zo een leukk verhaal je moet schrijfster worden ofzeu iets x

Haha, dat had ik zelf ook wel bedacht :P

sryy heb je nog meer verhalen geschreven? :$
x

Ja, die staan op mijn blog

okee ik ga ze lezennx

‘Kom mee,’roept Amber en ze wenkt ons. Snel rennen we achter aan. 2 minuten later staan we achter het tuin huisje. Stella is er ook en ziet er verwilderd uit. Haar haar is een puinhoop, een hak is afgebroken en haar jurk is gescheurd.
‘Wat is er met jou gebeurt?’ zeg ik verbaasd. Ik dacht toch echt dat het plan zo was uitgestippeld dat alleen ik en James het grootste gevaar liepen.
‘Die bewakers grepen me!’ zegt Stella.
‘Hoezo grepen ze je?’
‘Ze dachten dat Stella er mee te maken had,’ legde Amber uit.
‘Maar, hoe ben je dan weg gekomen?’
‘Nou,’ Stella en Amber kijken elkaar aan.
‘Dat is het niet zo leuke nieuws.’
De angst slaat me om het hart. Wat is er allemaal aan hand?
‘Kijk, Erika heeft me geholpen. Ik had me verstopt in de badkamer, en toen kwam ze binnen en nam me via een gang mee – ik wist niet eens dat jullie een geheime deur hadden achter de douche? Maar goed, ze nam me mee en we kwamen uit bij de bibliotheek, maar daar was maar een heel klein raam, met versterkt glas, en de deur was van buiten op slot gedaan. Dus toen heeft Erika zo’n klein bijzettafeltje door het raam gesmeten – en ben ik er door heen gekropen. Dat was ongeveer 5 minuten nadat we die explosie hoorden.’
‘Dus, Erika heeft je geholpen? Wat is dan het slechte nieuws?’ zegt James die het nog steeds niet door heeft.
‘James,’ fluister ik.
‘Erika heeft zich zwart gemaakt door iemand te helpen ontsnappen tijdens een noodsituatie. En daarna nog een keer om voor de deur te springen. Ze verdenken haar nu!’

Dan gaat er nog een snerpend alarm, gevolgd door geblaf.
‘We moeten hier weg!’
Stella sleurt Amber mee terwijl we wegrennen van het tuinhuisje. Het geblaf komt steeds dichterbij.
‘Wat is dat?’ roept James boven het geluid uit.
‘Dat zijn de bewakingshonden,’ leg ik uit.
‘En geloof me, die kom je liever niet tegen!’
Terwijl we door de gigantische tuin rennen denk ik na. Er is geen sluiproute, dus we moeten over het hek heen klimmen. Gelukkig is er aan de achterkant wel een stuk waar geen punten op zitten, dus daar zouden we overheen moeten klimmen. Maar daar achter begint een stuk meer, dus dan moeten we zwemmen. En dan staan we plotseling voor het hek.
‘En nu?’
Stella kijkt naar het meer.
‘Gatverdamme, daar zitten allemaal kikkers!’
‘Stel je niet aan, je ziet er toch al niet uit,’ zegt James. Amber haalt iets uit haar zak en geeft het aan mij.
‘Een plastic zak, waterdicht. Stop daar maar de spullen in.’
Plotseling is het stil. Geen geblaf meer, maar ook het alarm is er mee opgehouden.
‘Wat raar,’ zegt James.
‘Ik had verwacht dat het nog wel even door zou gaan.’
Ja, ik ook. Er is niet in de haak. Misschien is de stroom uitgevallen? Hoe dan ook, er is geen tijd om daar over na te denken. James geeft Amber een opzetje en ze klimt op het hek. Ook Stella volgt, die het niet kan laten om haar hak eens extra hard op James zijn schouder te zetten. James klimt er dan op en als laatste gooi eerst mijn tas over het hek en net als ik op het hek wil klimmen, barst er vlak achter me een hard geblaf uit. Ik verstijf, draai me om en sta oog in oog met een behoorlijke grote Duitse herder.

fakefakefake

^ Sorry?

sorryy:$, ik dacht dat je het verhaal van een andder had keopieëerd, maar dat was het dus niet. hetspijtmee!!! ik heb alles tot nu toe gelezen op je website, en ik kan gewoon niet w8ten op het volgende stuk! voorla het stuk van James en jou bij het vijver vond ik erg. xxx
p.s ik dit egt gebeurd?

Oh nee, dan is het goed. Ik dacht al :P
Nee, het is niet echt gebeurd, het is pure fictie ^.^

‘Kom nou,’ roept Stella, die niet door heeft wat er gebeurd.
‘Uhm…ik heb een probleempje,’ roep ik terug.
‘Doe niet zo stom en klim nou over dat hek!’
Dan hoor ik ook andere stemmen. De bewakers komen dichterbij. Ik heb weinig keus, ik moet over dat hek. Vlak voor mijn voeten ligt een tak. Ik hoop dat deze hond zin heeft in een spelletje.
‘Haal de tak,’ roep ik terwijl ik hem ver weg gooi. Dan draai ik me om en klim razendsnel op het hek. Het klinkt niet echt alsof de hond achter de tak is aan gegaan, het geblaf klinkt nog steeds vlak achter me. James trekt me zo snel mogelijk over het hek, en we zijn veilig. Bijna althans, we staan nu allemaal op een voet af van meertje.
‘He, volgens mij zie ik iemand!’
Een zaklamp komt onze kant op. Ik geef Stella en Amber een duw het water in, en dan volgen ik en James ook. Met een plons belanden we in het water en we zwemmen richting het bos, weg van het huis, de sirenes en de bewakers. Met de waarheid in mijn tas.
‘Koud,’ klaagt Stella als we op de kant klimmen. Iedereen is doorweekt, en alsof dat nog niet genoeg is, is het al behoorlijk aan het schemeren.
‘We moeten ergens heen,’ klappertand Amber.
‘En snel ook, voordat het nog meer afkoelt.’
‘Het weeshuis?’ Stel ik voor.
‘Nee!’ roepen James en Amber tegelijkertijd.
‘Waarom niet?’
‘Krista lijkt wel heel aardig en dergelijke, maar ze is heel sluw. Ze pakt zeker weten je spullen af en dan is alles voor niks.’
‘Kunnen we die niet ergens verstoppen of zo?’
Ik aarzel. Ik houd liever alles bij me, ik wil niet de boel kwijtraken, na alle moeite die we gedaan hebben.
‘Ik heb een idee,’ zegt Amber.

Ik heb alles achter elkaar gelezen, echt een mooi verhaal!

Wanneer komt het volgende stuk?:)