Dit is mijn 3e verhaal op dit forum

Ik ga hier stukjes van mijn nieuwe verhaal posten. Ik probeer elk stukje tussen de 400 en 600 woorden te doen. Alleen het 1e stukje niet aangezien dat een proloog is.
I hope you like it.
Kritiek & Tips zijn altijd welkom!


Proloog.
Met een tevreden grijns kijk ik naar het krijtwitte meisje. Ze is dood, dat staat vast. Wat ook vast staat is dat ik een moordenaar ben. Dat kind spoorde niet. Het voelt slecht, misschien ben ik dat ook. Ik ben meedogenloos, zo voel ik me. Er leidt geen enkel spoor naar mij, daar heb ik voor gezorgd. Haar ijsblauwe ogen staren me koud aan. Tevreden doe ik ze dicht. Waarom weet ik niet, misschien heb ik dat op tv gezien. Het lijkt op een mooi einde. Het zou lijken of ze verdronken is, misschien door kramp in haar been, of in haar buik. De werkelijkheid is een stuk minder mooi. De werkelijkheid is dat ik haar vermoord heb. Het ergste vind ik dat ik niet van haar lichaam kan genieten. Ik moet haar dumpen, in de zee. Ze wordt vast wel een keer gevonden. Morgen misschien, of pas over een jaar. Misschien vinden ze haar wel nooit. Dan blijft ze voor altijd liggen in het water. Bij de vissen. Met een plons gooi ik haar in het water. Even blijf ik staren naar de volle maan. De tranen stromen over mijn wangen. Ik huil niet om haar dood, ik huil van spijt.

Wauw, nu al spannend!
Ben benieuwd waarom ze haar vermoord heeft

jeej weer eenverhaal

dit wordt een spannend verhaal volgens mij :$

xx

Ik ben benieuwd wat er is gebeurd.

Mooi geschreven, het klinkt spannend. Ik ben benieuwd naar de rest van het verhaal!

Het is stil, te stil. Ik hoor de vogels fluiten. Je kunt de mensen horen ademen, zo stil is het. Heel zachtjes begin ik wat klassieke muziek te horen. Het klinkt treurig. Zo hoort het ook. Ik kan het nog steeds niet geloven, ze was mijn beste vriendin. Eerst wou ik het ook niet geloven, het is onvoorstelbaar. Dagenlang heb ik me opgesloten in mijn kamer. Elke keer als ik iemand tegen kwam van school, kijken ze weg. In één klap ben ik al mijn vriendinnen verloren. Maar de belangrijkste vriendin, gaat op dit moment onder de grond. Opeens begint het hard te regenen, alle vogels vliegen weg. Zachtjes glimlach ik. Brigitte had het zo gewild, die gek hield van regen. Mijn herinneringen staat vol met dagen dat het regende en dat we naar buiten gingen, zonder jas. Onze ouders waren altijd bang dat we ziek werden, al is dat nog nooit gebeurd. Niemand is hier in het zwart gekleed, Brigitte haatte zwart. Even trek ik mijn kleding recht. Ik kijk naar het T-shirt die ik aan heb, eentje die Brigitte heb gemaakt. Zachtjes begin ik te huilen, steeds harder. Verschrikt kijk ik om als ik een arm over mijn schouder voel. ‘Rustig maar’ mompelt hij zachtjes. Rustig laat ik de arm liggen, ik vind het wel best zo.
Na de begrafenis staat iedereen meteen op. Ik blijf nog even zitten, ik wil alleen zijn. Langzaam loop ik naar haar kist. Ze doen het pas onder de grond als iedereen weg is. Het is een glazenkist, ik kan Brigitte zien liggen. Niemand weet hoe ze om het leven is gekomen. Op het eerste gezicht lijkt ze verdronken. De politie denkt dat ze vermoord is. Brigitte had geen vijanden. Oke, ze was niet echt populair. Vijanden had ze niet. Huilend loop ik weg. ‘Zullen we ergens thee drinken?’ Ik schrik op uit gedachten. Voor me staat een jongen van ongeveer mijn leeftijd, iets ouder misschien. Het is dezelfde jongen die zijn arm over mijn schouder legde. ‘Ik ben Tristan’ zegt hij terwijl hij zijn hand uitsteekt. Aarzelend schud ik de hand. ‘Ik ben Sterre’ antwoord ik zachtjes.
Even later zit ik in een café met Tristan. Het is een geweldig café. Brigitte en ik kwamen er elke zaterdag, na hockey. ‘Hoe heb je Brigitte leren kennen?’. Bij het horen van haar naam moet ik even slikken. ‘Ze was mijn vriendin.’ Tristan kijkt peinzend naar buiten. ‘Het was mijn nichtje.’ Even zie ik hem slikken. ‘Ik heb haar gevonden’ zegt hij zacht.

Er is altijd een knappe jongen in het verhaal

^^ Ja ;p

Mooi, echt heel mooi (:
Die proloog lijkt heel erg op eentje uit een boek van Mel Wallis De Vries, weet ff niet welke ;p

die proloog is echt spannend, ben nieuwsgierig wat er allemaal gaat gebeuren!

Zonder knappe jongen geen verhaal :3
Gaat automatisch om er een knappe jongen in te schrijven

Nu ik erover nadenk @xxRosiee, klopt!, volgens mij bedoel je fout van Mel Wallis De vries?
Ik ken dat boek wel. Niet dat ik het probeer na te apen ofzo.
Ik probeer dat juist zo veel mogelijk te vermijden
Zoals Herinner mij van Ann brashares en Fallen van Lauren Kate, die lijken zoveel op elkaar dat het wel plagiaat lijkt

Elk goed verhaal heeft wel een knappe jongen en romantiek erin

Sorry klein stukje,
het lukt me gewoon niet om een steeds stukjes van 400 woorden te schrijven D:


Vol ongeloof kijk ik hem aan. ‘Oh wat erg, wat moet dat moeilijk voor je zijn’. ‘Ik was aan het vissen, toen zag ik haar lichaam liggen. Ik zie het beeld nog elke minuut voor me.’ Rustig neem ik een slokje van mijn thee. Eigenlijk alleen omdat ik niet weet wat ik moet zeggen. ‘Denk je dat ze vermoord is?’ vraag ik aan Tristan. Tristan trekt zijn gezicht in een grimas. ‘Ik weet het niet. Ze was volgens mij niet van plan om zelfmoord te plegen.’ Ik bestel nog een kopje thee. ‘De politie zegt dat ze verdronken is, maar ze kon zwemmen’ zeg ik cynisch. ‘Misschien had ze kramp’ oppert Tristan. Treurig staren we alle twee naar buiten. Ik wil de waarheid weten. Al kan ik met de waarheid Brigitte niet meer redden. Weer barst ik in huilen uit. Tristan slaat troostend zijn arm over me heen. Eigenlijk schaam ik me, voor hem is het erger. Het was zijn nichtje, hij heeft haar gevonden. Meteen droog ik mijn tranen weer met mijn mouw. Tristan kijkt me glimlachend aan. ‘Hier een zakdoekje, angel.’ Dankbaar neem ik het aan. ‘Ik heet Sterre’ zeg ik voor alle duidelijkheid. Tristan geeft een halve glimlach, alsof hij me uitlacht. ‘Dat weet ik, Brigitte had het vaak over je. Ze noemde je altijd Angel, omdat je zo braaf bent’. Vol ongeloof luister ik naar hem. Heeft Brigitte over mij verteld? ‘Ik ben niet braaf’ protesteer ik. Tristan pakt mijn hand. Even hoop ik dat we voor altijd hier kunnen blijven, in dit café. Helaas voor mij duurt het geluk niet lang.
‘Mijnheer de Wit?’ Ik kijk op, naast me staat een politieagent. Tristan knikt verbaasd. ‘We moeten je meenemen voor verhoor’.

Jij kan echt zo goed schrijven, zoals altijd weer een mooi stukje! En dat van die 400 woorden vind ik niet uitmaken als het maar niet 3 regeltjes zijn.

Nou, als zij in 3 regeltjes zo'n spannend stukje kan vertellen, maakt het mij niks uit !