 'Sterre' hoor ik opeens een fluisterende stem. Ik probeer mijn gezicht langzaam te draaien. Ik sper mijn ogen een beetje verder open. Naast me zit een vrouw. Met tranen in haar ogen kijkt ze me aan. 'Oh, Sterre je bent eindelijk wakker' prevelt ze. Ik wil overeind komen maar iets houd me tegen. Verontwaardigt kijk ik naar mijn arm, er zit een infuus in.
Wat is er gebeurd? Waarom ben ik hier? Allemaal gedachtes die door mijn hoofd spoken. Gedachtes waar ik de betekenis niet van weet. 'Weet je nog wat er is gebeurd, Sterre?' Boos kijk ik de vreemde vrouw aan. Wie is Sterre toch? Waarom noemt ze mij Sterre? 'Moe' is het enige wat uit mijn mond komt. Rusteloos val ik weer in slaap. Weg van hier, waar 'hier' dan ook mag wezen.

Ik vind het egt leuk en kbn benieuwd

Leuk begin

Ja echt leuk.

Upje?

Enge droom lijkt me dat voor d'r.

Ik ben egt benieuwd wat er aan de hand is met haar

Beetje vaag...

Als ik weer wakker wordt voel ik mij een stuk beter. Die vreemde vrouw is weg. Een gevoel van verdriet overspoelt me. In een flits schiet me een woord door mijn hoofd. 'Mama' mijn stem galmt door de ruimte. Ik weet niet wat het inhoud, maar ik krijg er een warm gevoel bij. Ik denk dat die vreemde vrouw er wat mee te maken heeft.
Mijn oog valt op een donkere gedaante achter in de kamer. 'Doei' zeg ik vriendelijk. Verschrikt deinst de gedaante achteruit. 'Ik niet bijt hoor' giechel ik.
Langzaam komt de gedaante dichterbij. Zodra de gedaante in het licht stapt zie ik dat het een jongen is. 'Weet je nog wie ik ben?' Krampachtig denk ik na. Ik weet niets meer, ik weet niet eens wie ik ben. Met tranen in mijn ogen kijk ik hem aan. 'Het is niet erg' fluistert hij hees. 'Weet iedereen dat je hier bent?' vraag ik nieuwsgierig. De eerste zin die ik goed vorm. Aarzelend schud hij zijn hoofd. 'Vertel het maar aan niemand'. De deur gaat open, voordat ik de vreemde jongen iets kan vragen is hij weg.
‘Hallo Sterre’ zegt de man in het witte pak vrolijk. ‘Goedemiddag’ groet ik vrolijk terug. Ik weet dat hij een dokter is. Ik zie de man bedenkelijk kijken. Haastig schrijft hij iets op zijn kladblok. ‘Sterre, het is nog vroeg. Wat zeg je dan als je elkaar ziet?’ Haastig zoek ik naar het woord in mijn hoofd. Ik weet dat het er is maar ik kan het niet vinden. ‘Gefeliciteerd’? Meteen nadat ik het uitgesproken had wist ik dat het een verkeerde woordkeuze was. De arts kijkt teleurgesteld. Met moeite slik ik even. Ik weet niet wat die blik betekend. Ik weet wel dat ik die blik nooit meer wil zien. ‘Nee Sterre, je zegt dan goedemorgen’.

Hahaha, ik niet bijt hoor XD

Best wel zielig eigenlijk. Lijkt me vreselijk om zo'n klap op m'n kop te krijgen dat ik niet meer weet wie ik ben, wie mijn moeder is, wie de mensen in de kamer zijn en wat je wanneer zegt.

Wat is er gebeurd? De vraag ligt op het puntje van mijn tong maar ik kan het niet uitspreken.
Waarom lig ik hier toch? ‘Waarom?’ is het enige wat ik uit kan spreken. De man kijkt me een beetje vreemd aan. ‘Waarom? Daar is geen verklaring voor. Dat is wat men al jaren doet hier op aarde’. Zonder uitdrukking kijk ik hem aan. Mijn hoofd is leeg. Ik wil weg hier, ik wil slapen. Slapen voor altijd.
‘We gaan zo kijken of je zonder slangetje kan eten’. Mijn hand gaat automatisch naar mijn neus, waar ik inderdaad een slangetje voel zitten. Met afschuw kijk ik de vreemde man aan. ‘Sorry, je hebt in coma gelegen schat’. Ik wil van alles vragen. De zinnen vormen zich wel in mijn hoofd maar ik kan ze niet uitspreken. Opeens gil ik het uit van spanning. De dokter kijkt me verschrikt aan. Ik blijf door gillen, lang en hard. Ik gil alle frustratie uit mijn lichaam. Uitgeput en met een schorre stem val ik in slaap.

Up

Vandaag weer een vervolgje? .