leuk

Bedankt voor alle reacties!


James kijkt ongemakkelijk.
‘Ik voelde me schuldig omdat ik niet de waarheid had gesproken.’
Wat worden we opeens gevoelig zeg. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Misschien lag het ook aan de plek waar we waren. Alhoewel, een vijver is toch niet zo romantisch…Opeens schiet me wat te binnen.
‘Stella!’ roep ik.
James kijkt me raar aan.
‘Sorry?’
‘Luister, ik moet het mijn beste vriendin nog vertellen dat ik geadopteerd ben.’
Ik ruk de deur open en loop naar buiten. Dan zie ik Amber om de hoek staan.
‘Amber! Kan ik hier ergens telefoneren?’
Aan die onschuldige blik in die ogen weet ik al gelijk dat ze het hele gesprek heeft mee geluisterd.
‘Ja, beneden in de woonkamer.’
Ik loop snel naar beneden, vind de telefoon en draai Stella’s nummer.
‘Met Stella.’
‘Met Mira! Luister, ik wil dat je nu naar De Grachtenlaan komt, nummer 46. Het is erg dringend, oke?’
‘Huh? Waarom dan?’
‘Dat leg ik later wel uit, kom nu gewoon maar!’
En ik hang op voordat ze de kans krijgt wat terug te zeggen.
Dan besef ik pas dat ik niet eens wist of ik het wel mocht vertellen. Nou ja, gebeurt is gebeurt, jammer dan. Ik loop naar de voordeur en ga op het stenen trapje zitten. Ik laat alle heftigheden van vandaag even tot me bezinken, als ik besef dat mijn leven drastisch gaat veranderen.

Verderr ;d

mooooiii

‘Dat meen je niet!’
Stella zit met uitpuilende ogen naar mijn verhaal te luisteren. We zitten in de woonkamer van het weeshuis. Stella schudt ongelovige met haar hoofd. Als ik ben uitgesproken zegt ze:
‘Als ik niet wist dat jij het bent zou ik denken dat iemand een grap met me uithaalde!’
‘Ik ben bloedserieus hoor.’
Een stel kinderen staan nieuwsgierig naar ons te kijken. Ik hoor hen fluisteren:
‘Is dat haar?’
‘Volgens Amber wel.’
‘Wie is die andere dan?’
‘Nog een prinses?’
Ook Stella hoort het.
‘He, ga eens ergens anders over ons roddelen, zegt ze bits.
De kinderen maken zich snel uit te voeten.
‘Joh, laat ze maar. Ze kunnen er toch ook niks aan doen. Ze zijn niet beter gewend.’
‘Ja, dat merk ik.’
Stella kijkt om zich heen.
‘Dit is het tegenovergestelde van mijn huis. Klein, en, jeetje zitten ze met al die kinderen aan één tafeltje? Dat is toch ook gekkenwerk!’
‘He, kom op Stella. Die kinderen weten niet beter. Trouwens, ik vind het wel gezellig. Mijn huis is zo wit en kil. Hier is het echt knus.’
‘Knus? Volgens mij heb je hier te lang gezeten, zegt Stella hooghartig.
‘Jeetje, wat heb jij? Ik kan het zonder moeite zeggen, ik ben toch geen prinses. Ook al doen ze wel alsof ik de koning zelf ben.’
Stella schiet in de lach.
‘Geen echte prinses, maar toch behandeld worden als een Queen! Dat wil ik ook wel.’
‘Bij jou zal het altijd zo zijn, mompel ik.
Stella is even stil.
‘Sorry, dat is niet handig om te zeggen.’
‘Geeft niet, ik moet zelf ook nog aan het idee wennen.’
‘Maar wat wil je nu gaan doen dan?’

ik wil echt verder lezen!!!

Goed verhaal! Verder verder verder

jeetje, echt de hele tijd verwacht je sommige dingen gewoon niet, zo blijft het echt super leuk om te lezen, als het helemaal af is ga ik het nog eens helemaal achter elkaar lezen.

Egt super bedankt voor alle reacties


Daar moet ik even over nadenken. Ja, wat wil ik nu doen? Ik sta niet te springen om het mijn ouders te vertellen. Ik bedoel mijn adoptie ouders. Dan worden ze alleen maar hysterisch.
‘Mag ik wat zeggen?’
Amber staat opeens naast me. Ik vraag me af hoe ze dat telkens doet. Stella kijkt haar verbaasd aan.
‘Ben jij niet dat nichtje- begint ze, maar Amber antwoordt al:
‘Trucje van de hoofdleiding.’
‘Oh, is het enige wat Stella zegt.
‘Misschien hoef je nog niks tegen je ouders te zeggen. Daarvoor wil je vader graag zorgen.’
Nee echt? Waarmee is al deze ellende anders begonnen? Ze wouden het voor mij verborgen houden, maar helaas: ik heb altijd alles door. Zelfs naar 14 jaar.
‘Je kunt ons af en toe bezoeken, als je dat wilt tenminste. Ik zou het wel erg leuk vinden.’
Ach, waarom ook niet? Ik vind Amber nog steeds aardig, ook al is ze mijn nichtje niet. En het is een goede manier om thuis te ontlopen.
‘Ja, dat is een best wel goed idee.’
Stella kijkt me opeens heel maar dan ook heel boos aan. Oeps, ik had nog niks over James verteld. Blijkbaar herkent Stella hem van mijn omschrijving, want hij komt de kamer inlopen.
‘Mag ik raden, jij bent Stella?’ zegt hij.
Met opeengeklemde kaken antwoordt ze:
‘Ja, dat ben ik. En wat doe jij hier?’
Ik wacht het antwoord niet af, en trek Stella aan haar mouw.
‘Zal ik je even aan de hoofdleidster voorstellen?’
En snel lopen we naar boven. Zodra we uit het zicht zijn vertel ik over James.
‘Dat had je wel even eerder mogen zeggen voor ik hem zo woedend aankeek!’

Ik de naam van het verhaal veranderd, mocht er verwarring onstaan
ik vond de eerste naam toch niet zo goed idee, maar ik wist toen niks anders
maar goed, dit is het nu geworden

ik vind het wel een passende titel ^^
het verhaal neemt elke keer een andere wending die je totaal niet verwacht, leuk om te lezen

Goede titel

‘Ik had genoeg te vertellen dat me dat even ontschoten is, oke?’
‘Ja, je hebt wel gelijk.’
Ik kijk op mijn horloge en zie tot mijn schrik dat het al erg laat is. Ik moet naar huis voordat mijn ouders argwaan gaan krijgen.
Ik zeg Stella gedag en neem afscheid van Amber en de rest.
‘Kom je snel weer? Ik wil je dan iets laten zien, fluistert ze. Ik hou mijn nieuwsgierigheid een keer voor me en vraag niet verder.
Als ik eenmaal buiten ben, bel ik Charlie. Ik moet naar huis, en snel ook. Mijn ouders hebben heel wat uit te leggen.

Maar zo slim als ik ben hou ik het nog even voor me. Het lijkt me niet handig om deze chaos nog groter te maken. Daarbij, mijn vader zou toch het me verbieden om nog contact te hebben met het weeshuis. En met James. James. Ik weet niet wat ik moet met die jongen. Hij is leuk, oke, maar hij heeft gelogen en ik weet niet of ik de reden waarom hij dat heeft gedaan moet geloven. Ik weet niet veel van jongens, maar zeg nou zelf, kun je ze nog wel vertrouwen als ze liegen?


Eenmaal thuis vragen mijn ouders niet waar ik ben geweest. Na het eten loop ik naar mijn kamer en plof ik op mijn bed om na te denken. Krista zei dat niemand wist wie mijn ouders waren. Maar ik kan me dat moeilijk voorstellen als je zulke pleegouders hebt als ik. Ik weet wel bijna zeker dat mijn vader heeft geprobeerd om het te achterhalen. En als hij überhaupt wist, dan zal hij die informatie vast in de kluis op hun slaapkamer hebben gestopt. Of achter een ander plankje in het huis, maar ik kan toch moeilijk ons halve huis kapot slopen?

i love this story!!

Bedankt

Moeilijk om het gewone leven weer op te pakken. Ik kan toch niet echt aan het idee wennen, hoe logisch het ook is. Maar om geen achterdocht te wekken moet ik normaal doen. Dus zit ik met mijn gitaar in bibliotheek, wat ik wel vaker doe.
‘Suddenly, people know my name, suddenly, everything is changed, zing ik zachtjes.
Ik hoor stemmen vlak bij de deur. Nieuwsgierig zet ik mijn gitaar weg en loop naar de deur.
‘Natuurlijk, maakt u zich geen zorgen. Ik kom altijd mijn belofte na, hoor ik mijn vader zeggen. Altijd zijn belofte na komen? Ik geloof er niet veel van. Dan gaat de deur open. Mijn vader is eerst verbaasd maar daarna kwaad als hij mij ziet staan. Hij doet zijn telefoon uit en buldert:
‘Emmelia! Wat moest jij achter die deur?’
Ik voel woede opkoken. Die vent heeft me nog steeds geslagen, en die woede is nog niet gekalmeerd. Ik doe mijn mond open maar voor dat ik de kans krijg iets te zeggen, komt Erika de hoek om en zegt:
‘Ik had even gevraagd of ze mij kwam helpen. Ze was op weg naar mij, meneer.’
Mijn vader kijkt nog woedender naar Erika dan naar mij. Tja, niet gek natuurlijk, door haar word hij nu gezien als een agressieve gek van het koninklijk huis. Dat is natuurlijk wel zo, maar goed, die titel geeft geen enkel mens zichzelf met plezier.
‘Emmelia, je hebt 1 week huisarrest.’
‘Maar dat is niet eerlijk, ik wou Erika alleen maar helpen! Roep ik uit.
‘Ik duld geen tegenspraak, briest mijn vader.
‘En nu ga je haar helpen of ik maak er 2 weken van!’
Woedend ren ik langs hem heen. Buiten val ik uit tegen Erika.
‘Je wordt bedankt, nou heb ik 1 week huisarrest!’
Niet heel slim, want nu ontploft zij. En dan moet je uitkijken, Erika word niet snel boos, maar als ze echt ontploft moet je niet in de buurt zijn.
‘Jij moet je grote mond houden! Wie heeft haar mond gehouden toen jij uit de handen van Carmen glipte? Wie heeft je vader tegengehouden toen hij door het lint ging? Jij gaat zitten en me vertellen wat er aan de hand is, of ik neem zelf ontslag!’