Goed!

Ik lees nog steeds mee!

He, bedankt voor alle aardige reacties! egt heel gaaf

Nou, makkelijker gezegd dan gedaan. Met mijn ouders weet je het maar nooit. We gaan gewoon poging. Ik loop naar de woonkamer. Het geluk zit me mee. Mijn moeder is alleen. Ze laat makkelijker iets los dan mijn vader.
‘Mama?’
Mijn moeder kijkt op.
‘Wat is er Emmelia?’
‘Kunnen we even praten? Zeg ik serieus.
‘Wat is er?’ vraagt mijn moeder.
‘Ik ga naast haar op de bank zitten.
‘Is er iets..wat jullie me nooit verteld hebben?’
Ik zie mijn moeder schrikken.
‘Wat bedoel je?’
‘Gewoon, iets belangrijks wat jullie me verzwegen hebben.’
‘Er is niets wat je vader en ik voor je verzwegen hebben.’
Tjonge, mijn moeder kan goed liegen. Maar ik ben toch echt niet van gisteren.
‘Zeker weten?’
Ik zie mijn moeder aarzelen.
‘Alsjeblieft, mama, ik wil het weten. Weet je niet hoe gekwetst ik ben als jullie dingen niet vertellen?’
Oke, daar klopt helemaal niets van, maar ik kan ook hard spelen. En het werkt, mijn moeder gaat voor de bijl.
‘Oke, je hebt gelijk. Je vader en ik hebben inderdaad iets voor verzwegen. Maar dat was alleen omdat het voor je eigen best wil, je hele leven zou veranderen als je het wist.’
Oke, ik begin nu wel nieuwsgierig te worden.
‘Mama, wat hebben jij en papa dan verzwegen.’
Opeens zie ik angst in mijn moeders ogen als ik mama en papa zeg. Is mijn moeder soms bang voor mijn vader?
Mijn moeder haalt diep adem.
‘Wat we nooit vertelt hebben is-‘
Dan vliegt de deur achter ons open...

ooo, ik wil echt weten wat er is !!!
@>---

Ik vind het lekker weg te lezen, en het is spannend

indd

spannend!

Oeh!

Dank u voor de reacties :P

‘Emmelia!’ buldert mijn vader.
Mijn moeder schrikt. Ik vloek binnensmonds. Ik was ZO dichtbij!
‘Wat gebeurt hier allemaal?’
Het duurt even, maar dan heeft mijn vader het door.
‘Ben je helemaal gek geworden?! We hebben zoveel moeite gedaan om het te verbergen, en jij vertelt het gewoon?!’
Mijn vader is meer dan razend. Ik heb hem nog nooit zo gezien. Ik word er bang van. Ik zie dat Erika achter mijn vader in de deuropening staat. Ook zij kijkt bang. Maar dat niet alleen, het lijkt wel alsof ze dit eerder heeft gezien.
‘Het lukt toch niet, we moeten het een keer vertellen, roept mijn moeder huilend.
Dit gaat de geschiedenis in voor het grootste familie drama ooit, geloof me.
Mijn vader grijpt mijn arm stevig vast en rukt me omhoog.
‘Auw, roep ik.
‘Je doet me pijn!’
‘Het kan me helemaal niks schelen, je bent een klein bemoeizuchtig kind dat denkt dat ze het altijd beter weet!’ sist mijn vader. Ik voel de angst door mijn aderen lopen. Ik heb geen idee waar mijn vader niet tot in staat is.
‘Laat me los!’
Ik probeer me los te rukken. Dat had ik beter niet kunnen doen, het maakt mijn vader nog razender. Ik zie zijn hand uitschieten. Ik kan nog net de klap ontwijken, maar de volgende komt recht in mijn gezicht. Ik voel warm bloed uit mijn lip druppelen. Erika kijkt verschrikt naar mij en dan grijpt ze in. Ze grist een kandelaar van de tafel en mept mijn vader tegen zijn arm. Die schreeuwt van de pijn en laat me los.
‘Rennen, roept Erika.
‘Maar jij dan?’
‘Ga maar, jij bent belangrijker!’
Ik aarzel maar ren dan zo snel naar boven als ik kan. Maar zelfs Erika kan mijn vader niet aan als hij boos is. Ik ren naar het dichtstbijzijnde noodknopje en druk dat in. Nu is het een voordeel dat ik een prinses ben. Er is altijd beveiliging in de buurt.
‘Nood oproep, 2e etage, wat is er?’
‘Dit is prinses Miranda Emmelia Dorena. Mijn vader is half doorgeslagen en mept Erika bijna in elkaar!’
‘We gaan kijken mevrouw, blijf waar u bent!’
En dat was. Uitgeput zak ik tegen de muur.

Heftig!

help!!!!!!!!!!!!
moet doorlezen, doorlezen

MEER MEER MEER!!!!!!!!!!!!!

Ik heb geen idee wat er allemaal beneden gebeurt. Volgens mij heb ik een half uur tegen de muur gezeten toen Stella naar boven kwam stormen.
‘Mira! Ben je oke?’
‘Stella! Wat doe jij nou hier? Vraag ik verbaasd.
‘Erika heeft me gebeld, ze wist niet waar je was.’
‘Hoe gaat het met Erika?’
‘Goed, ze is gelukkig ongedeerd maar dat kan ik niet van je vader zeggen, hij heeft een hele blauwe plek waar Erika hem met die kandelaar heeft geslagen. Je moeder mankeert ook niks, jij bent de enige die echt gewond is. Doet het zeer?’
‘Hoe weet je dit allemaal?’
‘Nou, toen jij alarm hebt geslagen, is de beveiliging gelijk naar de woonkamer gegaan. Je vader was woedend en ontkende alles, hij zei zelfs dat Erika hem had aangevallen!’
‘WAT?’ ik voel mijn woede koken. Dit is heel laag, zelfs voor mijn vader.
‘Maar goed, je moeder deed helemaal niks. Maar gelukkig voor jouw had de beveiliging camera alles opgenomen. Dus toen moest je vader het wel toegeven. Het goede nieuws is dat hij Erika nu niet kan ontslaan, slechte nieuws is dat hij haar nu wel zal haten en dat jij ook een groot probleem hebt.’
‘De lafaard, roep ik boos. ‘Eerst mij in elkaar rossen en het dan ook nog ontkennen?! Ik haat hem!’
‘Dat snap ik goed, zoiets doe je toch niet?’
Ik zucht, dit is de verschrikkelijkste dag uit mijn leven, dat is zeker.
‘Wat moet ik nou doen?’
‘Wat kun je doen? Als ik jouw was zou ik in ieder geval even niet met je vader praten tot hij zeker weten is afgekoeld.’
‘Ik zal wel moeten, ik heb geen zin om weer in elkaar geslagen te worden.’
‘Zal ik hier blijven?’ vraagt Stella. Daar heb ik nu even geen zin in, ik mag toch hopen dat Stella dat begrijpt.
‘Nee, ik red het wel.’
‘Zeker weten?’
‘Ja Stella, ga maar.’ Ze aarzelt even, maar gaat toch.
Ik moet dringend even rustig gaan nadenken.

spannend