‘Miranda Emmelia Dorena Espanila!’
Ja, dat ben ik. Zo te horen is mijn huishoudster kwaad, anders zou ze gewoon Mira zeggen.
‘ik kom al, Erika!’
Ik doe mijn slaapkamer deur open en stuif de trap af. Onderweg kom ik mijn vader tegen die me afkeurend aankijkt. Ik wacht tot hij weg is en ren dan verder.
Hijgend kom ik bij Erika aan.
‘wat is er?’
‘je hebt de verkeerde dingen bij de was gegooid, je moeders witte jurk was bijna roze geweest!’
Fijn, moet daar nou zo’n drama overgemaakt worden?
Ik rol met mijn ogen.
‘please, Erika, het was gewoon een foutje oke?’
Ze zucht.
‘die foutjes van jouw kunnen mij wel mijn baan kosten.’
Tja, dat is dan jammer. Meteen daarna denk ik : kom op, doe niet zo gemeen, Erika is je enige steun in dit huis.


Nou, je al even kennisgemaakt met mijn leven. Ik ga niet nog eens mijn hele namen rijtje opnoemen, dat is me teveel werk. Voor je ik nog meer laat weten zal ik je één ding duidelijk maken wat het hele verhaal veranderd : ik ben een prinses van 14 jaar oud. Oke, een nichtje, maar ik ben van de Koninklijke familie en dat vinden mijn ouders verschrikkelijk belangrijk. Maar zelf heb ik er niet zoveel mee. Het interesseert me niks, en daar balen mijn ouders enorm van. Ik loop liever in een spijkerbroek dan in een jurk, ik ben dol op koken, ik ben helaas niet heel geweldig op school en mijn grootste interesse is toch wel gitaar spelen. Allemaal dingen waar mijn ouders van vinden dat dat niet hoort bij een prinses. Maar het kan me niks schelen, het is toch zeker mijn leven? Al denken mijn ouders daar anders over. Erika is de enige die het niet erg vind, en helaas is dat mijn huishoudster, en heeft die daar niet zo veel over te zeggen. Mijn vader is nog wel het ergst. Hij sleept me naar van alles en nog wat voor de Koninklijke familie. Mijn moeder probeert het nog wel te sussen, maar dat word ook steeds minder. Nou moet je wel begrijpen dat ik heust mijn best wel doe hoor. Maar ik kan er toch ook niks aan doen dat ik anders ben? Soms denk ik wel dat ik van een andere planeet kom. Niet dat dat mogelijk is, maar goed. Ik zal verder vertellen. Ik woon in een kast van een huis, echt niet normaal hoe groot het is. Erika heeft na al die jaren dat ze hier werkt wel een goede conditie gekregen, dus dat zegt wel wat. Maar zo geweldig is het niet, als je hier iemand zoekt, ben je wel even bezig. Ik moet zeggen dat het soms ze voordelen heeft. Toen ik klein was kon je hier geweldig verstoppertje spelen. Soms doe ik het nog met mijn nichtje, Ameliana, oftewel amila, zo noem ik haar. Ze is 8 en best slim voor haar leeftijd. Ik ben dus dol op gitaar spelen. Omdat ik zelf bijna nooit inspiratie heb voor liedjes, zing ik altijd bekende liedjes. Dat is wel wat moeilijker maar goed. Mijn beste liedje is teardrops of my guitar van taylor swift. Ik ken bijna het hele liedje uit mijn hoofd. Mijn beste vriendin krijgt altijd tranen in haar ogen als ik dat liedje zing. Maar ja, zij is echt een enorme fan van liefdesliedjes dus die krijgt al tranen in haar ogen als ik het woord liefde überhaupt al zeg. Ik zit op het Christinia college, een echte kak school voor prinsessen en andere ‘belangrijke’ kinderen. Nou ik vind het een verschrikkelijke school. Ik was liever naar een openbare school gegaan. maar toen ik het lef had omdat tegen mijn vader te zeggen, ontplofte hij en praatte hij een maand niet meer tegen me. Ik vond dat nog niet eens zo erg, was het tenminste een beetje rustig. Erika legde me uit dat dat het ergste was wat mijn vader zich kon voorstellen : zijn eigen dochter die geen prinses wou zijn. Tja, kan ik er wat aan doen. Zo, ik denk dat je nu wel een aardig overzicht van mijn leven hebt. Ik vertel later nog wel meer.

dit is mijn site, hier staan nog meer verhalen op: Weg

Geen links... das spam...

Mij lijkt het ook een leuk verhaal, ik ga het volgen

sorry maar zo gejat!
princess diaries zijn al een stuk of 8 boeken...

ik heb alleen de titel gebruikt omdat ik niks anders kon verzinnen, het verhaal is heel anders hoor!

ik vind het idee heel erg gejat sorry dat ik het zeg, je titel is misschien wel hetzelfde maar het gaat ook over het leven van een prinses... nee niet mijn ding

en btw zou je jezelf nog ff kunnen voorstellen?

uh, oke,
mijn naam is luluutje (echte naam hou ik liever geheim)
ik ben bijna 13, mijn hobby's zijn lezen,schrijven, computeren en werken aan mijn site.
das het wel zo'n beetje

In het daarvoorbestemde topic please?

en wat is dat tog met naam geheim houden...
ik heb het btw een beetje verder gelezen op je site, tis niet slecht geschreven wel me complimenten daarvoor

Als er wel iets is, wat ik haat als prinses, is dat ik als ik naar buiten ga, een jurk aan moet van mijn ouders. Een JURK! Het slaat compleet nergens op. Meestal weet ik er onder uit te komen, maar ik ga nu naar andere, Koninklijke mensen, dus moet ik er helaas aan geloven. Maar zoals ik ben, het ik een favoriete jurk die zo wijd is, dat je makkelijk een broek onder aan kan. Die jurk trek ik dus altijd aan als ik naar buiten moet. Mijn moeder is allang blij als ik zonder zeuren naar buiten ga, dus die let er niet op. Het enige nadeel zijn de schoenen. Ik zal toch hakken aan moeten. Dus prop ik mijn gympen in mijn tas en stap in de taxi. Natuurlijk is het een taxi van ons huis, en geen, sorry, dit zegt mijn vader altijd, ordinaire openbare taxi. Ik vind dat echt niet zo erg, maar ja, naar je ouders moet je luisteren. Ik ben op weg naar mijn beste vriendin, Selana Matroni Elizabeth Lianna Theresa *even ademhalen* Irana Madeleina Moronitra. Poeh, en dan dacht ik altijd dat ik een lange naam had. Het kan dus nog erger. Maar stella, zoals ik haar noem, heeft net als ik niet echt veel met prinses zijn. Als vind zij het toch minder erg dan ik. Maar goed, ze is mijn beste vriendin sinds ik mijn dure jurk onder smeerde met chocomelk, en zij me een jurk aan bood (toen waren we pas 7). Stella’s hobby is schilderen. En geloof me, ze is echt vet goed. Helaas denken haar ouders er anders over. Volgens hen moet je je tijd niet verdoen aan het schilderen van verzonnen bossen met elfjes en dat soort dingen. Maar ik vind het echt super gaaf. Maar goed, ik heb daar natuurlijk niks over te zeggen. De taxi stopt. Ik duw de deur open en blijf al gelijk haken met mijn hak aan de auto rand. Heel fijn, nu moet ik al die stomme hoge trappen nog op. Op hakken is dat nou niet echt een pretje. Ik waag me aan de klim tocht, en het gaat goed, tot ik bij de laatste treden, toch blijf haken en verover van. Gelukkig kom ik niet te hard terecht en sta snel weer op. Ik druk op de meest luxe deurbel die een mens zich kan voorstellen en er komt een butler(!) aan.
‘Dag, lady, waar kan ik u van dienst mee zijn?’
Ongelooflijk zeg, ik ben hier al miljoenen keren geweest en toch doet die butler niks anders dan bij ieder ander.
‘Ik kom voor, Stella, ik bedoel Selana.’
‘Een moment geduld alstublieft.’
Alsof je bij een telefoongesprek in de wacht staat.
Maar gelukkig komt Stella de trap al af. Hun ‘hal’ is net een balzaal, zo groot is het. Stella was zo te zien aan het schilderen, want ze heeft haar regenboog jurk aan. Daar zie je geen vlekken op. De makkelijkste kleren om in te schilderen. Behalve als je met wit verft, en nu raadt ik stella aan een andere jurk aan te doen. Ik loop snel met haar mee naar boven, naar haar kamer.
‘Wauw!’
Mijn mond valt open van verbazing. Haar hele achter muur is beschilderd met een sprookjesachtig bos.
‘Als je ouders hier achter komen, ben je echt dood!’
Ze haalt haar schouders op.
‘Ik heb gezegd dit behang is.’
‘Ja, hoor dit behang, en ik ben een konijn. Ik vind het knap dat ze dat geloven.’
Stella ploft op haar bed neer.
‘Ik wou het heel graag, en ach, zo streng zijn mijn ouders nou ook weer niet.’
Ja, ze heeft een punt. Vergeleken met mijn ouders zijn haar ouders de hemelse ouders die ieder kind zich wenst.
'Mooi, maar als je ouders er niet achter willen komen, dat dit verf is, zou ik als ik jou was maar even een andere jurk aan trekken.’
Ze kijkt omlaag en zegt:
‘Je hebt gelijk, een momentje.’
Soms is Stella meer prinses dan ze denkt. Na 10 minuten is ze terug.
‘Oke, wat zullen we gaan doen? Ik heb niet zo veel zin om in deze verflucht te blijven hangen.’
‘Mee eens, zullen we naar buiten gaan?’
Ze haalt haar schouders op.
‘Van mij mag je, maar mijn ouders hebben bezoek in de tuin.’
‘Oke, dat plan is afgekeurd. Zullen we dan maar gaan winkelen?’
Klop, klop, er staat weer een butler aan de deur. Dit keer een andere.
‘Madame Selana, uw ouders verwachten u op hun high tea party.’
Hij kijkt me aan alsof ik een stuk oud vuil ben. Nou ik heb nu wel door dat ik hier nu niet gewenst ben.
Ik zeg Stella gedag en ga er dan snel vandoor (het is maar wat je snel noemt op hakken) en de taxi haalt me weer op.
‘Zo dame, dat was een kort bezoekje.’
‘ja, Charlie, ik weet het.’
Ik ben goede vrienden geworden met onze taxi chauffeur. Ondertussen denk ik na. Stella kan soms toch nog te prinsesachtig naar mijn smaak zijn. Maar, dat is haar eigen keuze. Ik kan er toch ook niks aan doen dat ik niet zo ben?

dat woordje taxi kun je volgens mij wel weglaten, een prinses rijd niet in een taxi...
het hele idee van een taxi is, dat je rijd in een auto die niet van jou is. voor mensen die geen eigen chauffeur kunnen betalen, maar die ook niet kunnen/willen rijden.

sorry, foutje van mij

Wat je als prinses allemaal wel niet moet doen is een hele waslijst vol. Om te beginnen, met alle verjaardagen, bruiloften en dat soort dingen, komen er ook nog openingen van belangrijke gebouwen en recepties bij. Echt een ramp. En wat ik nog wel het ergste vind, gaat over een paar dagen gebeuren: een groot bal. Echt verschrikkelijk. En het ergste is nog wel dat Stella niet mee gaat, omdat haar oma jarig is. Dus moet ik me alleen een hele avond vermaken. Dit word mijn dood, geloof me. Maar gelukkig is dat pas over een paar dagen, dus kan ik nog een noodoplossing bedenken. Me voor doen als of ik ziek ben, gaat hem niet worden, want onze huis dokter is een iemand die al die trucjes al kent, en me alleen ziek verklaart als ik bij wijze van spreke op sterven lig. Ik kan zeggen dat ik iets van school heb, maar dan gaan mijn ouders naar het schoolhoofd bellen. Ik kan ook niet zeggen dat ik bij Stella ben, want ik ga nooit naar familie verjaardagen van haar. En
nu ben ik door al mijn noodoplossingen heen. Maar ik bedenk nog wel wat. Maar helaas probeert mijn moeder me toch over te halen, dus moet ik nu met haar een nieuwe jurk voor het bal gaan passen. Ik heb wel andere dingen te doen. (ja, op mijn gitaar spelen, maar mijn moeder vind dat maar niks!)
Erika roept me. Mijn moeder wil dat ik die stomme jurk kom passen.
Met een zucht loop ik naar beneden. We lopen richting het naai atelier. Ja ik hoor je al denken, maar we hebben de garage omgebouwd tot een klein atelier, voor speciale jurken en zo. Het is aardig gelukt, je kunt nergens aan zien dat je in een garage staat. (we hebben hem laten ombouwen omdat deze garage te klein(!) was voor de limousine (!!!!!) ja we hebben een limo, ik kijk er al niet meer van op)
Helaas is de naaister iets minder aardig. Sterker nog, volgens mij heeft ze een hekel aan me omdat ik niet van jurken houd. Ik doe mijn best hoor, maar ik kan er niks aan doen. Nu kijkt de naaister ook niet al te aardig. Terwijl ze me de jurk geeft, en net als ik naar de pashokjes wil lopen gaat mijn mobieltje.
Timing! Nu kijkt de naaister me aan alsof ze me hier ter plekke wil vermoorden. Zo kijkt mijn moeder nu trouwens ook. Ik kijk snel op het schermpje van mijn telefoon en zie een onbekend nummer staan. Ik bel later wel terug en zet mijn mobiel uit. Ik trek snel de nieuwe jurk aan. Hm, niet slecht. Het is een best wel wijde jurk, dus het is te doen. Beter dan de vorige keer, die jurk was zo strak dat ik nauwelijks adem kon halen, en alle jongens staarde me telkens aan alsof ik in een of ander porno blad stond. Dat was echt een ramp. Maar goed, deze jurk is wel helaas wit, dus ik mag uitkijken dat hij niet vies word. Ik kijk nog eens in de spiegel. Man, het lijkt wel alsof ik ga trouwen! Alleen de sleep en de jongen ontbreekt nog.
‘Emmelia, zit de jurk goed?’ vraagt mijn moeder. Zo vervelend, iedereen noemt me Mira, maar voor mijn vader en moeder is het te veel werk.
Ik kom achter het pas scherm vandaan.
‘Ja, moeder, de jurk zit goed. Al ben ik niet zo fan van wit.’
‘Je weet dat we het daar over gehad hebben, wit is de kleur van klasse en bescheidenheid, zegt mijn moeder streng
Nou nou, zo veel klasse hoef ik niet hoor. De naaister friemelt wat aan de onderkant van mijn jurk.
‘Ik kan ook witte roosjes aan de onderkant maken, voor een schattig effect.’
Roosjes?! Ame nooit niet! Ik ben 14, geen schattig kleutertje van 6!
Ik werp boze blikken naar mijn moeder, maar die doet alsof ze het niet ziet.
‘Ja doet u maar, ik wil dat ze er op haar best uit ziet.’
Nee, nu moet ik definitief iets anders gaan verzinnen, ik heb geen zin om er uit te zien als een ‘prinsesje.’
Boos trek ik jurk uit en smijt hem in de hoek. Ja sorry hoor, dit lijkt misschien verwaand gedrag, maar ik ben het gewoon zat dat ik hier word behandeld alsof ik 6 ben. Ik stamp boos naar mijn kamer. Ik hoor mijn moeder achter me aankomen.
‘Wat denk je wel, Emmelia, niet alles is naar jouw zin!’
Ze roept nog meer, maar net als je mijn kamer wil binnenkomen, smijt ik de deur vlak voor haar gezicht dicht. Woedend ben ik. Ik mag verdorie niet eens zelf kiezen wat ik aantrek! Als ik ben uitgeraasd denk ik weer aan het telefoontje, en ik pak mijn mobiel en druk op het knopje ‘terug bellen’. Ik wacht zeker 10 minuten, en probeer het daarna nog een keer, maar er word niet opgenomen

Grr, ik heb het geprobeerd, maar het is me niet gelukt. Tenzij er een wereldwonder gebeurt, moet ik morgen toch echt naar het bal. Verschrikkelijk. Ik zit er aan te denken om het gewoon aan mijn moeder te vragen, misschien hoef ik dan niet. Ik loop naar de woonkamer, als ik Erika tegen kom.
‘Je kunt niet naar de woonkamer, de schoonmaakster is bezig.’
Mooi, uitstel van executie. Nu heb ik dat hele eind voor niks gelopen. Ik draai me om en begin weer aan de terugtocht. Als ik halver wegen ben, schiet me opeens iets te binnen. De schoonmaakster is er helemaal niet op vrijdag! Dat is raar, waarom zou Erika tegen me liegen? Ik sta stil. Maar misschien heeft Erika zich in de datum vergist. Of de schoonmaakster is er een keer extra. Maar aan de andere kant: voor het zelfde geld is er nu iets in de woonkamer waar ik niet heen mag. Ik neem het risico niet en loop weer naar beneden. Ik kan niet bij de deur gaan staan, dat valt te veel op. Dan maar plan B. Ik doe zachtjes de buiten deur open en glip naar buiten. De deur valt met een klap dicht. Goed zo Mira, op deze manier ben je snel betrapt! denk ik in mezelf. Ik sluip om het huis heen. Ja, ik zie de woonkamer! Ik schuif het raam iets verder open, en ga eronder zitten. Ik kan luid en duidelijk alles horen. Het is niet mijn moeder die ik hoor, maar mijn vader. Volgens mij is hij aan het telefoneren.
‘Natuurlijk niet, maar het is van belang!’ zegt mijn vader.
Nou is het wel balen dat hij telefoneert, ik versta natuurlijk niet wat er aan de andere kant van de lijn word gezegd.
‘Ik zorg er wel voor, maar u neemt teveel risico’s!’
Ik ben toch wel benieuwd waar dit over gaat, dit lijkt me geen normaal zaken gesprek.
‘Uw gang van zaken boeit me niet!’
En hier voor laat Erika me niet binnen?
‘Ze mag het niet weten, het kan me niet schelen in het contract stond!’
Ho, wie mag iets niet weten? Ik let weer op. Wat zou vader bedoelen met contract?
‘Oke, ik bel u later wel over de afspraak.’
Afspraak? Hier is geen touw aan vast te knopen.
‘Zijn ze van gedachten veranderd?’
Mijn moeder was dus wel in de kamer. Wat is hier toch allemaal aan de hand?
‘Ik breng ze op andere gedachten, geloof me, my dear.’
‘Ze mag het niet weten, we moeten haar beschermen!’
Ik hoor naderen de voetstappen naar het raam. Ik kruip snel weg van het raam en ren naar de brandtrap. Deze komt uit op de eerste verdieping, vlak bij mijn kamer. Als ik op mijn kamer ben, moet ik even gaan zitten. Het word me iets teveel. Beschermen? Het ging over mij! Ik mag iets niet weten, daarom mocht ik niet in de woonkamer komen! Maar waarom? Mijn ouders zijn sowieso altijd beschermend geweest, maar ik dacht dat dat kwam omdat ik een prinses ben. Nu is er dus iets anders aan de hand. Misschien is het maar beter als ik een tijdje rustig ben, dus niet te veel ruzie’s enzo. Dan kan ik beter mijn ouders praten en erachter komen wat hier allemaal gebeurd.