Ik ben egt benieuwd wat er dus al jaren word gedaan op die wereld

^ Sorry, daarmee bedoel ik uit dat vorige stukje mee van dat goedemorgen zeggen.


Wss komt er na het eten nog een stukje

Oh haha oke

Als ik wakker wordt lig ik veel steviger vast. Ik merk dat ik ben vastgebonden. Naast me zit die vrouw weer te lezen. Trots omdat ik zelf het woordje zelf heb uitgevogeld roep ik haar. ‘Mama?’ . Ze kijkt verrast op. ‘Oh Sterre, ik wist het wel. Je wordt weer helemaal beter’. Ze drukt op een knopje boven op mijn bed. Na een paar minuten komt die vreemde arts weer binnen. Hij kijkt me chagrijnig aan. ‘Weer wakker?’ bromt hij. Beschaamd kijk ik hem aan. Ik zie dat hij krassen op zijn gezicht heb. ‘Sorry, ik heb…’ Ik kom niet op het laatste woordje. Vechtend probeer ik uit mijn woorden te komen. Verslagen zak ik neer in mijn kussens. ‘Het geeft niet, Sterre’. Hij klinkt al wat vriendelijker. ‘Zal ik een verpleegster vragen of ze je wilt helpen met douchen? Hij maakt een gebaar naar mama die vervolgens weg gaat. Douchen… Dat heeft met water te maken toch? Bevreemd kijk ik hem aan. Voorzichtig knik ik ja. Even later komt er een jonge vrouw binnen. Ze stelt zich voor als Eva. Ik besluit na een tijdje dat ze wel aardig is.
Nadat ik er achter ben gekomen wat douchen is, zie ik de gedaante weer verschijnen. Ik heb hem niet horen binnenkomen. ‘Wie ben jij?’ zeg ik na een tijdje. Zinnen maken gaat steeds beter, het wordt rustiger in mijn hoofd. Weer kijkt hij me verschrikt aan. Na een tijdje pakt hij een stoel, hij komt naast mijn bed zitten. ‘Ik ben Noah’. In een flits ben ik terug in mijn droom, was dat ook Noah?

Oeeeeeeh

Ik heb hem niet horen binnenkomen. ‘Wie ben jij?’ zeg ik na een tijdje. Zinnen maken gaat steeds beter, het wordt rustiger in mijn hoofd. Weer kijkt hij me verschrikt aan. Na een tijdje pakt hij een stoel, hij komt naast mijn bed zitten. ‘Ik ben Noah’. In een flits ben ik terug in mijn droom, was dat ook Noah?


Smekend kijk ik hem aan. Zou hij begrijpen dat ik niet durf te praten met hem? Noah knipoogt naar me. ‘Het komt allemaal wel goed met je’. Vastberaden knik ik. Vast wel, als ik de overige 15 jaar van mijn leven kan herinneren. Een pluk haar valt voor het gezicht van Noah. Als ik het goed wil zetten, deinst hij verschrikt achtertuit. ‘Raak me niet aan, Sterre’ fluistert hij hees. Teleurgesteld kijk ik hem aan. ‘Het spijt me, ik heb een cadeautje voor je. Het ligt op die stoel’ zegt hij terwijl hij naar de stoel naast me wijst. Als ik me voorzichtig omdraai om het te pakken is hij weg. Met trillende handen maak ik het open. Het is een schetsblok. Op de eerste bladzijde staat een prachtige tekening van mij op een paard. Herinneringen schieten me te binnen. Dat was mijn paard! Één puzzelstukje van mijn leven weet ik nu. Één van de duizenden. Moedeloos sla ik het op in mijn gedachten.

Upje

Zou ze nog al die andere puzzelstukjes vinden?

Ik denk het wel Ik denk dat er een moment komt wanneer ze ineens alles weer weet

‘Hoe gaat het vandaag met je?’ Peinzend kijk ik mijn moeder aan. ‘Wel goed’. Ze lacht trots als ze hoort dat ik al korte zinnen vorm. Ik vertel er niet bij dat ik elke dag oefen met Noah. Ik droom elke dag over Noah, spannende dromen. En elke keer als ik zie, voel ik kriebels in mijn buik. Noah zegt dat het liefde heet. Ik weet niet precies wat liefde is, maar ik vind het geweldig! Mijn moeder kijkt zenuwachtig naar de deur. ‘Uh, ik heb een verassing voor je’. Nieuwsgierig kijk ik haar aan. Op dat moment komt er een meisje van mijn leeftijd binnen. Met tranen in mijn ogen staart ze me aan. ‘Oh Sterre, ik heb je zo gemist’ fluistert ze in mijn oor. Niet begrijpend kijk ik haar aan. Wie is zij? Het meisje kijkt diep in mijn ogen. ‘Je weet niet meer wie ik ben hè?’ zegt ze met een schorre stem. Beschaamd sla ik mijn ogen neer. ‘Ik laat jullie even alleen’ zegt mijn moeder met pijn in haar ogen. Zachtjes drukt het meisje een cadeautje in mijn handen. Gretig pak ik het uit. Even staar ik naar het fotolijstje. Wie geeft er nou een foto cadeau? Teleurgesteld draai ik de foto om. Ik zie mezelf lachend erop staan. Ik weet wanneer deze is gemaakt, dit moest op haar verjaardag zijn. Meteen herinner ik me haar naam. ‘Femke’ prevel ik. Hartverscheurend begin ik te huilen, en Femke huilt mee.
Nadat we uren hebben gepraat zegt de verpleegster dat het voor vandaag genoeg is geweest. Ik ben vandaag veel over mezelf te weten gekomen. Beetje bij beetje wordt de puzzel ingevuld. Als ik net de foto opzij wil liggen valt mijn oog op Noah. Hoe komt hij toch steeds buiten de bezoektijden binnen? ‘Hè schoonheid!’ groet hij. ‘Zin in een ritje? Boos kijk ik hem aan. Vindt hij zich zelf grappig? Ik kan mezelf niet eens douchen, laat staan lopen. Alsof hij mijn gedachten kan lezen wijst hij op de rolstoel. ‘Kom op ik duw je wel’. Argwanend blijf ik hem aankijken. Zonder op een antwoord te wachten tilt hij me van het bed. Voorzichtig zet hij me in de rolstoel. ‘Waar naar toe?’ vraag ik hakkelend. ‘Zul je wel zien’.


Trouwens, als jullie mijn schrijfstijl vergelijken met mijn 1e verhaal op de vlucht,
vinden jullie dan dat ik vooruit ben gegaan? Of hetzelfde?

Ik denk dat je er wel op vooruit bent gegaan Je schrijft nu heel mooi gedetailleerd

Op de vlucht was een stuk lastiger om te lezen omdat je daar toch minder/andere informatie gaf. Nu is het een stuk duidelijker geschreven .

Sorry, klein stukje heb het momenteel nogal druk.


Argwanend blijf ik hem aankijken. Zonder op een antwoord te wachten tilt hij me van het bed. Voorzichtig zet hij me in de rolstoel. ‘Waar naar toe?’ vraag ik hakkelend. ‘Zul je wel zien’.
De ijs koude wind stroomt door mijn haren. Met bewondering kijk ik naar de inktzwarte lucht. Noah heeft me verteld dat het sterren zijn. Ik herken het woord wel. ‘Ik had je niet hier mee naar toe moeten nemen. Je hebt het koud’ zegt hij. ‘Gaat wel’ zeg ik bibberend. ‘Nee joh, je trilt helemaal maar je hebt het niet koud? Kom hier’. Gelukkig realiseert Noah zeg op tijd dat ik me niet kan verroeren. Rustig tilt hij me op en zet hij me op zijn schoot neer. ‘Zo, dit is beter’. Zuchtend staar ik naar de sterren. Eindelijk een moment rust, een fijn moment met Noah. Wat er ook gebeurd is, ik ben gelukkig.

Wat lief!