Als Stella weg is sta ik op. Met op de grond zitten komt niemand verder. Ik voel me opeens razend. Mijn ouders zullen me echt NOOIT meer iets vertellen, ik heb echt al mijn kansen verspeeld. Ik loop naar de dichtstbijzijnde kamer, doe de deur open en schreeuw al mijn woede er uit. Zo, dat moest ik even kwijt. Maar het heeft niet heel veel geholpen. Ik steek snel mijn hoofd om de hoek, maar niemand heeft me gehoord. Ik loop weer naar de gang en begin te ijsberen. Wie mij nu zo zien zou denken dat ik uit het gekkenhuis ben ontsnapt, en ja, ergens ben ik het met ze eens. Volgens mij begin ik gek te worden. Ik bonk op de muren en van frustratie geef ik een schop tegen de plinten. Krak, zegt het plankje. Nee he? Het zit me echt niet mee. Ik probeer het plankje terug te duwen, maar het wil niet. Dan zie ik dat er een papier in verstopt zit. Mijn woede verandert in nieuwsgierigheid en ik trek het papier eruit. Het ziet er nog al officieel uit. Ik kijk naar de datum. 19 juni, 1995. 15 jaar geleden?! Wat krijgen we nou? Verbaast lees ik het papier.


Geachte heer/mevrouw, 19 juni 1995


Hierbij willen we u vertellen dat uw adoptie is geaccepteerd, en dat u een dochter heeft gekregen. Haar naam is Miranda, u mag verder bepalen hoe ze heet. U heeft het contract getekend waar in staat dat u niet hoeft te vertellen dat ze geadopteerd is, maar als u het naar haar 14e verjaardag nog niet heeft vertelt, zijn we genoodzaakt het zelf te zeggen. We wensen u veel plezier, en geluk toe.


Met vriendelijke groet, het Hansalana weeshuis


Soms zeggen mensen wel eens dat ze een rolberoerte van schrik hebben gekregen. Nou, nu weet ik hoe dat is. Dit papier, is de harde waarheid. De waarheid die mij is verzwegen. Mij en mijn ware identiteit. Ik snap nu wat mijn moeder bedoelde. Ik snap nu waarom mijn vader zo kwaad werd. Ik snap nu waarom ik anders ben. Ik snap mijn leven nu. En ja, de waarheid kan je hele leven op de kop gooien. En de waarheid is dat ik ben geadopteerd.

jemig dat had ik echt nooit zien aankomen!!

Idd...

Ik weet niet hoe ik die dag voor de rest ben doorgekomen. Ik had het gevoel alsof ik in de automatische stand was gezet. Mijn ouders waren mijn ouders niet, mijn leven is één grote leugen. Het is ook wel toeval, dat dit nu allemaal achter elkaar gebeurt. Alsof ik een waterlelie ben die door de wind een kant opgeblazen word, en dat dan toevallig de kant van de waarheid is. Wat moet ik nu? Het mijn ouders vertellen? Ik zal wel moeten. Maar als ik het mijn ouders vertel, wat zullen dan de gevolgen zijn? Ooit zullen ze wel weten dat ik het weet, maar nu wil ik mijn eigen verleden kennen. Op het papier staat het adres van het weeshuis. Daar ga ik heen, en het kan me niet schelen wat mijn ouders ervan vinden.

Ik kijk naar het bordje op de deur. Hansalana weeshuis, dit is het. Een best groot huis aan de gracht. Ik haal diep adem en bel aan.
‘Hallo, wat kan ik voor je doen?’
Een meisje, ik schat haar rond de 8, doet open. Ik voel een schok door mij heen gaan. Dit is mijn nichtje, Ameliana! Als dat tenminste haar echte naam is. Ik voel mijn knieën slap worden. Niet alleen mijn ouders houden een leugen voor zich, maar ook de rest van mijn, eh, niet echte familie! Ik hoor dat Ameliana iemand roept, en dan zakt de grond onder me weg en gaat het licht uit. Alsof ik nu pas de klap van mijn adoptie voel.

Een kort stukje vandaag :P

Ik word wakker op een luie stoel. Nieuwsgierig kijk ik om me heen. Het lijkt wel een soort kleine kantoor. Er zit een vrouw achter het bureau. Ik moet even nadenken, maar het is, hoe verbazend, de vrouw die ik zag in de kledingwinkel. Aan de muren hangen foto’s. En schok nummer 2 : ik herken een baby foto van mij en ook een van Ameliana.
‘Wie bent u?’ vraag ik.
‘Mijn naam is Krista, ik ben de hoofdleidster van dit weeshuis, en ook verantwoordelijk voor de kinderen.’
‘Ik kom uit dit weeshuis he?’
‘Ja, je bent hier toen je 2 weken was heengebracht, en na 1 maand geadopteerd door je huidige ouders.’
‘En Ameliana? Als dat haar echte naam is.’
‘Ze heet Amber, en is hoogbegaafd. En nee, ze is niet je echte nichtje. We weten verder niks over je echte familie, sorry.’
Dat trof me als een schok. Ik had zo gehoopt dat ze zouden weten wie mijn echte ouders waren, en niet dat ik als alleen op de wereld ben gekomen. Ik slik mijn tranen in.
‘Amber hebben we af en toe naar je toe gestuurd om je op te vrolijken. Ze is erg slim, weet je. Haar ouders zijn omgekomen bij een auto ongeluk, en nu helpt ze andere kinderen met hun ouders vinden.’
Nee, dat is fijn om te weten. Ik werd opgevrolijkt door een 8 jarig kind.
‘Krista? Dat contract, he? Mijn vader wou niet dat ik wist dat ik geadopteerd was, toch? Daarom sloeg hij zo door toen hij me met mijn moeder zag praten.’
‘Ja, dat is het familie drama van de eeuw. We hoorden het van Amber.’
Dan gaat de deur open. Ik kijk recht in een paar mooie bruine ogen.

Wauw, echt goed! Ga maar door!

leuk
ben benieuwd van wie die ogen zijn...!!

Weet je dat nog niet? :P

Leuk verhaal! ^^

Mijn mond valt open van verbazing.
‘James?!’
Dit is toch niet te geloven, de helft, nee, gewoon alle mensen die ik ken liegen tegen mij!
‘Mira, dit is James, een jongen uit het weeshuis. Ik zie dat jullie elkaar al kennen?’
Krista werpt een boze blik op James. Ik doe haar na. Ik ben die afwijzing bij de vijver nog niet vergeten.
‘James, haal amber. Die kan Mira wel even rondleiden.’
2 seconden later staat Amber naast James. Ze kijkt nieuwsgierig naar mij en Krista.
‘Amber, leid Mira even rond. James, wij moeten praten.’
Amber trekt aan mijn mouw. Ik loop met haar me. De deur valt met een klap achter me dicht.
‘Je hebt nooit wat tegen me gezegd, zeg ik.
‘Ik mocht het niet, het spijt me, maar ik zie je wel als een grote nicht hoor.’
Ja, dat kan ik me wel voorstellen, als je verder geen familie meer hebt.
‘Hoe komt het eigenlijk dat Krista net zo boos was tegen James? Vraag ik.
‘Oh dat.’ Amber grinnikt.
‘Trek het je niet aan, hij mocht eigenlijk niet met je praten. Het is hier verboden dat als iemand nog niet weet dat die geadopteerd is dat er kinderen uit het weeshuis met diegene praten. Maar blijkbaar liet hij zich niet tegen houden.’
Oke, dat is raar. Waarom zou hij a, met me willen praten, om me b, dan af te wijzen?
‘Kijk, dit zijn de kamers voor tieners, ik slaap bij de kinderen op de begane grond.’
Amber leid me enthousiast rond.
‘En weet je, dit ik jouw kamer.’
‘Mijn kamer? Hoe kan dat nou, ik ben hier nog nooit geweest!’
‘Nee, dit is niet JOUW kamer, maar het is een kamer die naar je vernoemd is. Alle kinderen die zijn geadopteerd, daar word een kamer naar je vernoemd. En toevallig, slaapt James in jouw kamer.’
Nee, natuurlijk, ik kijk nergens meer van op.
‘En kijk aan, daar heb je hem net! Zegt Amber.


Dit is voor een paar weken even het laatste stuk, omdat ik op vakantie ga
X Lulu

Verder, hihi. ^^
Veel plezier op vakantie! x

Hij is echt goed!! ^^
Succes op je vakantie!

ik heb het vandaag helemaal gelezen, en ben echt spr benieuwd, echt leuk. je moet echt blijven schrijven, het is super goed . veel plezier op je vakantie, en hopelijk kunnen we snel weer een nieuw stuk lezen.

vind het nu al spannend

James komt aan lopen.
‘Ik laat jullie even alleen, zegt Amber met een grijns. En weg is ze.
‘Zullen we even naar een plek gaan waar het rustig is? Vraagt James. Ik haal mijn schouders op. Hij hoeft niet teveel in zijn hoofd te halen, ik heb nog een appeltje met hem te schillen. Ik loop hem achter na. Hij doet een deur open.
‘Het washok, zeg ik verbaasd.
‘Dit is de enige rustige plek.’
‘Oke, zeg ik terwijl hij de deur dicht doet.
‘Laten we bij het begin beginnen. Leg mij maar eens uit waarom je me kwam opzoeken, terwijl dat niet mocht.’
James zucht.
‘Om eerlijk te zijn, hadden we een weddenschap in het weeshuis gehouden. Jouw verhaal is hier een legende, weet je dat?’
Legende?! Wat is dat voor onzin?
‘Niet veel kinderen worden hier geadopteerd. Jij bent een van de weinigen, en als je dan ook nog door een familie van adel word geadopteerd, dan word je hier wel beroemd. Maar goed, ik had een weddenschap afgesproken, dat ik met jou zou praten. Want het is hier verboden om met mensen die niet weten dat ze geadopteerd zijn te praten.’
‘Dus het was allemaal een grap?’ vraag ik ongelovig. Dit is niet te volgen, dat een jongen me dit flikt!
‘In het begin wel, maar ik vind je nu echt aardig, zegt James hopeloos. Bekijk het maar, dumpen die gast, zegt een stemmetje in mijn hoofd. Maar aan de andere kant: ik vind hem ook aardig. Maar meer dan dat? Moeilijk te zeggen als een jongen je gevoelens als een ping pong bal heen en weer laat stuiteren.
‘Oke, excuses aanvaard. Maar nog een vraag: waarom rende je bij de vijver weg?’

yes, nieuw stukje

ben echt verslaafd aan je verhaal, het is echt super

x