Oei spannend ben benieuwd!

Om maar te beginnen met mijn ‘doe eens rustig’ plan, zal ik toch naar het bal moeten. En daar ben ik dan nu ook. De limousine heeft me net afgezet. Ik moet zeggen, ik ben onder de indruk. De zaal waar het word gehouden lijkt sprekend op dat soort balzalen wat je in films ziet. Maar na het goede komt altijd het slechte: de openingspeech. Altijd even saai, en het woord origineel kennen ze dan niet. Die toespraken lijken allemaal op elkaar.

Na een half uur de meest lange en saai toespraak aangehoord te hebben, is het tijd om te dansen. Althans, dat is de bedoeling. Maar mij zie je echt niet op een of andere wals of weet ik het wat doen. Dus zit er niet zo veel op en moet ik langs de kant staan. Dan zie ik dat er iemand naar me toe komt. O nee he, het zit me ook niet mee. Dat is Baron Gravensburhge, een kennis en een oersaai mens. Het zal me niet verbazen als hij de openingspeech heeft geschreven.
‘Mijn verheugde welkom, Emmelia. Om eerlijk te zijn had ik je hier niet verwacht.’
Nee, wie wel? Denk ik, maar ik zeg:
‘Ik heb me bedacht. Ik vind dit bal een goede gelegenheid om..ehm, meer andere mensen van goede afkomst te zien, zal ik maar zeggen.’
De Baron geeft me een goedkeurend knikje. Ik moet maken dat ik weg kom, voor dat ik een uur aan hem vast zit.
‘Excuseert u mij Baron, maar ik zie een bekende.’
En ik loop snel weg. Om te verkomen dat hij achter me aan komt, zigzag ik door de zaal en kom ik uit bij het hapjes buffet. Blijkbaar ben ik de enige die ook aan eten denkt. Ik pak wat te drinken en kijk naar de dansende mensen als er een jongen naast me komt staan.
‘Hoi, ook niet zo’n goede danser? Zegt de jongen.
‘Nee, ik ben om eerlijk te zijn ook niet zo’n fan van een bal, maar goed, mijn moeder stond er op.’
‘Ah, mag ik raden? Jij bent Prinses Emmelia.’
‘Hoe weet jij dat?’ zeg ik verbaasd.
‘Mijn moeder was laatst bij jullie op bezoek. Toen ze terug kwam kon ze niet begrijpen dat iemand niet van een bal en jurken houdt.’
Ik schiet in de lach.
‘Ja, dat ben ik. Maar zeg maar Mira, ik word gek van dat Emmelia.’
‘Oke, snap ik. Ik heet James.’
Ik bekijk de jongen eens goed. Hij is best knap, en heeft mooie donkerbruine ogen. Ik schat hem rond de vijftien.
‘Waarom ben jij hier eigenlijk? Ook gedwongen door je moeder?’
James lacht.
‘Nee, mijn oom heeft de openingspeech geschreven. Hij wou dat ik meeging om te luisteren, maar hij was doodsaai, net als mijn oom zelf.’
En nu drie keer raden wie die oom is.
‘Is Baron Gravensburhge jouw oom?’
‘Ja, zo te horen ken jij hem?’
‘Wel bij het horen van jouw beschrijving.’
James lacht weer. Hm, ik mag deze jongen wel.
‘Vind jij het leuk om van adel te zijn?’ vraag ik direct. Misschien niet zo slim het zo snel te vragen, maar zo ben ik nou eenmaal.
Nu kijkt James serieus.
‘Nou, nee. Ik kan niet gewoon doen wat andere jongens doen. Ik mag niet eens voetballen of vissen of iets dergelijks. Ik heb soms gewoon het gevoel dat ik in een gevangenis leef. Sorry, dit gezanik wil je vast niet horen.’
Eigenlijk wil ik dat wel. Maar als ‘prinses’ moet ik zeggen: natuurlijk niet, en je bent gek als je niet van adel wilt zijn. Maar ik zeg mooi nu als mezelf en niet als prinses:
‘Ik heb precies het zelfde, mijn ouders bepalen altijd alles.’
James kijkt me verrassend aan.
‘He, staar me niet zo aan. Had je dat dan niet door?’
‘Nou ja, als je niet van jurken en een bal houdt, hoeft dat nog niet gelijk te betekenen dat je niet van een prinses zijn houdt.’
‘Kom op, welke prinses houdt er nou niet van jurken?’
Even flitst Stella door mijn hoofd, maar aan de andere kant: zij draagt nooit een broek en altijd een jurk. Dus dat telt niet.
‘Jij houdt er niet van, zegt James.
Ik grijns.

En zo gaat de avond voorbij. James en ik hebben veel lopen kletsen. Ik mag hem wel. Er zijn niet veel jongens die van adel zijn en het, net als ik, niet leuk vinden. Aan het eind van de avond hebben we nummers en zo uitgewisseld. Ik denk dat ik James nog wel vaker ga zien.

Leuk hoor, ik heb alleen nie het gevoel dat ik het verder wil lezen. Terwijl het wel een goedgeschreven verhaal is.

'En nu heb je zijn nummer?’
Stella kijkt me nieuwsgierig aan.
‘Ja, duh, waar zie je me voor aan? Eerst 3 uur met een knappe jongen praten en dan niet zijn nummer vragen? Kom op zeg.’
Ik en Stella zijn aan het winkelen. Een grote favoriete bezigheid van ons. Ik vertel haar net over James. Stella is in een melige bui.
‘He, een leuke jongen en winkelen! Wat kan er mis gaan in een leven?’
Dat doet me herinneren aan het gesprek van mijn ouders. Ik vertel het aan Stella. Ze neemt het gelukkig serieus op.
‘Ai, dat is niet goed. En het ging over jou? Misschien hadden ze het over een kots school ofzo. Het gebeurt heel vaak dat prinsessen daar heen gestuurd worden.’
‘Fijn om te weten, brom ik.
‘Sorry, maar het zou best kunnen. Al is goed een ander woord.’
‘Nee denk je? Ik wil helemaal niet naar een kotsschool! En ik zal het nooit willen ook. Waarom ben ik nou niet een normaal meisje zonder ouders die van adel zijn?’
‘He, er zijn genoeg mensen die ervan dromen hoor.’
‘Jammer voor die mensen dan.’
‘He, de fancy shop! Even kijken?’ vraagt Stella in een poging om me op te vrolijken.
‘Best hoor.’
We gaan naar binnen. In deze winkel hebben ze echt vet gave kleren. Volgens mij dan, Stella moet er niks van weten. Ik loop naar het kleding rek. Hm, deze shirts zijn gaaf! Zwart met rood, een beetje gothic. Ik hoop dat je nu wel door hebt dat ik niet een Barbie achtig prinsesje ben. Nee, ik heb mooi donkerbruin haar. Stella is vaak jaloers daar op. Dan valt mijn oog op een jurk. Een korte, zwarte jurk met gouden randen, je weet wel, van krullende lijntjes. Hij is echt prachtig, maar als mijn ouders me daar mee zien, krijgen ze een hartstilstand. En word mijn mooie jurk weg gegooid, of nog erger : verbrand. Ja, daar zie ik mijn ouders wel voor aan. Stella ziet dat ik naar de jurk kijk en ze schudt heftig haar hoofd. Ach, even passen kan toch geen kwaad? Ik pak de jurk en loop naar een pashokje. Weet je, als je winkelt, als een ‘gewoon’ meisje, dan denk ik niet meer zo veel aan het prinses zijn. Zo moest het leven altijd zijn, dat je de vervelende dingen kunt vergeten. Ik trek de jurk aan. Hij past in ieder geval perfect. Ik kijk in de spiegel. Wauw, hij staat me geweldig! Ik kijk op het prijskaartje. En nog afgeprijsd ook! Dan gaat het gordijn van de paskamer open en stormt Stella binnen. Ze kijkt zenuwachtig en trekt gelijk het gordijn weer dicht.
‘Zeg wat heeft- begin ik, maar Stella onderbreekt me.
‘Ssst! Er staat in de winkel een vrouw al de hele tijd naar je te kijken, al zeker 10 minuten lang. Ik krijg de kriebels van haar!’
‘Kom op, is dat niet iemand die naar kleding kijkt of zo?’
‘Nee, dat dacht ik eerst ook maar ze kijkt naar jou!’
Ik gluur door een kiertje naar buiten. En ja, er staat een vrouw van middelbare leeftijd. Ze kijkt strak naar mijn pashokje. Ergens komt ze me vaag bekend voor. Ik doe het gordijn weer dicht.
‘Ik ben het met je eens, we gaan.’
Razend snel kleed ik me om.
‘Rustig naar de kassa en kijk niet achterom, oke?’ zeg ik tegen Stella.
Ik doe het gordijn open en loop kalm naar de kassa. Stella volgt me. Ik reken af en even later staan we buiten.
‘En nu?’ vraagt Stella.
Ik gluur naar binnen en mijn hart slaat over als ik zie dat de vrouw ook naar buiten gaat.
‘Rennen!’ roep ik. We zetten het op een lopen. Door straatjes zigzaggend komen we uit eindelijk uit op het marktplein. Doodop gaan we op een bankje zitten.
‘Dat doen we nooit meer, hijgt Stella.
‘Wat wil je dan? Ik vond die vrouw echt een creep!’
Als we uit gehijgd zijn, bel ik onze taxi.
‘He Stella, ik moet naar huis. Ik moet met mijn moeder naar balroom lessen.’
‘Ik wil je ook wel dansles geven.’
‘Nee, dat vind mijn moeder nooit goed. He, ik zie je nog wel oke?’
‘Is goed, en kijkt uit voor de vrouw!'
'Ja, ik kom haar liever niet meer tegen, zeg ik.
Maar als ik in de taxi zit, weet ik nog steeds niet waarvan ik die vrouw ken.

Als ik thuis kom, hoor ik dat moeder zich niet zo goed voelt en de danslessen niet door gaan. Mooi, dat komt me mooi uit. Even een moment voor mezelf. Dat heb ik hard nodig. Ik loop naar mijn kamer en doe de deur op slot. Ik plof op bed neer en pak mijn gitaar. Ik pingel wat. Jeetje, wat klinkt dat vals. Ik heb al een tijdje niet meer gespeeld en dat kun je horen. Ik stem de gitaar goed. Dat klinkt beter.
‘The days feel like years when I’m alone
When you walk away I count the steps that you take
Do you see how much I need you right now?’
Ik zing altijd het eerste wat in me opkomt, maar dit is wel heel treurig. Waarom denk ik nou hier aan? Ik ken het hele liedje, en geloof me, vrolijk is het niet.
‘When you’re gone, the words I need to hear always get me trough the day
And make it ok
I miss you’
Wat is er toch met me? Ik voel me helemaal niet zo verdrietig of alleen. Nee, dat laatste is niet waar. Ik voel me wel alleen. Hoewel ik natuurlijk Stella heb, en Erika, mis ik wel ouders die wel normaal zijn. Ik zucht. Een prinsessen leven is heus niet als al die mensen denken hoe het is. Zeker niet als je gewoon normaal wilt zijn. Ik zet mijn gitaar weg, als ik iets op de onderkant zie staan. Nieuwsgierig draai ik mijn gitaar om. Ik knijp mijn ogen fijn, maar het is te klein geschreven. Ik pak mijn schooltas en vis een vergrootglas er uit. We hadden toevallig biologie gehad. Nu kan ik het wel lezen. Er staat: voor Jake, een geschenk dat je nooit zal vergeten.
Jake? Wie is dat? Ik ken helemaal geen Jake. Ik kijk of er nog meer op de gitaar staat, maar het speurvermogen van een kip vind ik niks. Onrustig zet ik mijn gitaar weg. Ik heb hier geen goed gevoel over. Eerst dat gedoe met die vrouw in de winkel, nu dit. Mijn leven bestaat tegenwoordig uit alleen maar raadsels. Ik denk na. De gitaar stond bij ons op zolder, het was een oude van mijn moeder. Maar zover ik weet kent mijn moeder geen Jake. En nog raarder is: mijn moeder KAN helemaal geen gitaar spelen. Maar dan is deze gitaar dus helemaal niet van haar! Maar waarom staat hij hier dan op zolder? En er moet wel een reden zijn waarom ze hem bewaard hebben, gewoonlijk kiepen mijn ouders alle oude spullen weg. Ik vind dit helemaal niks, dit gedoe. Vergeet wat ik heb gezegd over dat braaf zijn. Het is tijd dat ik erachter ga komen wat hier allemaal aan de hand is.

Het avondeten. Of beter gezegd, het 4 gangen diner. Ik zal daar nooit aan wennen. Ik bedoel, wat is er mis met één gang? Maar ik mag nog van geluk spreken dat alleen het avondeten van 4 gangen is, en niet alle maaltijden. Maar goed, ik zit met mijn ouders aan tafel.
‘En my dear, hoe was je balroom les?’ vraagt mijn vader.
‘Ze is niet gegaan, dat weet je toch?’ antwoord mijn moeder.
‘O ja. Is er verder dan nog iets bijzonders gebeurd?’
Ik besluit maar te vertellen over die vrouw. Stel je voor dat het een moordenaar of zo is om mij te gijzelen voor losgeld omdat ik van adel ben! Dat is wel eens gebeurd met een achternichtje van mij. Dat was vreselijk.
‘Ik ging shoppen met Stella, en toen kwamen we een vrouw tegen. Ze volgde ons en ze liep me de hele tijd aan te staren. Heel griezelig.’
‘Hoe zag ze er uit?’ vraagt mijn vader.
‘Ehm, lang bruin haar, niet heel lang, middelbare leeftijd. En ze is een beetje dik.’
Mijn moeder verslikt zich in haar eten.
‘Dat kan toch niet, weet ze te zeggen.
Mijn vader staat op. Hij kijkt…tja, het lijkt wel ijskoud. En woedend.
‘Erika! Roept hij. Die komt er snel aan. Ze kent mijn vader goed genoeg dat ze moet uitkijken dat ze niks verkeerd doet, want hij is een woedende bui en hij kan haar dan zo ontslaan.
‘Begeleid Madame naar de slaapkamer. Ze moet even gaan liggen.’
Mijn moeder staat op en loopt met Erika mee. Hier ging iets goed fout. Ik denk niet dat die vrouw me wou ontvoeren.
‘Kennen jullie haar?’ vraag ik nieuwsgierig.
‘Hou er over op, Emmelia.’
Ik dacht van niet.
‘Maar vader, ik was zo bang! Ik dacht dat me het zelfde ging gebeuren als bij Karina!’
Karina is dus dat achternichtje wat een keer ontvoerd is. Ik was helemaal niet bang, maar mijn vader wil niet dat me wat overkomt, dus dit is de beste techniek. Hij kijkt me verbaasd aan.
‘Emmelia, die vrouw is geen huurmoordenaar hoor. We kennen haar gewoon.’
‘Waarvan dan?’ vraag ik door.
‘Wat snap jij niet aan ophouden Emmelia? Het word tijd dat jij eens manieren leert!’
Verkeerde vraag, mijn vader smijt zijn bestek neer en loopt met grote passen weg.
Ik wacht 5 seconden en glip dan de eetkamer uit. Ik zie dat mijn vader naar de slaapkamer gaat. Als ik hem nu achterna ga, kan ik het wel vergeten, hij heeft dat dan zo door. Maar ik ben op gegroeid in dit huis, en ken alle geheime deuren en gangen. Zo ook weet ik dat er bij de bibliotheek een trap zit die naar de 2e verdieping gaat. Ik ren daar heen en duw de kast die de toegang naar de trap blokkeert een stukje opzij. Mooi, ik kan er door. Zachtjes loop ik naar boven. De trap komt uit bij een oude deur. Althans, dat was het. Maar omdat ik hem van de binnenkant altijd dicht doe, kon hij van de andere kant natuurlijk nooit open. Daarom lieten mijn ouders de deurklink weghalen en hem overschilderen, waardoor je dus nu niet meer ziet dat het een deur is. Ik zie dat mijn vader de slaapkamer binnengaat. Ik sluip er heen en leg mijn oor tegen de deur. Ik kan niet alles horen, maar toch wel wat.
‘Ik dacht dat je het geregeld had!’ hoor ik mijn moeder zeggen.
‘Ik kon het toch ook niet weten! Ik zal een hoger bod aan zetten.’
Bod? Het gaat om geld!
‘Ze vinden het niet genoeg, daarom doen ze het toch!’ zegt mijn moeder hysterisch.
‘wat wil je er aan doen? Dat-‘
Meer dan dat hoor ik niet. Want ik voel een hand op mijn schouder en ik word ruw weggesleurd bij de deur.

ik vind het interesant,
in het begin was ik niet zo geïntresseerd,
maar het is beter geworden stukken beter
trouwens ik snap best dat dat meisje het niet leuk vind om prinses te zijn, maar soms leg je het er iets te dik bovenop: zoals nooit gewend raken aan een viergangen diner dat is juist iets waar je denk ik wel echt gewend aan raakt.

hm, tja k ben het wel met je eens. ik zal er aandenken

Ik vind het ook een erg leuk verhaal!
Ben benieuwd wat er gaat gebeuren

‘He laat me los!’ schreeuw ik van woede. Ik ruk me los en zie dat ik in de handen ben gevallen van Carmen, een van de hulpjes van mijn ouders. Ze is heel trouw aan mijn ouders, en heeft een hekel aan mij. Vandaar dat ze nu zo loopt te grijnzen. Als ik niet maak dat ik weg kom, heb ik 3 maanden huisarrest te pakken, en dat haat ik. Ik duw haar aan de kant en zet het op een lopen. Ik ren de eerste trap af. Het gaat niet snel genoeg, ze komt me achterna. Dan gaan we voor plan B: over de trapleuning. Ik ga snel zitten en zet me af. Wat ben ik blij dat ik dit vaak geoefend heb als mijn ouders niet thuis waren, anders was ik al gelijk naar beneden gevallen. Met een vaart kom ik beneden aan en ik ren snel de eetkamer weer in. Ik zie uit mijn ooghoek dat Erica er staat. Ik kijk haar smekend aan. Ze aarzelt even, maar pakt dan snel mijn bord weg en zet het toetje er neer. Zo lijkt het alsof ik gewoon hier was. Ik begin rustig te eten, alsof ik niet net 2 verdiepingen naar beneden ben gegleden over een trapleuning. Dan komen mijn ouders en Carmen binnen. Die kijkt behoorlijk kwaad als ze mij rustig ziet eten.
‘Ik zie het probleem niet, zegt mijn moeder.
‘Ik zweer het u, ze stond u af te luisteren!’
‘Wie, ik?’ zeg ik met een onschuldig gezicht.
‘Ik zit hier al de hele tijd! Toch Erika?’
Die knikt. ‘Ze heeft gewoon haar bord leeg gegeten en is alvast begonnen aan het toetje.’
Carmen’s mond valt open van verontwaardiging.
‘Carmen, nog een keer zo’n geintje en je bent ontslagen!’briest mijn vader,
Ha, gerechtigheid!
Carmen wil wat zeggen, maar houd zich in en stapt weg.
‘Je had wel even mogen wachten, zegt mijn moeder.
‘Sorry, mama, maar ik had honger.’

Na het eten komt Erika naar me toe.
‘Ik weet niet allemaal wat je aan het doen bent, maar de volgende keer neem ik het niet nog een keer voor je op!’
En na die waarschuwing loopt ze weg.

Oeii! Goed stuk weer

Nou, het gaat lekker vandaag. Ruzie met Erika, bijna betrapt door Carmen, een aanwijzing op mijn gitaar en een kapotte jurk doordat ik op de trapleuning naar beneden ben gesjeesd. Ik wou actie, nu heb ik dat, maar ik vind het verschrikkelijk. Mijn ouders verzwijgen van alles voor me. Oke, denk logisch na. Ze kennen duidelijk die vrouw, en het heeft met mij temaken. En met geld, en een contract, dat hoorde ik ze toen in de woonkamer zeggen. Een contract, geld, ik..er moet een verband tussen zitten. En zou dat geschreven handschrift op mijn gitaar er ook mee te maken hebben? Man, mijn hoofd ploft zo wat uit elkaar van ellende. Ik denk dat ik maar ga slapen, morgen zien we wel weer verder.

Nou, slapen is een groot woord, ik heb de helft van de nacht wakker gelegen. Maar ik ben de nacht doorgekomen en ik heb besloten dat het tijd word om mijn denkvermogen in te schakelen en Stella te bellen. Maar voor ik daar de kans voor krijg, belt James me.
‘Hoi Mira, zin om iets leuks te gaan doen?’
Ik aarzel even, maar aan de andere kant: misschien is het goed om even al dat gedoe even te vergeten.
‘Ligt er aan wat bij jou onder leuk valt?’
Hij lacht.
‘Ik dacht er aan naar de Tuinen van Pracht te gaan?’
De Tuinen van Pracht zijn DE trekpleister voor toeristen, maar ik snap dat wel. In de lente staan al die tuinen in bloei en groeien overal rozen, tulpen en andere bloemen. Een prachtig gezicht, en daarom heet het natuurlijk de Tuinen van Pracht.
‘Is goed, ik ben er in de lente nog niet geweest.’
‘Zal ik je komen ophalen?’
‘Nee, dan zit je nog een uur aan mijn ouders vast. Zullen we afspreken bij de ingang van de Tuinen?’
‘Oke, dan zie ik je zo!’
Ik hang op en stuur snel een smsje naar Stella. Ga met James naar de Pracht, duim voor me ; )
Ik krijg gelijk iets terug. Vet! Veel plezier! P.s. de vijver is heel romantisch!
Ja, dat is Stella weer hoor. Een meisje kan toch ook gewoon bevriend zijn met een jongen? Maar aan de andere kant: ik vind James wel heel leuk. En hoe veel leuke jongens zijn er die er ook niet van houden om van adel te zijn?

leuk joh, wil snel weten hoe t afloopt

‘Kijk, daar zit een vogelnestje!’ James wijst naar een boom. Een merel zit er op te broeden.
‘Wat schattig! Zullen we naar het doolhof gaan?’
‘Is goed, maar ik ben er heel slecht in, hoor!’
Ik lach.
‘Maakt dat uit? Dat is juist leuk!’
Het is niet druk in de Tuinen, ondanks het mooie lente weer. Maar wat wil je, het is Mei. We lopen naar het doolhof.
‘Wie er het eerst uit is!’ en James rent naar binnen. Ik laat het niet op me zitten en ren hem achter na. Links, rechts, links, o, het loopt dood. Weer terug, en ga zo maar door. Als James echt zo slecht is, heb ik dik gewonnen. Met een record tijd ben ik het doolhof uit, en als ik naar de uitgang loop, fluit ik tevreden. Maar wie zit daar doodleuk: James!
‘He, jij was toch zo slecht?’ stamel ik verbaast.
Hij lacht.
‘Jij trapt overal in, snoepje. Ik ken het hier op mijn duimpje.’
‘Hoe dan?’
‘Ik ben hier als kind vaak ge-‘
Hij stopt opeens abrupt met praten.
‘Laat maar, zullen we terug gaan naar de bloemen velden?’ zegt hij alsof er niks gebeurt is. Onderweg kijk ik hem verward aan. Wil hij soms niet over zijn kindertijd praten of zo? Ik vind het maar raar. Maar ach, als hij dat niet wil, moet ik daar ook maar niet over beginnen.
‘Wauw, moet je al die rozen zien!’
‘Ja, mooi he? Zegt James.

Een half uur later denk ik weer aan het smsje van Stella. Ach, ik vind James meer dan gewoon leuk, dus we wagen gewoon een poging.
‘Zullen we naar de vijver?’
‘Ja, hoor is goed.’
Bij de vijver lopen we op het bruggetje.
‘Deze tuinen zijn echt erg mooi, zegt James.
‘Ja, zeg ik. ‘Ik krijg altijd een fijn gevoel als ik hier ben.’
Dan denderen opeens een stel kinderen voorbij. In een poging aan de kant te gaan, struikel ik en val tegen James aan.
‘Sorry, stamel ik als ik een poging doe weer over eind te komen staan.
‘Geeft niet, zegt hij. Ik kijk in zijn prachtige donkerbruine ogen. Hij kijkt mij ook aan en mijn hoofd komt steeds dichterbij de zijne. En net wanneer ik hem wil zoenen, laat hij me los en rent weg. Ik blijf verbluft achter.
‘James!’ roep ik nog, maar hij is al weg.

Het zal je maar gebeuren, je eerste zoen en dan rent hij er vandoor. Ik zit snotterend op bed. Met Stella naast me. Ik heb haar alles verteld, van de ruzie, dat mijn ouders zo raar doen en dat ik me over alles zorgen maak. En natuurlijk over James.
Stella pakt nog een zakdoek.
‘Een jongen is jouw niet waard als hij er vandoor gaat, zegt ze.
Ik snuit mijn neus. Ik heb nog nooit zoveel verdriet gehad om een jongen.
‘Jij hebt makkelijk praten, ik ga nooit meer met jongens om!’
Stella schiet in de lach.
‘Dat is wel heel snel gezegd.’
‘Het is toch zo? Je laat niet zomaar een meisje alleen achter! Hij had het ook gewoon kunnen zeggen.’
‘Een jongen die over zijn gevoelens praat? Kom op zeg, jongens zijn zo gevoelig als een vaatdoek!’
Fijn, mijn vriendje is een vaatdoek. Leuke vergelijking, Stella. Voel ik me veel beter door.
‘Maar ik denk dat je voorlopig wel andere dingen aan je hoofd hebt.’
Stella heeft gelijk. Ik ga niet lopen treuren over een jongen als mijn ouders me van alles verzwijgen.
‘Oke, je hebt gelijk. Vergeet James. We gaan ons nu op mijn ouders en al dat gedoe focussen. Heb jij enig idee wie die Jake kan zijn?’
‘Wie is Jake? Je andere vriendje?’
Stella moet even uit haar vriendjes idee stappen.
‘Nee, je weet wel, wat er op mijn gitaar stond?’
‘O ja, ehm, nou misschien is de gitaar tweedehands gekocht?’
‘Maar zolang ik me herinner staat hij er al. Ik kan me niet voorstellen dat ze voor mijn geboorte al wisten dat ik gitaar ging spelen.’
‘Ja, dat is raar. Nou, volgende raadsel. Dat gedoe met je ouders.’
‘Ja, ik denk dat er een soort contract is met geld over mij. In het contract staat dat ze iets met me mogen doen, of zeggen, en mijn vader wil dat niet, dus smijt hij met geld, zeg ik.
‘Dat is de enige theorie die ik kon verzinnen.’
Stella denkt na.
‘Ik weet ook niks anders. Waarom vraag je het niet?’
‘Ja, vragen! Geloof je het zelf? Als ik het vraag weet ik wel zeker dat ze achterdocht krijgen en ik uit ‘bescherming’ het huis niet meer uit mag. Nou nee dank u.’
‘Hoe wil je het anders weten?’
Tja, dat weet ik ook niet. Of ik vraag het, of ik word aan het lot uitgeleverd. Dat tweede klinkt aantrekkelijker dan 3 maanden binnen zitten.
‘We denken goed na, en ik zal proberen het te vragen, maar ook niet meer dan dat. Goed?’