weejoo zo een leuuk verhaal ik hou van lezen :$

‘Ik zeg toch, sorry! Allemachtig, hoe vaak moet ik dit nog zeggen?!’
Ik rende boos naar boven terwijl mijn ouders me achterna schreeuwden. Eigenlijk was iedereen van slag omdat Romeo weg was. Ook al was ik er nog, op de één of andere manier was Romeo altijd hun lievelingetje geweest. Ik snap dat ook wel. Romeo was knap, aardig, beleefd, grappig en zorgzaam. Ik daarentegen.. Ik schudde mijn hoofd. Ik zal niet alle nadelen van mezelf opnoemen, want dan zijn we nog wel even bezig. Ik liet mezelf op mijn bed vallen en keek naar het plafond. Er hingen nog van die glow-in-the-dark sterretjes aan, die ik er jaren geleden zelf opgeplakt had. Met hulp van Romeo natuurlijk, want zelf kon (en kan) ik niet bij het plafond komen. Groter dan 1.70 zal ik waarschijnlijk nooit worden. Ik groei nog wel, maar volgens mij is het nog minder dan een halve centimeter per jaar. En rond je 18e stop je toch met groeien? Terwijl ik zo aan het nadenken was, floot mijn telefoon aantrekkelijk naar mij. Ik schoot overeind. Een sms van Mike? Ik bleef even verward zitten. Waarom dacht ik dat? Ten eerste had hij mijn nummer geeneens en al zou hij het hebben, waarom zou hij mij dan sms’en? Ik greep naar mijn mobiel en las het sms’je. Het was van Romeo:

Hee lief zusje, hoe gaat het? Hier alles OK, heerlijk water en prachtige bergen. Volgens mij zou jij hier ook graag rond willen lopen Doe je een beetje lief tegen pap en mam? Ik neem nog wel een souvenirtje voor je mee! Een dikke knuffel van je broer (ik zit alweer over de 2 sms’jes heen, kijk eens hoeveel ik voor je over heb!)

Ik glimlachte, het was ook echt een lieve broer. Mijn glimlach vernauwde toen ik mijn ouders beneden hoorde ruziemaken. Ik snap ook echt waarom mijn ouders zoveel van hem houden en niet van mij, bedacht ik me nors. Weer zuchtte ik. Ik zou maar weer eens huiswerk moeten maken. Gelukkig was het zo meivakantie, zodat ik lekker kon relaxen bij een één of andere plas of meer met mijn maatjes. Het was nu woensdag, donderdag en vrijdag nog les en volgende week toetsweek. Ik stond op van mijn bed en pakte op de gok een boek van de plank. Het was natuurkunde, natuurlijk, het kon ook niet anders. Toch had ik mezelf beloofd dat ik het huiswerk zou maken van het boek dat ik zou pakken. Mopperend op mezelf dat ik zo’n domme regel kon bedenken pakte ik een pen en schrift en begon met de opdrachten. ‘Afsluiting maken en hoofdstuk samenvatten’. Allemachtig, hadden ze op school nooit door hoevéél dat was? Vooral als je dat van alle vakken die je had moest doen, was je nog wel even bezig. Moedig begon ik met de afsluiting. Het waren 12 vragen, met abcd, die je uitgebreid met beschrijving moest beantwoorden. Toen ik er na 3 uur mee klaar was, (oké, ik geef toe. Tussentijds heb ik nog met de radio meegedanst, beneden voor de televisie gezeten en chips opgehaald naar boven) legde ik de boeken weer op de plank en keek mijn kamer rond. Ik ga dus écht niet nog een vak doen, hé? Ik ben al trots op mezelf dat ik de 12abcd vragen af heb. Ik bekeek mijn schrift en zag tot mijn verschrikking dat er bij elke vraag een antwoord stond van maximaal twee regels. Dat kon nooit genoeg zijn. Nog erger was, is dat ik vraag 4 tot en met vraag 6 had overgeslagen. Vandaar dat ik nog zo snel klaar was, gromde ik in mezelf en gooide het schrift met een smak tegen de muur. Op datzelfde moment floot mijn mobiel weer. Weer schoot Mike door mijn hoofd. Ik verdrukte die gedachte meteen weer. Waarom moest ik steeds aan die jongen denken? Oké, hij was interessant, aangezien zijn gedrag een beetje vreemd, maar aantrekkelijk was.

Hee Fi! Morgen mee zwemmen? Kay en Darron gaan ook mee. Ik hoor het wel! X Daniël

Weer lachte ik. Yes, de jongens waren me nog niet vergeten. Kay, Darron en Daniël waren mijn allerbeste maatjes op school toen ik bij ze in het schooljaar had gezeten in de 4e klas, VWO. Jammer genoeg zakte ik af naar de HAVO, waarna ik ze niet heel erg veel meer sprak. Gelukkig mag ik nog mee op werkweek met hen, en hebben we het voor elkaar gekregen om met z’n allen naar Barcelona te gaan! Heerlijk! Tevreden sms’te ik terug.

Hai Daan, tuurlijk ga ik mee! Waar zie ik jullie morgen? Knuffel Fi

Al snel sms’te Daniël terug dat hij dat nog wel sms’te. Toevallig wist ik dat we beiden het 6e uur al klaar waren met school, dat was 20 over 1 al. Hij had wel de perfecte dag uitgekozen. Ik had net nog gehoord van mijn vader dat het morgen misschien wel de warmste dag van de week zou worden. 25 graden! Enthousiast begon ik alvast mijn strandtas in te pakken, die ik trouwens ook van Romeo had gekregen. Toen hij ging zeilen met de ouders van zijn vriend Anderson in Italië, nam hij een superhippe, roze strandtas mee met ‘I love Italy’ erop. Niet dat ik echt van Italië hou, maar de tas was geweldig. Ik propte mijn blauwe bloemetjes strandlaken erin en mijn zonnebril die eigenlijk te groot was, maar ik vond hem zo leuk dat ik hem toch gekocht had. Hm, welke bikini zou ik aan doen? Mijn zwarte triangelbikini of mijn roze bandeau bikini? Ik koos voor de zwarte. Ik zou ze toch allebei moeten dragen deze zomer, en de bandeau bikini was handig voor zonnen, aangezien je dan geen bandjes kreeg op je schouder. Maar morgen zou de zon nog niet zo sterk zijn, dus hoefde ik me niet te kleden naar bruin worden.

Wauw echt super geschreven!

Superleuk verhaal!!

Oké, au, daar had ik me flink in vergist. Met een pijnlijk gezicht drukte ik voorzichtig op mijn schouders en een kreet van schrik gilde over de Wythemer Plas. Ik was verbrand, en niet zo’n beetje ook. Natuurlijk had ik me niet ingesmeerd en natuurlijk was de zon sterker dan verwacht. Heerlijk. Nors ging ik weer op mijn handdoek zitten en pakte een zonnebrandcrème die van Kay was, of van Darron, weet ik veel. Boos kneep ik in de fles. Met open mond keek ik naar wat er toen gebeurde. Heb ik weer hoor! Ontploft de fles! Of iets dergelijks. In ieder geval viel de dop eraf zodat ik mijn hele handdoek en handen vol zonnebrandcrème heb zitten. Kay, die net uit het water kwam, zag het blijkbaar gebeurden. Slap van het lachen ging hij op de handdoek naast mij zitten en schudde als een hond het water van zijn lichaam.
‘Jij kan ook nooit iets onopvallend doen, hé?’ grinnikte hij terwijl hij een klein beetje zonnebrand pakte om zichzelf in te smeren.
‘Ik kon er echt niks aan doen!’ pruttelde ik.
Kay lachte. ‘Ja, dat is mal hé?’
Ik moest lachen om zijn stop-zinnetje. Om de bepaalde manier dat hij dat uitsprak moest ik altijd lachen. Ik keek hem aan met een grijns. Zijn lach op zijn gezicht verstomde en hij kneep zijn ogen samen.
‘Waag. Het. Niet’ fluisterde hij, terwijl hij op elk woord nadruk legde.
Langzaam knikte ik en in één beweging legde ik mijn handen op zijn gezicht en een zonnebrandcrème-gevecht was begonnen. Even later liet ik me lachend op mijn handdoek vallen en sprong met een kreet weer overeind. Natuurlijk was ik midden in de zonnebrandcrème gaan zitten. Hijgend van het gevecht liet ik me toen zakken op Kay’s handdoek. Allebei zaten we helemaal onder de zonnebrand. Nog steeds nagrinnikend haalde Kay de overtollige zonnebrandcrème van zijn lichaam, net als ik deed, en smeerde zich toen goed in. Hij verbrandt in ieder geval niet meer, bedacht ik me.
‘Zal ik je even insmeren?’ vroeg Kay, toen ik mijn handdoek andersom neergelegd had, zodat ik niet in het zonnebrandcrème-bad kwam te liggen.
‘Ja graag! Ik wil niet nog meer verbrandden!’ riep ik uit.
Even later lagen we beiden ingesmeerd op het grasveld naast de Wythemer. De sfeer was heerlijk en de halve school was uitgelopen om hier lekker te liggen.
‘Hé Fi, wat doe jij hier!’ riep opeens een bekende stem.
Oh nee, ik had even echt geen zin in Daisy. Ze keek altijd naar Kay, Darron en Daniël alsof zij ze wel op kon vreten. Ze probeerde zelfs hen te versieren. En inderdaad, toen Daisy Kay zag liggen, knipoogde ze even naar hem. Die glimlachte beleefd terug, maar keek mij hoofdschuddend aan.
‘Hoi Daisy,’ zei ik vermoeid en rolde met mijn ogen naar Kay. Die grinnikte zachtjes.
‘Ga je even mee bij hen zitten?’ zei Daisy, terwijl ze een vaag handgebaar naar achteren maakte. Ik had geen idee wie ze bedoelde, maar toch antwoordde ik snel: ‘Nee sorry, ik ben hier met Kay, Darron en Daniël en ik ga dan niet bij anderen zitten. Sorry,’ zei ik, toen ik haar teleurgestelde, knappe gezichtje zag. Toen klonk Kay’s stem, ik snap nog steeds niet hoe hij dit durfde te zeggen: ‘Ga maar mee, Fi. Ik ga nog wel even het water in met Darron en Daan.’
Met open mond keek ik hem aan. Met mijn ogen gebaarde ik dat ik niet mee wilde met Daisy. Maar Kay keek mij grinnikend aan. Een beetje boos stampte ik achter Daisy aan die luid kletsend naar een groepje jongens liep die onder een groepje bomen zaten. Mijn hart sloeg één slag over. Want, niet alleen de date van Daisy zat daar, maar ook Mike. Meteen was mijn boosheid weg en probeerde ik onbewust zo sexy mogelijk te lopen. Toen ik dat doorhad, dwong ik mezelf anders te lopen. Wat bezielde mij? Kon ik niet meer normaal doen? Mike was te knap voor je, dacht ik bij mezelf. Toen bleef ik met een schok stilstaan. Vond ik hem leuk? Leuk? Op de manier van.. Verliefd op? Houden van? Ik schudde ongelovig mijn hoofd. Echt niet. Daar was ik nog veel te jong voor, al zeg ik het zelf. Natuurlijk had ik mijn scharrels gehad en de nodige jongens gezoend, maar echt verliefd? Het voelde wel zo. Toen ik weer naar Mike keek voelde ik dat mijn maag een achterwaartse salto maakte. Het was een heerlijk gevoel, maar het kon niet. Mike was én te knap én (blijkbaar) een vriend van Romeo én.. Weet ik veel, het kon gewoon niet. Ik zuchtte en keek hem weer aan. Met een schok had ik door dat hij mij ook aankeek. Ik probeerde een mooie glimlach op mijn gezicht te toveren en hem als begroeting toe te knikken. Niet te uitbundig, maar toch beleefd, al zeg ik het zelf. Maar voordat ik dat kon doen, knipoogde hij met zijn donkerblauwe ogen naar mij. Ik viel bijna om van verbazing en van de plotselinge, overweldigende kriebels in mijn maag. Ik klemde mijn armen om mijn buik en probeerde naar Daisy toe te lopen. Dat was moeilijker dan ik dacht, want mijn benen wilden een hele andere kant op. In gedachten zat ik al naast Mike, die een arm om me heen sloeg en breed lachend in de camera keek die ik omhoog hield om een foto van ons tweetjes te maken. Jee, volgens mij heb ik het goed te pakken. Maar ik vermande mezelf. Ik mag niet verliefd zijn, ik mag niemand leuk vinden, ik mag gewoon helemaal niets. Met het hoofd geheven liep ik richting Daisy. Die zat weer naast de hip-hop-guy (waarvan ik nog steeds de naam niet wist) en ik nam me voor om mezelf voor te stellen. Prompt stak ik mijn hand uit naar de jongen en zei: ‘Hai, ik ben Fiona, maar iedereen noemt me Fi, dus zeg ook maar Fi.’
De jongen, en de jongens die erachter zaten, keken me verbijsterd aan. Ik trok een beetje beduusd mijn hand terug. Had ik iets verkeerd gezegd of zo? Daisy sprong overeind en begon te vertellen dat ik haar beste vriendin was en dat we alles aan elkaar vertelden en als we bij elkaar logeerden (dat doen we eigenlijk helemaal niet) we de hele nacht wakker lagen en de mooiste verhalen aan elkaar vertelden. Wijs hield ik mijn mond dicht, omdat Daisy weer indruk wilde maken op de jongen. Eén keer had ik haar tegengesproken op zo’n moment en toen heeft ze weken niet tegen me te gepraat. Onbewust schudde ik mijn hoofd.

Aangezien het op girlzforum niet meer zo actief is als eerder, sluit ik mijn verhaal af. Als er fans zijn die verder willen lezen, wil ik ze best doorverwijzen naar een andere site. Omdat ik hier geen reclame mag maken, moet je een PB sturen als je geinteresseerd bent. Dan zal ik je zeggen waar je het verhaal verder kan lezen.

Grt.