Doet hij nou eigenlijk zo lief omdat hij van haar houdt of heeft hij een enorm schuldgevoel?

‘Zullen we vandaag beginnen met leren lopen?’ vraagt Eva. Enthousiast knik ik. Ik ben de laatste weken erg vooruit gegaan. Ik kan nu hele zinnen vormen. Weliswaar langzaam, maar ik kan het wel. Mede dankzij Noah. Hij is alles voor me. Jammer dat mama nooit naar hem vraagt, zoals ze naar Femke doet. Het liefste wil ik mama alles vragen over Noah, maar ik durf niet zo goed. Steeds als ik er over wil beginnen krijg ik een onheilspelend gevoel, en weet ik de woorden niet meer.
Eva helpt me uit bed. Ik plof neer op de rolstoel en wordt naar de gymzaal gereden. Er staan gelukkig twee balken waar ik op kan leunen. Met alle kracht in mijn lichaam druk ik uit de stoel. ‘Ik voel mijn benen niet meer’ piep ik angstig. De dokter die er bijstaat knikt bedachtzaam. ‘Dat dacht ik al’ mompelt hij. ‘Kom op probeer het nog is, Sterre’ zegt hij vriendelijk. Voorzichtig leun ik op de balken. In de hoek zie ik Noah staan. Op dat moment verlies ik mijn controle. De grond zakt weg onder mijn voeten, en ik val achterover.

Schrikt ze zo erg?

Wanneer komt er weer een nieuw stukje?

Sorry, ben een tijd lang ziek geweest.
Voel me nu nog niet 100% maar, ik moest gewoon schrijven.

‘Kom op probeer het nog is, Sterre’ zegt hij vriendelijk. Voorzichtig leun ik op de balken. In de hoek zie ik Noah staan. Op dat moment verlies ik mijn controle. De grond zakt weg onder mijn voeten, en ik val achterover.

‘Sterre? Sterre? Hallo, Wakker worden!’ Ik hoor de stemmen vaag in de verte. Mijn oogleden zijn te zwaar om te openen. En eigenlijk lig ik wel lekker. ‘Sterre, kom op. Ik weet dat je ons hoort’ bromt de arts. Hé verdorie, waarom heeft hij me ook altijd door? Met een zucht open ik mijn ogen. Eva helpt me om terug in de rolstoel te komen. ‘Wat is er gebeurd?’ vraagt ze. Verbaasd kijk ik om me heen. Zagen ze dan niet van wie ik schrok? Hebben ze niets gemerkt? ‘Zagen jullie hem niet?’ breng ik uit. ‘Wie?’ vragen de arts en Eva tegelijk. ‘Noah, opeens stond hij daar!’ Eva kijkt met een veelbetekende blik naar de arts. ‘Schat, Noah is dood.’

Ongeloofwaardig kijk ik hem aan. ‘Niet’ zeg ik koppig. ‘Ik zag hem nog staan, hij is heel vaak op bezoek geweest! Zeg me dat het niet waar is’. Eva kijkt mij aan met tranen in haar ogen. ‘De spijt me’. Ik weet niet wat er met me gebeurd. Ook al kon ik net haast niet op me benen staan ren ik weg uit mijn rolstoel. Ik besef niet eens dat ik weer kan lopen. Een paar meter voor me kamer zak ik in. Het kan niet, Noah is niet dood. Heb ik me hem verbeeld? En al die mooie momenten dan? Waren die nep? Zoveel vragen die in mijn hoofd rond spoken. In mijn hoofd is het zwart, vol van duisternis. Als Noah niet bestaat wil ik ook niet leven. Plots besef ik pas echt de betekenis van de arts zijn woorden. Noah is dood. Ik heb zijn geest gezien. Al die tijd was hij een geest. Al die tijd heeft hij tegen me gelogen. Ik barst in huilen uit. Eenzaam, op de koude ziekenhuis vloer.

Hersenen zijn vreemde dingen.

Ben aardig lang ziek geweest..
Ik probeer nu weer regelmatig een stukje te gaan schrijven.


Noah is dood. Ik heb zijn geest gezien. Al die tijd was hij een geest. Al die tijd heeft hij tegen me gelogen. Ik barst in huilen uit. Eenzaam, op de koude ziekenhuis vloer.

Starend kijk ik voor me uit. Met een lege blik kijk ik naar de witte muur. ‘Laat me het uitleggen’ smeekt Noah. Ik kijk demonstatief de andere kant op. Ik wil niet met hem praten, ik kan het niet. Niet nu. Hij is dood. Ik was verdomme verliefd op hem, verliefd op een geest. ‘Niet praten jou.’ Uit frustratie lukt het me niet om een hele zin te vormen. Noah pakt me beet bij mijn polsen. ‘Kijk me aan’ woest schud ik mijn hoofd. ‘Ik kan het uitleggen’ protesteert hij zwak. Noah heeft nog steeds mijn polsen vast als hij op mijn bed komt zitten.

‘Dopo queste parole cadone in un sonno profondo. Lo prendo te, di nuovo al mio passato. Il tu passato.

Verbaasd kijk ik hem aan. Hij heeft me nooit verteld dat hij Italiaans sprak? Niemand heeft mij ooit verteld dat ik Italiaans sprak! Ik heb woord voor woord verstaan. We hebben toch geen Italiaans op school? Ik laat de betekenis van de woorden tot me door dringen. Op dat moment begint de kamer te draaien. Zwak laat ik me in mijn bed zakken, te moe om te protesteren.

Als ik wakker wordt, merk ik één ding. Ik sta niet op de grond. Angstig kijk ik naar beneden. Noah slaat een hand voor mijn mond. ‘Niet gillen’ fluistert hij. Boos kijk ik hem aan. ‘Alsof ik zou gillen’ lieg ik. Gillen was precies mijn plan. ‘Dit is een dag uit het verleden. 21 maart 1997 om precies te zijn.’
Nieuwsgierig kijk ik naar beneden. Ik zie een meisje eenzaam aan de rand van een rivier zitten, met haar benen in het water. Ben ik dat? Maar ik lijk even oud… 21 maart, Dat is mijn geboortedag! Hoe kan dat?
Een jongen -ik denk Noah- loopt naar mijn andere ‘ik’ toe. ‘Sterre, ik wil niet dat je gaat’. ‘Ik moet’ fluistert mijn andere ik. ‘Ik ben uitverkorene’. Smekend kijkt hij mij aan. ‘We kunnen samen blijven, een leven opbouwen’. Woest duw ik zijn hand weg die hij op mijn schouder slaat. Mijn oude ik verkromt haar lichaam. In één moeiteloze beweging verschijnen er opeens twee vleugels uit haar schouderbladen. Vol ongeloof kijk ik het tafereel aan.

Dit doet me denken aan je andere verhaal

Jaa mij ook wel c:

Oeps, ben dus héééél lang niet op het gf geweest. Daarom ff een update =)

‘Je bent een engel?!’ schreeuw ik. Noah legt zijn vingers op mijn lippen. ‘Ik leg het uit, maar alsjeblieft schreeuw niet zo. Iedereen kan je horen’. Meteen ben ik stil, natuurlijk wil ik alles weten! Aarzelend begint Noah te vertellen. ‘Alle mensen van de aarde met een zuivere ziel gaan naar wat jullie de hemel noemen. Wij hebben in de hemel gewoon een leven opgebouwd. Je hebt alles wat je op de aarde ook hebt.’ ‘Huh, maar als ik ook een engel ben waarom ben ik nu dan gewoon een mens?’ onderbreek ik hem. ‘Als je me nou even niet onderbreekt..’. Noah vervolgt zijn verhaal. ‘In de hemel kwam je binnen met de naam Sterre. Je was lief… behulpzaam… en eigenwijs. Op een drukke chaotische dag ging het mis met de archieven van de hemel. Perongeluk werden er mensen met een onzuivere ziel toegelaten naar de aarde. Mensen die in hun vorig leven een strafblad hadden. Ze hadden nog de krachten van een demon. Er was maar één manier om ze te stoppen. Iemand moest naar de aarde gaan, als baby. De kracht van een engel zou genoeg zijn om alle demonen terug te sturen. Alleen de engel zou het niet overleven.’ Met grote ogen kijk ik hem aan. Heeft hij het over mij?! Heb ik mezelf geofferd om naar de aarde te gaan? En waarom leef ik dan nog? Dat is ook de eerste vraag die ik stel als ik mijn gedachtes weer op orde heb. ‘Er is iets mis gegaan, iets heel erg mis.’

Bang kijk ik Noah aan. ‘Mag ik dan nu eindelijk weten wat er gebeurd is?’ Met zijn ogen vol spijt schudt hij nee.
‘Dat weet niemand, alleen jij weet het.’
Mijn hoofd zit nog vol vragen. ‘Hoe kan het dat jij een geest bent?’.
‘Ik ben gestuurd om jou in de gaten te houden. Ik volg je al je hele leven’.
Er gaat een rilling door me heen. Het gevoel dat ik nooit privacy heb gehad is verschrikkelijk. Ik herinner me opeens dat ik altijd een aanwezigheid heb gevoeld. ‘Waarom jij?’
Noah slaat zijn ogen neer. ‘We zouden gaan trouwen, totdat jij besloot dat je weg ging.’
Met een gevoel van spijt kijk ik hem aan. ‘Ik wil het goed maken.’ Even zie ik een donkere blik in zijn ogen. ‘Engelen hebben een speciale manier voor vergeven. Lees dit boekje maar’. Noah gooit een boekje naar me toe en verdwijnt. Ik slik even als ik het boekje open maak. Een steen ligt op mijn borst. Een steen die steeds zwaarder gaat wegen terwijl ik het boekje lees. Een ongeschreven wet voor engelen zegt dat je zijn vertrouwen moet winnen, wat me nogal logisch lijkt. Alleen de manier hoe is een ander verhaal. Als ik ‘ja’ zeg zal ik hem moeten gehoorzamen. Niet op de manier dat ik een slaaf voor hem ben. Maar hij kan wel bepalen waar ik naar toe ga en met wie. Zo kan hij voorkomen dat ik weer terug naar de aarde ga.
Een beangstigde gedachte komt bij me op. Wat gebeurd er met mijn lichaam als ik terug naar de hemel ga?
‘Geen zorgen daarom. Een demon met een gezuiverde ziel krijgt jouw lichaam.’ Zegt Noah als hij weer verschijnt.
Verbaasd kijk ik op.
‘Ja, ik kan gedachten lezen’ zegt Noah een beetje beschaamd. ‘Wat is je antwoord?’
Meteen ben ik weer terug bij het boekje. ‘Ja’ fluister ik.
Noah glimlacht blij ‘Morgen als je wakker wordt ben je weer terug, bij mij’.

Wat ingewikkeld allemaal

Ik ben wel benieuwd geworden (: